Μια ξύλινη μάσκα - Bété. - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
17
ώρες
02
λεπτά
17
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 2
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 230 - € 280
 | 2 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142857 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Μία ξύλινη μάσκα Bété από την Ακτή Ελεφαντοστού, περιοχή Σάιβα, ύψος 47 cm, βάρος 1,3 kg, πωλείται με βάση και σε κατάσταση μέτριας, με τίτλο «A wooden mask»
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μάσκα Bété, περιοχή Sahiwa, Ακτή Ελεφαντοπάνθηρο
Bété, περιοχή Sahiwa, Ακτή Ελεφαντοπάνθηρο
Ξύλο με σκούρο πατίνα και χαρακτική διακόσμηση, περιλαμβάνει βάση.
Αυτή η εντυπωσιακή μάσκα Bété διακρίνεται από τη σημαντική αντίθεση μεταξύ του σχετικά φυσιοκρατικού ανθρωπίνου προσώπου και της επιβλητικής, ανοιχτής κατασκευής κορυφής που αναδύεται κάθετα πάνω από το κεφάλι. Η σύνθεση είναι ισχυρά άξονα: το επιμηκυμένο ωοειδές πρόσωπο κορυφώνεται σε μια ψηλή, φρέσκια, δολωμα-like υπερδομή που ύψους σχεδόν ισούται με το ίδιο το τμήμα του προσώπου.
Το πρόσωπο μορφοποιείται με σημαντική αυτοσυγκράτηση. Ένας ευρύς, ομαλά καμπύλος μέτωπος οδηγεί προς στενά αμυγδαλωτά μάτια περιβάλλει από προσεκτικά λαξευμένους περιγράμματος. Σύντομες ακτινωτές τομές πάνω από τα μάτια τονίζουν τα φρύδια, ενώ επιπλέον τεκτονικοί και γραμμικοί χαρακτηρισμοί εμφανίζονται γύρω από τους κροτάφους και τα μάγουλα. Τα αυτιά υποδεικνύονται πλευρικά σε χαμηλό ανάγλυφο.
Στο κέντρο του προσώπου, η κοντή αλλά έντονα προβάλλον nose δημιουργεί τον κύριο γλυπτικό τόνο. Το στόμα είναι ανοιχτό και αποκαλύπτει μεμονωμένα δόντια. Αυτό το χαρακτηριστικό δίνει στην otherwise ήρεμη έκφραση μια απροσδόκητη ένταση. Μικρές οπές κατά μήκος της εξωτερικής άκρης της μάσκας πιθανώς εξυπηρετούσαν για την προσκόλληση ενός κοστουμιού, ινώδους γενειάδας, υφάσματος ή άλλων στοιχείων συνδεδεμένων με την παράστασή της.
Η ψηλή κορυφή είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Δύο καμπύλα εξωτερικά στοιχεία συναντώνται στην κορυφή για να σχηματίσουν ένα σημείο ωοειδές, κλείνοντας μια στενή κεντρική λάμα διακοσμημένη με διαγώνιες τομές. Σειρές μικρών κυκλικών αποτυπωμάτων και παράλληλες χαρακτικές γραμμές ομορφαίνουν την περιβάλουσα δομή. Το αποτέλεσμα είναι μια εξελιγμένη αλληλεπίδραση μεταξύ συμπαγούς ξύλου και αρνητικού χώρου. Όταν τη δει κανείς κατά τη διάρκεια χορού, η κατασκευή με ανοιχτό πλέγμα θα παρήγαγε μια ιδιαίτερα ισχυρή σιλουέτα.
Η επιφάνεια είναι κυρίως σκούρο καφέ έως σχεδόν μαύρο, με ζεστότερους κοκκινωπούς-καφέ τόνους να εμφανίζονται όπου η επιφάνεια έχει φθαρεί. Τα ανεβασμένα άκρα της λαξευτής διακόσμησης έχουν επίσης φωτινιάσει, αυξάνοντας τη γραφική ευανάγνωστη ικανότητα του σχεδιασμού. Περιοχές γυαλίσματος στο μέτωπο, τα μάγουλα και την κορυφή αντίκεινται με την πιο ακανόνιστη επιφάνεια γύρω από το στόμα και το περίγραμμα.
