Ένα ξύλινο γλυπτό - Wantchi - Minianka - Μάλι (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
10
ώρες
07
λεπτά
09
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 13
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 330 - € 400
 | 13 € | |
|---|---|---|
 | 10 € | |
| 3 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό με τίτλο "A wooden sculpture" από το Μάλι, κατασκευασμένο από τους Minianka (Wantchi), ύψος 42 cm, βάρος 5,2 kg, σε ικανοποιητική κατάσταση και χωρίς βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μίνιανκα Wantchi Απολίθωμα, Περιοχή Κουτιαλά, Μάλι
Μίνιανκα (Μάμαρα), περιοχή Κουτιαλά, Μάλι
Ξύλο με γήινη τελετουργική πατίνα
Αυτό το αξιοσημείωτο ζωομορφικό αγαλμάτινο έργο, το τοπικά προσδιοριζόμενο ως Wantchi, ανήκει στις τελετουργικές παραδόσεις των Μίνιανκα (Μάμαρα) της νοτιοανατολικής Μάλι. Το συμπαγές τετράποδο σώμα του, το οξύ ορθωμένο ράμφος και η εξαιρετική κάθετη προβολή που υψώνεται από το εμπρός τμήμα δημιουργούν ένα ζώον σχήμα που είναι αμέσως αναγνωρίσιμο ως ζωομορφικό, μα αμελώς αντίθετο με ακριβή ζωολογική ταυτοποίηση.
Το σώμα θεωρείται ως τεράστιο, σχεδόν συνεχές κοινό σώμα. Τέσσερα κοντά, κολωνοτομούντα πόδια στηρίζουν ένα στρογγυλεμένο κορμί από το οποίο υψώνονται δύο έντονα κύματα κατά μήκος της ράχης. Στο εμπρός μέρος, το κεφάλι συγχωνεύεται σχεδόν πλήρως με το σώμα. Δύο μικρές εσοχές υποδεικνύουν τα μάτια, ενώ η μύτη περιορίζεται σε μια ευρεία στρογγυλεμένη μάζα. Πάνω από αυτήν υψώνεται μια μακριά, ελαφρώς καμπυλωτή προβολή ομοία με κέρατο, που εκτείνει δραματικά τη σιλουέτα προς τα πάνω.
Αυτή η μείωση λεπτομερειών της ανατομίας είναι θεμελιώδης για το οπτικό αποτέλεσμα του αγαλματινού έργου. Το ζώο δεν έχει αποδοθεί φυσιοκρατικά. Αντίθετα, ο γλύπτης έχει επικεντρωθεί σε λίγα βασικά στοιχεία—τέσσερα πόδια, ένα ισχυρό σώμα, ορατές μάζες δώμου και ένα κέρατο—για να δημιουργήσει μια εικόνα συμπυκνωμένης φυσικής παρουσίας. Το βαρύ σώμα του contrasted με την λεπτή κάθετη προβολή.
Ο φλοιός είναι εξίσου σημαντικός. Καφέ, ώχρα και μαύρες περιοχές καλύπτουν το αντικείμενο ανομοιομορφώς, ενώ αποθέσεις παραμένουν σε υψίπεδα και γύρω από τα πόδια και το κορμί. Η σκουρότερη άνω μεριά του κέρατος υποδηλώνει επανειλημμένη χειραγώγηση, εφαρμογή ουσιών ή διαφορική έκθεση. Τέτοιες επιφάνειες χαρακτηρίζουν τελετουργικά αντικείμενα των οποίων η σημασία ενισχυόταν με το πέρασμα του χρόνου μέσω χρήσης παρά μέσω του αρχικού σκαλισμένου σχήματος.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η περιοχή Κουτιαλά της νοτιοανατολικής Μάλι είναι μια από τις κύριες περιοχές που συνδέονται με τους Μίνιανκα, που είναι στενά συνδεδεμένοι πολιτισμικά και ιστορικά με γειτονικούς πληθυσμούς Μάμαν. Θρησκευτικά ιδρύματα, τελετουργικά αντικείμενα και μορφές μύησης κυκλοφορούσαν σε αυτό το ευρύτερο πολιτισμικό τοπίο, πράγμα που καθιστά δύσκολες τις απόλυτες διακρίσεις ανάμεσα σε τέχνη τελετουργιών «Μάμαν» και «Μίνιανκα» σε ορισμένες περιπτώσεις.
