Ένα ξύλινο γλυπτό - ΜΟΒΑ - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
17
ώρες
40
λεπτά
01
δευτερόλεπτο
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 230 - € 280
 | 3 € | |
|---|---|---|
 | 2 € | |
 | 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142857 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Έξω από το Τόγκο ξύλινο γλυπτό από τον λαό Moba, αρχαϊκή φιγούρα προγόνων από την περιοχή Tandjouaré, με βάση και σε καλή κατάσταση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μόμπα Ανσέστροφικό Φιγούρο, Περιοχή Ταντζουαρέ, Τόγκο
Μόμπα, περιοχή Ταντζουαρέ, βόρεια Τόγκο
Ξύλο με καιρό προσαρμοσμένη τελετουργική επιφάνεια, με βάση.
Αυτό το ψηλό και ριζικά απλουστευμένο ξύλινο αγαλματίδιο ανήκει στην χαρακτηριστική στυλιστική παράδοση της Μόμπα του βόρειου Τόγκο. Η εξαιρετικά περιορισμένη αντίληψη του ανθρώπινου σώματος — κυλινδρικό κεφάλι, μακρύ κορμό, ελάχιστα διακριτά χέρια και δύο άκρα που είναι πολύ στενά — τοποθετεί το έργο στη broad κατηγορία των μορφών συνήθως γνωστών ως tchitcheri (επίσης γραμμένο tchitchiri).
Το γλυπτό οργανώνεται σχεδόν εξ ολοκλήρου γύρω από τον κατακόρυφο άξονα. Ένας κυλινδρικός κεφάλι υψώνεται απευθείας πάνω από έναν στενό λαιμό που υποδεικνύεται από δύο οριζόντιες αυχένες. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου έχουν περιοριστεί σε μερικές επιφανείς τομές· μια μακριά ορθογώνια μύτη, μικρές γεωμετρικές ενδείξεις των ματιών και ένα ελάχιστο στόμα. Αυτή η ακραία οικονομία συνεχίζεται σε ολόκληρο το σώμα.
Ο θώρακας παίρνει τη μορφή μακριού ορθογώνιου κολώνας. Τα χέρια δεν θεωρούνται ως ανεξάρτητα ανατομικά στοιχεία αλλά παραμένουν στενά ενσωματωμένα στα πλάγια του σώματος. Κάτω, η πυελική χώρα περνά σε δύο μακριά, χωριστά πόδια, και τα δύο καταλήγουν χωρίς ρητά χαραγμένα πέλματα. Αυτή η нижτερή κατασκευή είναι ειδικά σημαντική οπτικά, καθώς τα στενά πόδια δίνουν στο αλλιώς μονολιθικό γλυπτό την εντύπωση ότι προοριζόταν να διεισδύσει ή να σταθεί άμεσα στο έδαφος.
Η επιφάνεια είναι ξηρή και εκτεταμένα φθαρμένη. Γκρι-καφέ και ώχρα τόνοι εναλλάσσονται σε όλο το ξύλο, ενώ η διάβρωση έχει μαλακώσει πολλές από τις χαραγμένες μεταβάσεις. Η έλλειψη μιας παχύρρευστης γυαλιστερής πατίνας και η εμφανής φθορά ευθυγραμμίζονται με μακροχρόνια έκθεση, αν και η ιστορία και η διάρκεια τέτοιας έκθεσης δεν μπορεί να προσδιοριστεί από μια μόνο φωτογραφία.
Το γλυπτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον επειδή το πρόσωπό του είναι πιο ρητά υποδεικνυόμενο από ό,τι σε πολλές γνωστές μορφές της Μόμπα, όπου το κεφάλι μπορεί να περιοριστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ένα αδείκαστο σφαιρικό ή κυλινδρικό όγκο. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική αρχή παραμένει αναμφίβολα μια από απόσπασμα: το ατομικό φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό υπάγεται στα θεμελιώδη σημάδια του κεφαλιού, του κορμού, των χεριών και των ποδιών.
Περιφερειακά χαρακτηριστικά
Ταντζουαρέ βρίσκεται στο βόρειο Τόγκο, εντός της κύριας πολιτιστικής επικράτειας που σχετίζεται με τη Μόμπα. Οι κοινότητες της Μόμπα εκτείνονται στα σύνορα βορειοδυτικά του Τόγκο και γειτονικής Γκάνας και Μπουρκίνα Φάσο. Στο εν λόγω τμήμα, οι ξύλινες ανθρωπομορφικές φιγούρες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ ατόμων, οικογενειών, προγόνων και πνευματικών δυνάμεων.