Χαρακτηριστικά της περιοχής
Η απόδοση σε Bété τοποθετεί τη μάσκα within τον πολιτιστικά σύνθετο δά forest περιοχής δυτικοκεντρικής και νοτιοδυτικής Ακτής Ελεφαντοπάνθηρου. Οι καλλιτεχνικές παραδόσεις των Bété είναι με αυτές οι ίδιες περιφερειακά ποικιλόμορφες. Ιστορική έρευνα έχει αποδείξει τελετουργίες μασκέ όχι μόνο γύρω από το Daloa αλλά και στην περιοχή Gagnoa και Issia-Soubré. Η εκτεταμένη μελέτη του E. Herold για τη γλυπτική των Bété τονίζει αυτές τις περιφερειακές διαφορές και εντοπίζει σημαντικές συνδέσεις ανάμεσα στους δυτικούς μασκών Bété και την ευρύτερη καλλιτεχνική σφαίρα Dan-We/Nyabwa.
Αυτή η περιφερειακή αλληλεπίδραση είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν εξετάζουμε μάσκες Bété. Οι μορφές των μασκών δεν αντιστοιχούν απαραίτητα με σύγχρονους εθνοτικούς διαχωρισμούς. Ορισμένοι τύποι κυκλοφορούσαν ανάμεσα σε κοινότητες Bété, Nyabwa και We, και οι θεσμοί υπεύθυνοι για την απόδοση τους μπορούσαν να διασχίζουν γλωσσικά και εδαφικά όρια. Η έρευνα του Alain-Michel Boyer τόνισε ακριβώς αυτή την κυκλοφορία μορφών και τελετουργικών πρακτικών.
Το παρόν παράδειγμα είναι επομένως ιδιαίτερα ενδιαφέρον γιατί διαφέρει εμφανώς από τις βαριά προβεβλημένες, επιθετικές μάσκες που έχουν γίνει ο πιο γνωστός τύπος Bété στις δυτικές συλλογές. Τέτοιες μάσκες συχνά χρησιμοποιούν μαζικά μέτωπα, προβεβλημένες μορφές, μεταλλικές προσαρτήσεις και ισχυρά στόματα· ένα τεκμηριωμένο παράδειγμα στο Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης του Smithsonian απεικονίζει αυτόν τον γλυπτικό λεξιλόγιο πολύ καθαρά.
Εδώ, αντίθετα, η οπτική δύναμη επιτυγχάνεται μέσω κομψότητας, κάθετης διάθεσης και γραφικού στολισμού. Το ομαλά μορφοποιημένο πρόσωπο, τα αμυγδαλωτά μάτια και το περίτεχνο ανοιχτό πλέγμα κορυφής προτείνουν μια διαφορετική περιφερειακή ή τοπική γλυπτική ορολογία εντός του ευρύτερου περιβάλλοντος των Bété. Αυτή η διάκριση είναι σημαντική, καθώς ο τόμος Bété δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν μοναδιαίο κανόνα μάσκας.
Η παρεχόμενη απόδοση σε Sahiwa είναι επομένως πολύτιμη και θα πρέπει να διατηρηθεί ως συγκεκριμένες πεδικές πληροφορίες. Ταυτόχρονα, επειδή το «Sahiwa» δεν ανήκει στις κύριες στιλιστικές περιοχές που χρησιμοποιούνται συνήθως στην δημοσιευμένη ταξινόμηση των μασκών Bété, προτιμότερο είναι να το αντιμετωπίζουμε ως την καταγεγραμμένη τοποθεσία του αντικειμένου αντί να δημιουργήσουμε ένα ξεχωριστό «στυλ Sahiwa» χωρίς πρόσθετη πεδική τεκμηρίωση.
Οι οπές περιμέτρου της μάσκας μας θυμίζουν επίσης ότι η παρούσα της εμφάνιση είναι ατελής. Αρχικά, οι προσκολλήσεις γύρω από το πρόσωπο θα μπορούσαν να αλλάξουν σημαντικά τη σιλουέτα της και να κρύψουν τη μετάβαση ανάμεσα στη μάσκα και τον χορευτή. Οι μάσκες Bété ήταν αντικείμενα παράστασης των οποίων η σημασία εξαρτιόταν όχι μόνο από το ξύλινο κατεργασμένο πρόσωπο αλλά και από το κοστούμι, την κίνηση, τη μουσική και τις συνθήκες στις οποίες εμφανιζόταν η μάσκα. Ιστορικές πηγές τεκμηριώνουν μάσκες Bété σε συμφραζόμενα όπως κηδείες και τελετές προς τιμήν σημαντικών ατόμων.