Τα ζωομορφικά αντικείμενα δύναμης είναι ιδιαίτερα σημαντικά σε αυτό το περιβάλλον. Σχετικά αντικείμενα συνήθως ταξινομούνται ως μπολιου (στον πληθυντικό boli). Υπαρκτό παράδειγμα στο Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης καταγράφεται ρητά ως μπολί από την περιοχή των Μίνιανκα και αποτελείται από τετράποδο, εξαιρετικά αφηρημένο ζώο με υποκείμενη δομή που σχετίζεται με συσσωρευμένες οργανικές ύλες.
Το παρόν αντικείμενο διαφέρει ως προς την οπτική από το πιο βαριά επιχρυσωμένο μπολί, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της βασικής του μορφής παραμένει ευανάγνωστο. Παρ’ όλα αυτά, η τεράστια τετραποδική κατασκευή και η τελετουργική επιφάνεια το τοποθετούν εν within το ευρύτερο εννοιολογικό περιβάλλον των ζωομορφικών αντικειμένων δύναμης. Η ακριβής ταυτοποίηση ως Wantchi προέρχεται εδώ από τις παρεχόμενες πληροφορίες πεδίου και θα πρέπει να διατηρηθεί αντί να αντικατασταθεί από μια ζωολογική ερμηνεία βασισμένη μόνο στην εμφάνιση.
Η ταυτότητα του ζώου είναι ιδιαιτέρως ελκυστική. Η ύψιστη προβολή στο μέτωπο μπορεί να υποδηλώνει κέρατο, προβοσκίδα ή άλλη μεταμορφωμένη ανατομική ιδιότητα, ενώ οι δύο στρογγυλεμένες μάζες κατά μήκος της ράχης περιπλέκουν περαιτέρω οποιαδήποτε κυριολεκτική ταυτοποίηση. Τέτοια αμφιβολία δεν χρειάζεται να είναι τυχαία. Παρόμοια τελετουργικά αντικείμενα από το Μεσαίμο της Μάλι συνήθως συνδυάζουν αναγνωρίσιμα ζωικά χαρακτηριστικά χωρίς να αναπαριστούν ένα ενιαίο είδος με φυσικό τρόπο. Το Smithsonian περιγράφει επίσης ένα μπολί περιοχής Μίνιανκα ως αφηρημένα ζωομορφικό και μόνο ενδεικτικό ενός βόειου ζώου.
Στην τελετουργική ζωή των Μίνιανκα, ισχυρά μυστηριακά αντικείμενα θα μπορούσαν να λάβουν θυσίες και να συμμετέχουν σε επικοινωνία με πνευματικές αρχές. Η εθνογραφική τεκμηρίωση της τελετουργίας Νya των Μίνιανκα, για παράδειγμα, καταγράφει θυσιαστικές πρακτικές και μαντεία ως κεντρικά στοιχεία μέσα από τα οποία οι συμμετέχοντες απευθύνονταν στη Νya. Αυτό το ευρύτερο τελετουργικό контекст βοηθά να εξηγηθεί γιατί η φυσική επιφάνεια ενός τέτοιου αντικειμένου μπορεί να είναι τόσο σημαντική όσο η γλυπτική του μορφή.
