Diego Dattola - Ciò che resta (diptych)

Artist: Diego Dattola

Τίτλος, χρόνος και μέσο: *Ό,τι μένει* (What Remains), 2024, λάδι σε καμβά
Διαστάσεις: Μοναδικό πάνελ: 60 × 40 εκ. Σύνολο (δίπτυχο τοποθετημένο πλευρικά): 60 × 80 εκ
Λεπτομέρειες υπογραφής: Υπογεγραμμένο και χρονολογημένο στο πίσω μέρος
Έκδοση: Πρωτότυπο έργο
Κτηματολόγιο: Συλλογή του καλλιτέχνη
Αρχεία/Τεκμηρίωση: Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (CoA)
Κατάσταση: Πρόσφατο έργο (2024), σε εξαιρετική αρχική κατάσταση χωρίς αποκαταστάσεις ή ελαττώματα.
Αποστολή: Αποστέλλεται με τοποθέτηση σε δύο δοκάρια στήριξης, καθώς πρόκειται για δίπτυχο.

Εκτέθηκε σε: "Μπεναλέ di Messina 2025 | 27 Σεπτεμβρίου – 23 Νοεμβρίου 2025 | Εμπορικό Επιμελητήριο | Μεσσήνη".

Περιγραφή έργου:
Σε αυτό το δίπτυχο ο καλλιτέχνης οικοδομεί ένα εσωτερικό τοπίο όπου το συναίσθημα μετατρέπεται σε σώμα, παρουσία και—εν τέλει—έλλειψη. Η γυναικεία φιγούρα, βυθισμένη σε μονοχρωτικούς μπλε τόνους, ξεπροβάλει από το ημίφως σαν σκέψη στα πρόθυρα να διαμορφωθεί. Ωστόσο, δεν υπάρχει σταθερός ορισμός: το πρόσωπο διπλασιάζεται και τα χέρια διαλύονται σε μια εφήμερη κίνηση. Είναι η εικόνα ενός συναισθήματος που κινείται μέσα-έξω από το σώμα, δονείται και θραύεται μέσα σε μια στιγμή.
Στο δεύτερο πάνελ, το θέμα εξαφανίζεται. Ο αντίλαλος της φιγούρας περιορίζεται σε σκιά, σε αφηρημένο λεκέ, σαν ύλη να έχει παραδοθεί στη μνήμη, σαν η ένταση του συναισθήματος να έχει καταναλώσει τη μορφή του αισθήματος. Η παρουσία μετατρέπεται σε πνεύμα, διαλύεται στο μπλε ενός συναισθήματος τόσο βαθύ που γίνεται αόρατο. Η επιλογή του μπλε—ένα δροσερό αλλά συναισθηματικά έντονο χρώμα—προσκαλεί σε κατάσταση μελαγχολίας, ενδοσκόπησης και σιωπής. Είναι το χρώμα της νυχτερινής σκέψης, ενός απαλού πένθους, μιας συνειδητής απόστασης. Ωστόσο, το έργο ποτέ δεν είναι επίπεδο: η ύλη δονείται, σχηματίζει στρώσεις και παλλόμενες κινήσεις. Ακριβώς όπως το συναίσθημα από μόνο του—που ποτέ δεν μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητό, αλλά αφήνει το αποτύπωμά του σε επιφάνειες μέσω λεπτών οπτικών ιχνών.
Το έργο δεν απεικονίζει ένα πρόσωπο ή ένα σώμα, αλλά μάλλον την μεταβαλλόμενη κατάσταση της ψυχής. Η φιγούρα είναι λιγότερο ένας υποκείμενος χαρακτήρας και περισσότερο μια προβολή: εκείνο που μένει όταν αφεθούμε στο συναίσθημα, ή όταν το συναίσθημα μας παρατήσει.