Οι καλύτερα τεκμηριωμένες φιγούρες της Μόμπα είναι γνωστές συλλογικά ως tchitcheri. Η κατασκευή και εγκατάστασή τους παραδοσιακά περιλαμβάνει μαντεία, και η λειτουργία τους διαφέρει ανάλογα με την κλίμακα και το πλαίσιο. Η εθνογραφική έρευνα διακρίνει μικρές προσωπικές φιγούρες, μεσαίου μεγέθους φιγούρες συνδεδεμένες με οικιακούς προγόνους και πολύ μεγαλύτερες φιγούρες που σχετίζονται με τους ιδρυτικούς προγόνους και τη wider καταγωγή.
Οι μεγαλύτερες ανθρωπομορφικές φιγούρες, συχνά ονομάζονται tchitcheri sakab, θα μπορούσαν να φυτευτούν άμεσα στο έδαφος. Η μείωση του σώματος σε μια κατακόρυφη κατασκευή που μοιάζει με στύλο είναι εξίσου αισθητικό και λειτουργικό χαρακτηριστικό. Η ανθρώπινη μορφή εξάγεται στα πιο θεμελιώδη στοιχεία της αντί να αποδοθεί ως εξατομικευμένη προσωπογραφία.
Η παρούσα φιγούρα αντιστοιχεί ιδιαίτερα καλά σε αυτήν την περιφερειακή προτίμηση για ακραία κατακόρυφο και ανατομική μείωση. Ο μακρύς κορμός και τα στενά πόδια δημιουργούν μια σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή. Ωστόσο, το χαραγμένο πρόσωπο και ο διακριτά διακριτός λαιμός την καθιστούν λίγο λιγότερο ριζικά ά- abstraction από τα πιο κανonian παραδείγματα. Αυτή η παραλλαγή είναι σημαντική: η γλυπτική της Μόμπα δεν πρέπει να νοείται ως πλήρης τυποποιημένη παραγωγή, και ατομικά εργαστήρια και τοπικές κοινότητες ανέπτυξαν παραλλαγές εν within το ευρύτερο γλωσσικό στυλ της γλυπτικής.
Χωρίς τις διαστάσεις και την αρχική τελετουργική τεκμηρίωση, θα ήταν πρόωρο να προσδιοριστεί το γλυπτό ειδικά ως τύπος yendu, bawoong ή sakwa αποκλειστικά από τη φωτογραφία. Το μέγεθος και η αρχική τοποθέτηση είναι σημαντικοί παράγοντες στη διάκριση αυτών των κατηγοριών. Η ασφαλής περιγραφή είναι επομένως μια ανθρωπομορφική ή ανθρωπομορφική φιγούρα της Μόμπα από την περιοχή Ταντζουαρέ, μέλος της ευρύτερης παράδοσης tchitcheri γλυπτικής.
Η σκληρή της abstraction είναι ιδιαίτερα μαγνητική. Αντί να περιγράφει το ανθρώπινο σώμα, ο γλύπτης το έχει περιορίσει σε μια όρθια παρουσία: κεφάλι, κορμός και πόδια γίνονται μια ακολουθία κάθετων γεωμετρικών μάζων. Η φθαρμένη επιφάνεια ενισχύει αυτή τη στέρηση και δίνει στο γλυπτό την εμφάνιση φιγούρας που βρίσκεται σε εννοιολογική θέση ανάμεσα σε ανθρώπινο σώμα, σημείο προγόνου και στήριγμα σε στύλο ενσωματωμένο στο τοπίο.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Kreamer, Christine Mullen. “Moba Shrine Figures.” African Arts, vol. 20, no. 2, 1987. Ιδιαίτερα σχετικό για την ταξινόμηση, την ανάθεση και τα τελετουργικά πλαίσια των tchitcheri της Μόμπα.
LaGamma, Alisa, με John Pemberton III. Art and Oracle: African Art and Rituals of Divination. Νέα Υόρκη: The Metropolitan Museum of Art, 2000. Περιλαμβάνει συζήτηση για φιγούρες της Μόμπα στο πλαίσιο της μαντείας και της τελετουργικής πρακτικής.
Lamp, Frederick, ed. See the Music, Hear the Dance: Rethinking African Art at the Baltimore Museum of Art. Μόναχο: Prestel, 2004. Περιλαμβάνει τη συζήτηση της Christine Mullen Kreamer “Seeing Between Worlds: A Moba Figure.”
