Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
13
ώρες
14
λεπτά
12
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 380 - € 450
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142876 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Vere Bronze Figur, Jimeta Περιφέρεια, Νιγηρία
Vere (Verre), Jimeta περιφέρεια, Πολιτεία Adamawa, Νιγηρία
Χυτό κράμα χαλκού (χάλκινο/μπρούντζος), συμπεριλαμβανομένης βάσης.
Αυτό το τεμάχιο πωλείται χωρίς TL τεστ. Η ηλικία και η αυθεντικότητά του παραμένουν άρα μη επαληθευμένες.
Αυτή η κομψή στατική φιγούρα ανήκει στην διακριτική μεταλλουργική παράδοση των Vere, ή Verre, της περιφέρειας Adamawa στα βορειοανατολικά της Νιγηρίας. Η μεταλλουργία Vere συνδέεται ιδιαιτέρως με τη διαδικασία χύτευσης με απώλειας φλόγας και περιλαμβάνει προσωπικά κοσμήματα, αντικείμενα κύρους, τελετουργικό εξοπλισμό και ανθρωπόμορφες φιγούρες. Ιστορικές συλλογές επιβεβαιώνουν τη σπουδαιότητα και την τεχνική εξέλιξη της χύτευσης χαλκού-κραμάτων ανάμεσα στους Verre.
Η φιγούρα δομείται γύρω από έναν εξαιρετικά λεπτό και ισορροπημένο ανθρώπινο κορμό. Ένας στενός κυλινδρικός θώρακας ανεβαίνει πάνω από μακριά πόδια, ενώ οι ωμοί εκτείνονται σχεδόν οριζόντια πριν τα χέρια λυγίσουν απότομα προς τα κάτω και προς τα μέσα. Και τα δύο χέρια συναντώνται συμμετρικά μπροστά από την κοιλιά. Αυτό δημιουργεί δύο μεγάλους ανοιχτούς χώρους μεταξύ χεριών και θώρακα και δίνει στο γλυπτό μια ασυνήθιστα γραφική σιλουέτα.
Το κεφάλι είναι ισχυρά ατομικοποιημένο. Μεγάλα οβάλ αυτιά προεξέχουν δραματικά από κάθε πλευρά του κρανίου, ενώ το πρόσωπο κυριαρχείται από ένα ευρύ προβάλλον mouth, εξέχοντα χείλη και μικρό ακέραιο raised nose. Τα μάτια διαμορφώνονται ως ανυψωμένες αμυγδαλοειδείς μορφές. Στην κάτω επιφάνεια του προσώπου διατρέχει μια ακολουθία μικρών προεξοχών που μπορεί να αντιπροσωπεύουν γενειάδα, χρωματισμό, κοσμήματα ή άλλη μορφή προσώπιου διακόσμησης· η ακριβής ερμηνεία πρέπει να παραμείνει ανοιχτή χωρίς συγκεκριμένη πεδία τεκμηρίωση.
Η διακόσμηση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της φιγούρας. Μια ευρεία αλυσίδα ή τοκός ακολουθεί το άνω στήθος, βραχιόλια περιβάλλουν και τα δύο χέρια, βραχιόλια σηματοδοτούν τη μετάβαση προς τα πόδια, και μια ακόμη διακοσμητική ζώνη περιβάλλει τους γοφούς. Τα χέρια διαφοροποιούνται προσεκτικά με παράλληλες τομές που αντιπροσωπεύουν τα δάχτυλα. Μικρές στρογγυλεμένες προεξοχές στο στήθος αναγνωρίζουν το τεμάχιο ως θηλυκό.
Τα πόδια είναι μακρά και ελαφρά καμπύλα, τελειώνουν σε υπέρμετρα μεγάλα πόδια με μεμονωμένα δάχτυλα. Η αντίθεση που προκύπτει μεταξύ του εξαιρετικά λεπτού κορμού και των φιδών ποδιών παρέχει οπτική σταθερότητα ενώ τονίζει τη Verticality της φιγούρας.
Η επιφάνεια ποικίλλει από πολύ σκούρο καφέ έως μαύρο, με πράσινη οξείδωση ιδιαίτερα γύρω από το κεφάλι, τους ώμους και τα πόδια. Θερμές κοκκινωπές διαδρομές εμφανίζονται κατά μήκος των ανεβασμένων λεπτομερειών και περιοχών φθοράς. Τέτοιες μεταβολές είναι χαρακτηριστικές των γηρασμένων χαλκούχων κραμάτων, αν και η ακριβής σύνθεση του μετάλλου δεν μπορεί να προσδιοριστεί οπτικά.