Σε αυτό το παράδειγμα, ο συνδυασμός ενός ήρεμου αλλά επιτατικού ανθρώπινου προσώπου, ανοιχτό στόμα με ορατά δόντια, εκλεπτυσμένου σκαλισμένου διακοσμητικού και εξαιρετικά ψηλής ανοιχτής κορυφής δημιουργεί μια ασυνήθιστα κομψή ερμηνεία της μάσκας Bété. Το γλυπτό είναι ιδιαίτερα ελκυστικό λόγω της ισορροπίας που επιτυγχάνει μεταξύ όγκου προσώπου και της σχεδόν καλλιγραφικής αρχιτεκτονικής της κορυφής.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Herold, Erich. “Traditional Sculpture of the Bete Tribe, Ivory Coast.” Annals of the Náprstek Museum, 13, 1985, σελ. 81–166. Ιδιαίτερα σχετικά μελέτη που αφιερώνεται ειδικά στη γλυπτική Bété και τις περιφερειακές τελετές μασκών.
Boyer, Alain-Michel. We. Milan: 5 Continents Editions, 2020. Ιδιαίτερα χρήσιμη για την κατανόηση των καλλιτεχνικών και τελετουργικών σχέσεων ανάμεσα στους We, Nyabwa και τις δυτικές τελετές μασκών Bété.
Neyt, François. Trésors de Côte d’Ivoire: Aux sources des traditions artistiques. Antwerp, 2014. Περιλαμβάνει συγκριτικό υλικό σχετικά με τις παραδόσεις μασκών Bété.
Boyer, Alain-Michel, Patrick Girard et al. Arts premiers de Côte d’Ivoire. Saint-Maur: Sépia, 1997. Περιλαμβάνει συγκριτικό υλικό Bété και παρέχει ευρύτερο πλαίσιο για τις γλυπτικές παραδόσεις της Ακτής Ελεφαντοπάνθηρου.
Κάποια από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αρ. Ευρ. MAZ30151
Μαθητευόμενος: Bakari Bouaflé
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜάσκα Bété, περιοχή Sahiwa, Ακτή Ελεφαντοπάνθηρο
Bété, περιοχή Sahiwa, Ακτή Ελεφαντοπάνθηρο
Ξύλο με σκούρο πατίνα και χαρακτική διακόσμηση, περιλαμβάνει βάση.
Αυτή η εντυπωσιακή μάσκα Bété διακρίνεται από τη σημαντική αντίθεση μεταξύ του σχετικά φυσιοκρατικού ανθρωπίνου προσώπου και της επιβλητικής, ανοιχτής κατασκευής κορυφής που αναδύεται κάθετα πάνω από το κεφάλι. Η σύνθεση είναι ισχυρά άξονα: το επιμηκυμένο ωοειδές πρόσωπο κορυφώνεται σε μια ψηλή, φρέσκια, δολωμα-like υπερδομή που ύψους σχεδόν ισούται με το ίδιο το τμήμα του προσώπου.
Το πρόσωπο μορφοποιείται με σημαντική αυτοσυγκράτηση. Ένας ευρύς, ομαλά καμπύλος μέτωπος οδηγεί προς στενά αμυγδαλωτά μάτια περιβάλλει από προσεκτικά λαξευμένους περιγράμματος. Σύντομες ακτινωτές τομές πάνω από τα μάτια τονίζουν τα φρύδια, ενώ επιπλέον τεκτονικοί και γραμμικοί χαρακτηρισμοί εμφανίζονται γύρω από τους κροτάφους και τα μάγουλα. Τα αυτιά υποδεικνύονται πλευρικά σε χαμηλό ανάγλυφο.