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων της ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ30120
Μάρτυρας: Petit Coulibaly
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜόμπα Ανσέστροφικό Φιγούρο, Περιοχή Ταντζουαρέ, Τόγκο
Μόμπα, περιοχή Ταντζουαρέ, βόρεια Τόγκο
Ξύλο με καιρό προσαρμοσμένη τελετουργική επιφάνεια, με βάση.
Αυτό το ψηλό και ριζικά απλουστευμένο ξύλινο αγαλματίδιο ανήκει στην χαρακτηριστική στυλιστική παράδοση της Μόμπα του βόρειου Τόγκο. Η εξαιρετικά περιορισμένη αντίληψη του ανθρώπινου σώματος — κυλινδρικό κεφάλι, μακρύ κορμό, ελάχιστα διακριτά χέρια και δύο άκρα που είναι πολύ στενά — τοποθετεί το έργο στη broad κατηγορία των μορφών συνήθως γνωστών ως tchitcheri (επίσης γραμμένο tchitchiri).
Το γλυπτό οργανώνεται σχεδόν εξ ολοκλήρου γύρω από τον κατακόρυφο άξονα. Ένας κυλινδρικός κεφάλι υψώνεται απευθείας πάνω από έναν στενό λαιμό που υποδεικνύεται από δύο οριζόντιες αυχένες. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου έχουν περιοριστεί σε μερικές επιφανείς τομές· μια μακριά ορθογώνια μύτη, μικρές γεωμετρικές ενδείξεις των ματιών και ένα ελάχιστο στόμα. Αυτή η ακραία οικονομία συνεχίζεται σε ολόκληρο το σώμα.
Ο θώρακας παίρνει τη μορφή μακριού ορθογώνιου κολώνας. Τα χέρια δεν θεωρούνται ως ανεξάρτητα ανατομικά στοιχεία αλλά παραμένουν στενά ενσωματωμένα στα πλάγια του σώματος. Κάτω, η πυελική χώρα περνά σε δύο μακριά, χωριστά πόδια, και τα δύο καταλήγουν χωρίς ρητά χαραγμένα πέλματα. Αυτή η нижτερή κατασκευή είναι ειδικά σημαντική οπτικά, καθώς τα στενά πόδια δίνουν στο αλλιώς μονολιθικό γλυπτό την εντύπωση ότι προοριζόταν να διεισδύσει ή να σταθεί άμεσα στο έδαφος.
Η επιφάνεια είναι ξηρή και εκτεταμένα φθαρμένη. Γκρι-καφέ και ώχρα τόνοι εναλλάσσονται σε όλο το ξύλο, ενώ η διάβρωση έχει μαλακώσει πολλές από τις χαραγμένες μεταβάσεις. Η έλλειψη μιας παχύρρευστης γυαλιστερής πατίνας και η εμφανής φθορά ευθυγραμμίζονται με μακροχρόνια έκθεση, αν και η ιστορία και η διάρκεια τέτοιας έκθεσης δεν μπορεί να προσδιοριστεί από μια μόνο φωτογραφία.
Το γλυπτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον επειδή το πρόσωπό του είναι πιο ρητά υποδεικνυόμενο από ό,τι σε πολλές γνωστές μορφές της Μόμπα, όπου το κεφάλι μπορεί να περιοριστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ένα αδείκαστο σφαιρικό ή κυλινδρικό όγκο. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική αρχή παραμένει αναμφίβολα μια από απόσπασμα: το ατομικό φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό υπάγεται στα θεμελιώδη σημάδια του κεφαλιού, του κορμού, των χεριών και των ποδιών.
Περιφερειακά χαρακτηριστικά
Ταντζουαρέ βρίσκεται στο βόρειο Τόγκο, εντός της κύριας πολιτιστικής επικράτειας που σχετίζεται με τη Μόμπα. Οι κοινότητες της Μόμπα εκτείνονται στα σύνορα βορειοδυτικά του Τόγκο και γειτονικής Γκάνας και Μπουρκίνα Φάσο. Στο εν λόγω τμήμα, οι ξύλινες ανθρωπομορφικές φιγούρες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ ατόμων, οικογενειών, προγόνων και πνευματικών δυνάμεων.