Η απόδοση Κουτιαλά είναι επομένως ιδιαίτερα πολύτιμη. Αντί να αντιμετωπίζεται το άγαλμα απλώς ως ένα γενικό «μάλιος φέτις», τοποθετεί το εν within ένα συγκεκριμένο νοτιοανατολικό μαλικούς πολιτισμικό τοπίο στο οποίο οι μυστηριακές παραδόσεις των Μίνιανκα και των Μάμαν είχαν στενή αλληλεπίδραση. Σχετικά ζωομορφικά αντικείμενα δύναμης έχουν πράγματι τεκμηριωθεί ειδικά σε σχέση με την περιοχή των Μίνιανκα.
Μορφολογικά, αυτό το παράδειγμα είναι ιδιαίτερα επιτυχές στην ριζική του οικονομία. Τα τέσσερα πόδια καθιερώνουν μια σταθερή ορθογώνια βάση, το φουσκωμένο σώμα δημιουργεί μια συμπαγή οριζόντια μάζα, και η εξαιρετική προβολή κέρατος κατευθύνει ξαφνικά τη σύνθεση κάθετα. Η γλυπτική αντλεί έτσι την ισχύ της όχι από λεπτομέρειες της ανατομίας αλλά από τη σιλουέτα, τη μάζα και την ένταση μεταξύ οριζόντιων και κάθετων μορφών.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Colleyn, Jean-Paul, επε. Bamana: The Art of Existence in Mali. Νέα Υόρκη: Museum for African Art; Ζυρίχη: Museum Rietberg, 2001.
McNaughton, Patrick R. The Mande Blacksmiths: Knowledge, Power, and Art in West Africa. Bloomington: Indiana University Press, 1988.
Brett-Smith, Sarah C. The Making of Bamana Sculpture: Creativity and Gender. Cambridge: Cambridge University Press, 1994.
Jonckers, Danielle. “Les enfants de Nya: les activités religieuses des jeunes garçons minyanka.” Journal des Africanistes, 58 (2), 1988, σελ. 53–72. Η μελέτη είναι ιδιαίτερα σχετική με την τελετουργική πρακτική των Μίνιανκα και τον λατρευτικό των Nya.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. Νο. MAZ30208
Πληροφοριοδότης: Petit Coulibaly
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜίνιανκα Wantchi Απολίθωμα, Περιοχή Κουτιαλά, Μάλι
Μίνιανκα (Μάμαρα), περιοχή Κουτιαλά, Μάλι
Ξύλο με γήινη τελετουργική πατίνα
Αυτό το αξιοσημείωτο ζωομορφικό αγαλμάτινο έργο, το τοπικά προσδιοριζόμενο ως Wantchi, ανήκει στις τελετουργικές παραδόσεις των Μίνιανκα (Μάμαρα) της νοτιοανατολικής Μάλι. Το συμπαγές τετράποδο σώμα του, το οξύ ορθωμένο ράμφος και η εξαιρετική κάθετη προβολή που υψώνεται από το εμπρός τμήμα δημιουργούν ένα ζώον σχήμα που είναι αμέσως αναγνωρίσιμο ως ζωομορφικό, μα αμελώς αντίθετο με ακριβή ζωολογική ταυτοποίηση.
Το σώμα θεωρείται ως τεράστιο, σχεδόν συνεχές κοινό σώμα. Τέσσερα κοντά, κολωνοτομούντα πόδια στηρίζουν ένα στρογγυλεμένο κορμί από το οποίο υψώνονται δύο έντονα κύματα κατά μήκος της ράχης. Στο εμπρός μέρος, το κεφάλι συγχωνεύεται σχεδόν πλήρως με το σώμα. Δύο μικρές εσοχές υποδεικνύουν τα μάτια, ενώ η μύτη περιορίζεται σε μια ευρεία στρογγυλεμένη μάζα. Πάνω από αυτήν υψώνεται μια μακριά, ελαφρώς καμπυλωτή προβολή ομοία με κέρατο, που εκτείνει δραματικά τη σιλουέτα προς τα πάνω.