Στο κέντρο του προσώπου, η κοντή αλλά έντονα προβάλλον nose δημιουργεί τον κύριο γλυπτικό τόνο. Το στόμα είναι ανοιχτό και αποκαλύπτει μεμονωμένα δόντια. Αυτό το χαρακτηριστικό δίνει στην otherwise ήρεμη έκφραση μια απροσδόκητη ένταση. Μικρές οπές κατά μήκος της εξωτερικής άκρης της μάσκας πιθανώς εξυπηρετούσαν για την προσκόλληση ενός κοστουμιού, ινώδους γενειάδας, υφάσματος ή άλλων στοιχείων συνδεδεμένων με την παράστασή της.
Η ψηλή κορυφή είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Δύο καμπύλα εξωτερικά στοιχεία συναντώνται στην κορυφή για να σχηματίσουν ένα σημείο ωοειδές, κλείνοντας μια στενή κεντρική λάμα διακοσμημένη με διαγώνιες τομές. Σειρές μικρών κυκλικών αποτυπωμάτων και παράλληλες χαρακτικές γραμμές ομορφαίνουν την περιβάλουσα δομή. Το αποτέλεσμα είναι μια εξελιγμένη αλληλεπίδραση μεταξύ συμπαγούς ξύλου και αρνητικού χώρου. Όταν τη δει κανείς κατά τη διάρκεια χορού, η κατασκευή με ανοιχτό πλέγμα θα παρήγαγε μια ιδιαίτερα ισχυρή σιλουέτα.
Η επιφάνεια είναι κυρίως σκούρο καφέ έως σχεδόν μαύρο, με ζεστότερους κοκκινωπούς-καφέ τόνους να εμφανίζονται όπου η επιφάνεια έχει φθαρεί. Τα ανεβασμένα άκρα της λαξευτής διακόσμησης έχουν επίσης φωτινιάσει, αυξάνοντας τη γραφική ευανάγνωστη ικανότητα του σχεδιασμού. Περιοχές γυαλίσματος στο μέτωπο, τα μάγουλα και την κορυφή αντίκεινται με την πιο ακανόνιστη επιφάνεια γύρω από το στόμα και το περίγραμμα.
Χαρακτηριστικά της περιοχής
Η απόδοση σε Bété τοποθετεί τη μάσκα within τον πολιτιστικά σύνθετο δά forest περιοχής δυτικοκεντρικής και νοτιοδυτικής Ακτής Ελεφαντοπάνθηρου. Οι καλλιτεχνικές παραδόσεις των Bété είναι με αυτές οι ίδιες περιφερειακά ποικιλόμορφες. Ιστορική έρευνα έχει αποδείξει τελετουργίες μασκέ όχι μόνο γύρω από το Daloa αλλά και στην περιοχή Gagnoa και Issia-Soubré. Η εκτεταμένη μελέτη του E. Herold για τη γλυπτική των Bété τονίζει αυτές τις περιφερειακές διαφορές και εντοπίζει σημαντικές συνδέσεις ανάμεσα στους δυτικούς μασκών Bété και την ευρύτερη καλλιτεχνική σφαίρα Dan-We/Nyabwa.
Αυτή η περιφερειακή αλληλεπίδραση είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν εξετάζουμε μάσκες Bété. Οι μορφές των μασκών δεν αντιστοιχούν απαραίτητα με σύγχρονους εθνοτικούς διαχωρισμούς. Ορισμένοι τύποι κυκλοφορούσαν ανάμεσα σε κοινότητες Bété, Nyabwa και We, και οι θεσμοί υπεύθυνοι για την απόδοση τους μπορούσαν να διασχίζουν γλωσσικά και εδαφικά όρια. Η έρευνα του Alain-Michel Boyer τόνισε ακριβώς αυτή την κυκλοφορία μορφών και τελετουργικών πρακτικών.
Το παρόν παράδειγμα είναι επομένως ιδιαίτερα ενδιαφέρον γιατί διαφέρει εμφανώς από τις βαριά προβεβλημένες, επιθετικές μάσκες που έχουν γίνει ο πιο γνωστός τύπος Bété στις δυτικές συλλογές. Τέτοιες μάσκες συχνά χρησιμοποιούν μαζικά μέτωπα, προβεβλημένες μορφές, μεταλλικές προσαρτήσεις και ισχυρά στόματα· ένα τεκμηριωμένο παράδειγμα στο Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης του Smithsonian απεικονίζει αυτόν τον γλυπτικό λεξιλόγιο πολύ καθαρά.