Περιφερειακά χαρακτηριστικά
Οι Vere, πιο κοινά γραμμένοι Verre στη ειδική βιβλιογραφία, κατοικούν στην περιφέρεια Adamawa στα βορειοανατολικά της Νιγηρίας και στις γειτονικές περιοχές προς το Καμερούν. Το καλλιτεχνικό τους περιβάλλον ανήκει στην πολιτιστικά ποικίλη ζώνη Upper Benue και Adamawa, όπου οι κοινότητες Vere αλληλεπιδρούσαν ιστορικά με τους Chamba, Mumuye και πολλές άλλες γειτονικές πληθυσμιακές ομάδες. Έργα Vere έχουν συνεπώς μερικές φορές ταυτιστεί εσφαλμένα με αυτά γειτονικών ομάδων.
Η μεταλλουργία είναι ένας από τους ιδιαίτερα διακριτικούς τομείς της υλικής κουλτούρας Vere. Η λεπτομερής έρευνα των Richard Fardon για τις τέχνες Verre τεκμηριώνει εκτενή σώμα έργων από ορείχαλκο, συμπεριλαμβανομένων διακοσμητικών, κουδουνιών, αντικειμένων τελετής, όπλων, αντικειμένων κύρους και ανθρωπόμορφων φιγούρων. Το υπάρχον σώμα τεκμηρίωσης αποδεικνύει ότι η χύτευση χαλκού-κραμάτων δεν ήταν περιστασιακή δραστηριότητα αλλά σημαντικό και υψηλά ανεπτυγμένο στοιχείο της καλλιτεχνικής παραγωγής Vere.
Η παρούσα φιγούρα εμφανίζει αρκετές χαρακτηριστικές ιδιότητες που συναντώνται σε δημοσιευμένες γλυπτικές Vere από χαλκό-κράμα: παρατεταμένες αναλογίες, ισχυρά προβαλλόμενα χαρακτηριστικά προσώπου, εξέχοντα αυτιά, λυγισμένα χέρια διαχωρισμένα από τον θώρακα, μεγάλα πόδια, προσεκτικά εμφανιζόμενα κοσμήματα και έμφαση στη σωματική διακόσμηση. Παρόμοιες Vere φιγούρες επίσης εμφανίζουν αλυσίδες, βραχιόλια, ζώνη και αστράγαλοι ως αναπόσπαστα μέρη της γλυπτικής τους αντίληψης.
Τα μεγάλα, στρογγυλά αυτιά είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Αντί να είναι ανατομικά φυσιολογικά, έχουν μεγαλώσει σε ανεξάρτητες γλυπτικές μορφές, σχεδόν λειτουργώντας ως διακοσμητικά από μόνα τους. Μαζί με τη μαργαρισιακή αλυσίδα, τα βραχιόλια, το περιφερειακό διακοσμητικό της μέσης και τους αστράγαλους, δημιουργούν μια φιγούρα στην οποία η ταυτότητα και ο διακοσμητικός χαρακτήρας είναι αδιαχώριστα.
Το Jimeta, σήμερα μέρος της αστικής περιοχής Yola στην Πολιτεία Adamawa, θέτει την καταγεγραμμένη καταγωγή εντός ευρύτερου γεωγραφικού περιβάλλοντος ιστορικά συνδεδεμένου με κοινότητες Vere. Ωστόσο, η συγκεκριμένη τοποθεσία πρέπει να θεωρηθεί πληροφορία συλλογής παρά αυτόματα ως απόδειξη ενός διακεκριμένου «στυλ Jimeta».
Η ακριβής λειτουργία των ανθρωπομορφικών φιγούρων Vere από χαλκό-κράμα παραμένει λιγότερο τεκμηριωμένο από τη γενικότερη παράδοση της Verre μεταλλουργίας. Παρα published παραδείγματα συνήθως περιγράφονται με προσοχή διότι τα αρχικά τους πλαίσια δεν τεκμηριώθηκαν επαρκώς. Θα ήταν λοιπόν ακατάλληλο να ταυτιστεί αυτή η φιγούρα συγκεκριμένα ως πρόγονος, φιγούρα ραντεβού ή εικόνα γονιμότητας χωρίς επιπλέον πληροφορίες από το αρχικό πλαίσιο.