Αυτή η μείωση λεπτομερειών της ανατομίας είναι θεμελιώδης για το οπτικό αποτέλεσμα του αγαλματινού έργου. Το ζώο δεν έχει αποδοθεί φυσιοκρατικά. Αντίθετα, ο γλύπτης έχει επικεντρωθεί σε λίγα βασικά στοιχεία—τέσσερα πόδια, ένα ισχυρό σώμα, ορατές μάζες δώμου και ένα κέρατο—για να δημιουργήσει μια εικόνα συμπυκνωμένης φυσικής παρουσίας. Το βαρύ σώμα του contrasted με την λεπτή κάθετη προβολή.
Ο φλοιός είναι εξίσου σημαντικός. Καφέ, ώχρα και μαύρες περιοχές καλύπτουν το αντικείμενο ανομοιομορφώς, ενώ αποθέσεις παραμένουν σε υψίπεδα και γύρω από τα πόδια και το κορμί. Η σκουρότερη άνω μεριά του κέρατος υποδηλώνει επανειλημμένη χειραγώγηση, εφαρμογή ουσιών ή διαφορική έκθεση. Τέτοιες επιφάνειες χαρακτηρίζουν τελετουργικά αντικείμενα των οποίων η σημασία ενισχυόταν με το πέρασμα του χρόνου μέσω χρήσης παρά μέσω του αρχικού σκαλισμένου σχήματος.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η περιοχή Κουτιαλά της νοτιοανατολικής Μάλι είναι μια από τις κύριες περιοχές που συνδέονται με τους Μίνιανκα, που είναι στενά συνδεδεμένοι πολιτισμικά και ιστορικά με γειτονικούς πληθυσμούς Μάμαν. Θρησκευτικά ιδρύματα, τελετουργικά αντικείμενα και μορφές μύησης κυκλοφορούσαν σε αυτό το ευρύτερο πολιτισμικό τοπίο, πράγμα που καθιστά δύσκολες τις απόλυτες διακρίσεις ανάμεσα σε τέχνη τελετουργιών «Μάμαν» και «Μίνιανκα» σε ορισμένες περιπτώσεις.
Τα ζωομορφικά αντικείμενα δύναμης είναι ιδιαίτερα σημαντικά σε αυτό το περιβάλλον. Σχετικά αντικείμενα συνήθως ταξινομούνται ως μπολιου (στον πληθυντικό boli). Υπαρκτό παράδειγμα στο Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης καταγράφεται ρητά ως μπολί από την περιοχή των Μίνιανκα και αποτελείται από τετράποδο, εξαιρετικά αφηρημένο ζώο με υποκείμενη δομή που σχετίζεται με συσσωρευμένες οργανικές ύλες.
Το παρόν αντικείμενο διαφέρει ως προς την οπτική από το πιο βαριά επιχρυσωμένο μπολί, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της βασικής του μορφής παραμένει ευανάγνωστο. Παρ’ όλα αυτά, η τεράστια τετραποδική κατασκευή και η τελετουργική επιφάνεια το τοποθετούν εν within το ευρύτερο εννοιολογικό περιβάλλον των ζωομορφικών αντικειμένων δύναμης. Η ακριβής ταυτοποίηση ως Wantchi προέρχεται εδώ από τις παρεχόμενες πληροφορίες πεδίου και θα πρέπει να διατηρηθεί αντί να αντικατασταθεί από μια ζωολογική ερμηνεία βασισμένη μόνο στην εμφάνιση.