Εδώ, αντίθετα, η οπτική δύναμη επιτυγχάνεται μέσω κομψότητας, κάθετης διάθεσης και γραφικού στολισμού. Το ομαλά μορφοποιημένο πρόσωπο, τα αμυγδαλωτά μάτια και το περίτεχνο ανοιχτό πλέγμα κορυφής προτείνουν μια διαφορετική περιφερειακή ή τοπική γλυπτική ορολογία εντός του ευρύτερου περιβάλλοντος των Bété. Αυτή η διάκριση είναι σημαντική, καθώς ο τόμος Bété δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν μοναδιαίο κανόνα μάσκας.
Η παρεχόμενη απόδοση σε Sahiwa είναι επομένως πολύτιμη και θα πρέπει να διατηρηθεί ως συγκεκριμένες πεδικές πληροφορίες. Ταυτόχρονα, επειδή το «Sahiwa» δεν ανήκει στις κύριες στιλιστικές περιοχές που χρησιμοποιούνται συνήθως στην δημοσιευμένη ταξινόμηση των μασκών Bété, προτιμότερο είναι να το αντιμετωπίζουμε ως την καταγεγραμμένη τοποθεσία του αντικειμένου αντί να δημιουργήσουμε ένα ξεχωριστό «στυλ Sahiwa» χωρίς πρόσθετη πεδική τεκμηρίωση.
Οι οπές περιμέτρου της μάσκας μας θυμίζουν επίσης ότι η παρούσα της εμφάνιση είναι ατελής. Αρχικά, οι προσκολλήσεις γύρω από το πρόσωπο θα μπορούσαν να αλλάξουν σημαντικά τη σιλουέτα της και να κρύψουν τη μετάβαση ανάμεσα στη μάσκα και τον χορευτή. Οι μάσκες Bété ήταν αντικείμενα παράστασης των οποίων η σημασία εξαρτιόταν όχι μόνο από το ξύλινο κατεργασμένο πρόσωπο αλλά και από το κοστούμι, την κίνηση, τη μουσική και τις συνθήκες στις οποίες εμφανιζόταν η μάσκα. Ιστορικές πηγές τεκμηριώνουν μάσκες Bété σε συμφραζόμενα όπως κηδείες και τελετές προς τιμήν σημαντικών ατόμων.
Σε αυτό το παράδειγμα, ο συνδυασμός ενός ήρεμου αλλά επιτατικού ανθρώπινου προσώπου, ανοιχτό στόμα με ορατά δόντια, εκλεπτυσμένου σκαλισμένου διακοσμητικού και εξαιρετικά ψηλής ανοιχτής κορυφής δημιουργεί μια ασυνήθιστα κομψή ερμηνεία της μάσκας Bété. Το γλυπτό είναι ιδιαίτερα ελκυστικό λόγω της ισορροπίας που επιτυγχάνει μεταξύ όγκου προσώπου και της σχεδόν καλλιγραφικής αρχιτεκτονικής της κορυφής.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Herold, Erich. “Traditional Sculpture of the Bete Tribe, Ivory Coast.” Annals of the Náprstek Museum, 13, 1985, σελ. 81–166. Ιδιαίτερα σχετικά μελέτη που αφιερώνεται ειδικά στη γλυπτική Bété και τις περιφερειακές τελετές μασκών.
Boyer, Alain-Michel. We. Milan: 5 Continents Editions, 2020. Ιδιαίτερα χρήσιμη για την κατανόηση των καλλιτεχνικών και τελετουργικών σχέσεων ανάμεσα στους We, Nyabwa και τις δυτικές τελετές μασκών Bété.
Neyt, François. Trésors de Côte d’Ivoire: Aux sources des traditions artistiques. Antwerp, 2014. Περιλαμβάνει συγκριτικό υλικό σχετικά με τις παραδόσεις μασκών Bété.
Boyer, Alain-Michel, Patrick Girard et al. Arts premiers de Côte d’Ivoire. Saint-Maur: Sépia, 1997. Περιλαμβάνει συγκριτικό υλικό Bété και παρέχει ευρύτερο πλαίσιο για τις γλυπτικές παραδόσεις της Ακτής Ελεφαντοπάνθηρου.
Κάποια από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αρ. Ευρ. MAZ30151
Μαθητευόμενος: Bakari Bouaflé
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Bété.
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
47 cm
Βάρος
1.3 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