Οι καλύτερα τεκμηριωμένες φιγούρες της Μόμπα είναι γνωστές συλλογικά ως tchitcheri. Η κατασκευή και εγκατάστασή τους παραδοσιακά περιλαμβάνει μαντεία, και η λειτουργία τους διαφέρει ανάλογα με την κλίμακα και το πλαίσιο. Η εθνογραφική έρευνα διακρίνει μικρές προσωπικές φιγούρες, μεσαίου μεγέθους φιγούρες συνδεδεμένες με οικιακούς προγόνους και πολύ μεγαλύτερες φιγούρες που σχετίζονται με τους ιδρυτικούς προγόνους και τη wider καταγωγή.
Οι μεγαλύτερες ανθρωπομορφικές φιγούρες, συχνά ονομάζονται tchitcheri sakab, θα μπορούσαν να φυτευτούν άμεσα στο έδαφος. Η μείωση του σώματος σε μια κατακόρυφη κατασκευή που μοιάζει με στύλο είναι εξίσου αισθητικό και λειτουργικό χαρακτηριστικό. Η ανθρώπινη μορφή εξάγεται στα πιο θεμελιώδη στοιχεία της αντί να αποδοθεί ως εξατομικευμένη προσωπογραφία.
Η παρούσα φιγούρα αντιστοιχεί ιδιαίτερα καλά σε αυτήν την περιφερειακή προτίμηση για ακραία κατακόρυφο και ανατομική μείωση. Ο μακρύς κορμός και τα στενά πόδια δημιουργούν μια σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή. Ωστόσο, το χαραγμένο πρόσωπο και ο διακριτά διακριτός λαιμός την καθιστούν λίγο λιγότερο ριζικά ά- abstraction από τα πιο κανonian παραδείγματα. Αυτή η παραλλαγή είναι σημαντική: η γλυπτική της Μόμπα δεν πρέπει να νοείται ως πλήρης τυποποιημένη παραγωγή, και ατομικά εργαστήρια και τοπικές κοινότητες ανέπτυξαν παραλλαγές εν within το ευρύτερο γλωσσικό στυλ της γλυπτικής.
Χωρίς τις διαστάσεις και την αρχική τελετουργική τεκμηρίωση, θα ήταν πρόωρο να προσδιοριστεί το γλυπτό ειδικά ως τύπος yendu, bawoong ή sakwa αποκλειστικά από τη φωτογραφία. Το μέγεθος και η αρχική τοποθέτηση είναι σημαντικοί παράγοντες στη διάκριση αυτών των κατηγοριών. Η ασφαλής περιγραφή είναι επομένως μια ανθρωπομορφική ή ανθρωπομορφική φιγούρα της Μόμπα από την περιοχή Ταντζουαρέ, μέλος της ευρύτερης παράδοσης tchitcheri γλυπτικής.
Η σκληρή της abstraction είναι ιδιαίτερα μαγνητική. Αντί να περιγράφει το ανθρώπινο σώμα, ο γλύπτης το έχει περιορίσει σε μια όρθια παρουσία: κεφάλι, κορμός και πόδια γίνονται μια ακολουθία κάθετων γεωμετρικών μάζων. Η φθαρμένη επιφάνεια ενισχύει αυτή τη στέρηση και δίνει στο γλυπτό την εμφάνιση φιγούρας που βρίσκεται σε εννοιολογική θέση ανάμεσα σε ανθρώπινο σώμα, σημείο προγόνου και στήριγμα σε στύλο ενσωματωμένο στο τοπίο.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Kreamer, Christine Mullen. “Moba Shrine Figures.” African Arts, vol. 20, no. 2, 1987. Ιδιαίτερα σχετικό για την ταξινόμηση, την ανάθεση και τα τελετουργικά πλαίσια των tchitcheri της Μόμπα.
LaGamma, Alisa, με John Pemberton III. Art and Oracle: African Art and Rituals of Divination. Νέα Υόρκη: The Metropolitan Museum of Art, 2000. Περιλαμβάνει συζήτηση για φιγούρες της Μόμπα στο πλαίσιο της μαντείας και της τελετουργικής πρακτικής.
Lamp, Frederick, ed. See the Music, Hear the Dance: Rethinking African Art at the Baltimore Museum of Art. Μόναχο: Prestel, 2004. Περιλαμβάνει τη συζήτηση της Christine Mullen Kreamer “Seeing Between Worlds: A Moba Figure.”
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων της ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ30120
Μάρτυρας: Petit Coulibaly
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Moba
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
62 cm
Βάρος
1.6 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