Αυτό που μπορεί να δηλωθεί με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση είναι ότι η γλυπτική ανήκει σε μια περιφερειακή παράδοση στην οποία το μέταλλο καθεαυτό έφερε σημαντική τεχνική και κοινωνική αξία. Η περίπλοκη κατασκευή με απώλεια φλόγας επέτρεπε στον χυτή να δημιουργήσει τους λεπτούς βραχίονες, τους ανοιχτούς χώρους, τα προβάλλόμενα αυτιά και τις μικρές διακοσμητικές λεπτομέρειες που θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθούν με άμεση γλυπτική.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο παράδειγμα Vere εικονικής μεταλλουργίας. Η αισθητική δύναμή του πηγάζει από την ισορροπία μεταξύ γεωμετρίας και κίνησης: οι οριζόντιοι ώμοι αντιτίθενται στον μακρύ κατακόρυφο κορμό, τα καμπυλωτά χέρια πλαισιώνουν το σώμα και τα υπερμεγέθη αυτιά και πόδια αντισταθμίζουν ο ένας τον άλλον στα άνω και κάτω άκρα. Παρά την λεπτότητά του, το τεμάχιο φέρει αξιοσημείωτη φυσική παρουσία.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Fardon, Richard, Christine Stelzig και Klaus Piepel. Surviving Works: Context in Verre Arts. Αυτή η εκτενής μελέτη είναι ιδιαίτερα σχετική με το Verre χάλκινο χύτευμα και περιλαμβάνει ειδικές ενότητες για ανθρωπομορφικές φιγούρες, προσωπικά διακοσμητικά, αντικείμενα αρχικοποίησης και άλλες κατηγορίες Vere μεταλλουργίας.
Berns, Marla C., Richard Fardon και Sidney Littlefield Kasfir, επιμ. Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες: Fowler Museum στο UCLA, 2011. Σημαντικό για την κατανόηση των καλλιτεχνικών παραδόσεων και δια intercultural σχέσεων των ευρύτερων περιοχών Benue και Adamawa.
Fardon, Richard. Central African Art and regional studies of the Chamba and neighboring peoples. Ιδιαίτερα συναφές για την κατανόηση των πολύπλοκων πολιτισμικών σχέσεων στα νιγηροκαμερουνεϊκά σύνορα.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αρ. Θησαυρού MAZ30581
Πληροφορητής: Amadou Dogo
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση Vere Bronze Figur, Jimeta Περιφέρεια, Νιγηρία
Vere (Verre), Jimeta περιφέρεια, Πολιτεία Adamawa, Νιγηρία
Χυτό κράμα χαλκού (χάλκινο/μπρούντζος), συμπεριλαμβανομένης βάσης.
Αυτό το τεμάχιο πωλείται χωρίς TL τεστ. Η ηλικία και η αυθεντικότητά του παραμένουν άρα μη επαληθευμένες.
Αυτή η κομψή στατική φιγούρα ανήκει στην διακριτική μεταλλουργική παράδοση των Vere, ή Verre, της περιφέρειας Adamawa στα βορειοανατολικά της Νιγηρίας. Η μεταλλουργία Vere συνδέεται ιδιαιτέρως με τη διαδικασία χύτευσης με απώλειας φλόγας και περιλαμβάνει προσωπικά κοσμήματα, αντικείμενα κύρους, τελετουργικό εξοπλισμό και ανθρωπόμορφες φιγούρες. Ιστορικές συλλογές επιβεβαιώνουν τη σπουδαιότητα και την τεχνική εξέλιξη της χύτευσης χαλκού-κραμάτων ανάμεσα στους Verre.
Η φιγούρα δομείται γύρω από έναν εξαιρετικά λεπτό και ισορροπημένο ανθρώπινο κορμό. Ένας στενός κυλινδρικός θώρακας ανεβαίνει πάνω από μακριά πόδια, ενώ οι ωμοί εκτείνονται σχεδόν οριζόντια πριν τα χέρια λυγίσουν απότομα προς τα κάτω και προς τα μέσα. Και τα δύο χέρια συναντώνται συμμετρικά μπροστά από την κοιλιά. Αυτό δημιουργεί δύο μεγάλους ανοιχτούς χώρους μεταξύ χεριών και θώρακα και δίνει στο γλυπτό μια ασυνήθιστα γραφική σιλουέτα.
Το κεφάλι είναι ισχυρά ατομικοποιημένο. Μεγάλα οβάλ αυτιά προεξέχουν δραματικά από κάθε πλευρά του κρανίου, ενώ το πρόσωπο κυριαρχείται από ένα ευρύ προβάλλον mouth, εξέχοντα χείλη και μικρό ακέραιο raised nose. Τα μάτια διαμορφώνονται ως ανυψωμένες αμυγδαλοειδείς μορφές. Στην κάτω επιφάνεια του προσώπου διατρέχει μια ακολουθία μικρών προεξοχών που μπορεί να αντιπροσωπεύουν γενειάδα, χρωματισμό, κοσμήματα ή άλλη μορφή προσώπιου διακόσμησης· η ακριβής ερμηνεία πρέπει να παραμείνει ανοιχτή χωρίς συγκεκριμένη πεδία τεκμηρίωση.