Η ταυτότητα του ζώου είναι ιδιαιτέρως ελκυστική. Η ύψιστη προβολή στο μέτωπο μπορεί να υποδηλώνει κέρατο, προβοσκίδα ή άλλη μεταμορφωμένη ανατομική ιδιότητα, ενώ οι δύο στρογγυλεμένες μάζες κατά μήκος της ράχης περιπλέκουν περαιτέρω οποιαδήποτε κυριολεκτική ταυτοποίηση. Τέτοια αμφιβολία δεν χρειάζεται να είναι τυχαία. Παρόμοια τελετουργικά αντικείμενα από το Μεσαίμο της Μάλι συνήθως συνδυάζουν αναγνωρίσιμα ζωικά χαρακτηριστικά χωρίς να αναπαριστούν ένα ενιαίο είδος με φυσικό τρόπο. Το Smithsonian περιγράφει επίσης ένα μπολί περιοχής Μίνιανκα ως αφηρημένα ζωομορφικό και μόνο ενδεικτικό ενός βόειου ζώου.
Στην τελετουργική ζωή των Μίνιανκα, ισχυρά μυστηριακά αντικείμενα θα μπορούσαν να λάβουν θυσίες και να συμμετέχουν σε επικοινωνία με πνευματικές αρχές. Η εθνογραφική τεκμηρίωση της τελετουργίας Νya των Μίνιανκα, για παράδειγμα, καταγράφει θυσιαστικές πρακτικές και μαντεία ως κεντρικά στοιχεία μέσα από τα οποία οι συμμετέχοντες απευθύνονταν στη Νya. Αυτό το ευρύτερο τελετουργικό контекст βοηθά να εξηγηθεί γιατί η φυσική επιφάνεια ενός τέτοιου αντικειμένου μπορεί να είναι τόσο σημαντική όσο η γλυπτική του μορφή.
Η απόδοση Κουτιαλά είναι επομένως ιδιαίτερα πολύτιμη. Αντί να αντιμετωπίζεται το άγαλμα απλώς ως ένα γενικό «μάλιος φέτις», τοποθετεί το εν within ένα συγκεκριμένο νοτιοανατολικό μαλικούς πολιτισμικό τοπίο στο οποίο οι μυστηριακές παραδόσεις των Μίνιανκα και των Μάμαν είχαν στενή αλληλεπίδραση. Σχετικά ζωομορφικά αντικείμενα δύναμης έχουν πράγματι τεκμηριωθεί ειδικά σε σχέση με την περιοχή των Μίνιανκα.
Μορφολογικά, αυτό το παράδειγμα είναι ιδιαίτερα επιτυχές στην ριζική του οικονομία. Τα τέσσερα πόδια καθιερώνουν μια σταθερή ορθογώνια βάση, το φουσκωμένο σώμα δημιουργεί μια συμπαγή οριζόντια μάζα, και η εξαιρετική προβολή κέρατος κατευθύνει ξαφνικά τη σύνθεση κάθετα. Η γλυπτική αντλεί έτσι την ισχύ της όχι από λεπτομέρειες της ανατομίας αλλά από τη σιλουέτα, τη μάζα και την ένταση μεταξύ οριζόντιων και κάθετων μορφών.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Colleyn, Jean-Paul, επε. Bamana: The Art of Existence in Mali. Νέα Υόρκη: Museum for African Art; Ζυρίχη: Museum Rietberg, 2001.
McNaughton, Patrick R. The Mande Blacksmiths: Knowledge, Power, and Art in West Africa. Bloomington: Indiana University Press, 1988.
Brett-Smith, Sarah C. The Making of Bamana Sculpture: Creativity and Gender. Cambridge: Cambridge University Press, 1994.
Jonckers, Danielle. “Les enfants de Nya: les activités religieuses des jeunes garçons minyanka.” Journal des Africanistes, 58 (2), 1988, σελ. 53–72. Η μελέτη είναι ιδιαίτερα σχετική με την τελετουργική πρακτική των Μίνιανκα και τον λατρευτικό των Nya.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. Νο. MAZ30208
Πληροφοριοδότης: Petit Coulibaly
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Wantchi
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Minianka
Χώρα προέλευσης
Μάλι
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
42 cm
Βάρος
5.2 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