Η διακόσμηση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της φιγούρας. Μια ευρεία αλυσίδα ή τοκός ακολουθεί το άνω στήθος, βραχιόλια περιβάλλουν και τα δύο χέρια, βραχιόλια σηματοδοτούν τη μετάβαση προς τα πόδια, και μια ακόμη διακοσμητική ζώνη περιβάλλει τους γοφούς. Τα χέρια διαφοροποιούνται προσεκτικά με παράλληλες τομές που αντιπροσωπεύουν τα δάχτυλα. Μικρές στρογγυλεμένες προεξοχές στο στήθος αναγνωρίζουν το τεμάχιο ως θηλυκό.
Τα πόδια είναι μακρά και ελαφρά καμπύλα, τελειώνουν σε υπέρμετρα μεγάλα πόδια με μεμονωμένα δάχτυλα. Η αντίθεση που προκύπτει μεταξύ του εξαιρετικά λεπτού κορμού και των φιδών ποδιών παρέχει οπτική σταθερότητα ενώ τονίζει τη Verticality της φιγούρας.
Η επιφάνεια ποικίλλει από πολύ σκούρο καφέ έως μαύρο, με πράσινη οξείδωση ιδιαίτερα γύρω από το κεφάλι, τους ώμους και τα πόδια. Θερμές κοκκινωπές διαδρομές εμφανίζονται κατά μήκος των ανεβασμένων λεπτομερειών και περιοχών φθοράς. Τέτοιες μεταβολές είναι χαρακτηριστικές των γηρασμένων χαλκούχων κραμάτων, αν και η ακριβής σύνθεση του μετάλλου δεν μπορεί να προσδιοριστεί οπτικά.
Περιφερειακά χαρακτηριστικά
Οι Vere, πιο κοινά γραμμένοι Verre στη ειδική βιβλιογραφία, κατοικούν στην περιφέρεια Adamawa στα βορειοανατολικά της Νιγηρίας και στις γειτονικές περιοχές προς το Καμερούν. Το καλλιτεχνικό τους περιβάλλον ανήκει στην πολιτιστικά ποικίλη ζώνη Upper Benue και Adamawa, όπου οι κοινότητες Vere αλληλεπιδρούσαν ιστορικά με τους Chamba, Mumuye και πολλές άλλες γειτονικές πληθυσμιακές ομάδες. Έργα Vere έχουν συνεπώς μερικές φορές ταυτιστεί εσφαλμένα με αυτά γειτονικών ομάδων.
Η μεταλλουργία είναι ένας από τους ιδιαίτερα διακριτικούς τομείς της υλικής κουλτούρας Vere. Η λεπτομερής έρευνα των Richard Fardon για τις τέχνες Verre τεκμηριώνει εκτενή σώμα έργων από ορείχαλκο, συμπεριλαμβανομένων διακοσμητικών, κουδουνιών, αντικειμένων τελετής, όπλων, αντικειμένων κύρους και ανθρωπόμορφων φιγούρων. Το υπάρχον σώμα τεκμηρίωσης αποδεικνύει ότι η χύτευση χαλκού-κραμάτων δεν ήταν περιστασιακή δραστηριότητα αλλά σημαντικό και υψηλά ανεπτυγμένο στοιχείο της καλλιτεχνικής παραγωγής Vere.
Η παρούσα φιγούρα εμφανίζει αρκετές χαρακτηριστικές ιδιότητες που συναντώνται σε δημοσιευμένες γλυπτικές Vere από χαλκό-κράμα: παρατεταμένες αναλογίες, ισχυρά προβαλλόμενα χαρακτηριστικά προσώπου, εξέχοντα αυτιά, λυγισμένα χέρια διαχωρισμένα από τον θώρακα, μεγάλα πόδια, προσεκτικά εμφανιζόμενα κοσμήματα και έμφαση στη σωματική διακόσμηση. Παρόμοιες Vere φιγούρες επίσης εμφανίζουν αλυσίδες, βραχιόλια, ζώνη και αστράγαλοι ως αναπόσπαστα μέρη της γλυπτικής τους αντίληψης.
Τα μεγάλα, στρογγυλά αυτιά είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Αντί να είναι ανατομικά φυσιολογικά, έχουν μεγαλώσει σε ανεξάρτητες γλυπτικές μορφές, σχεδόν λειτουργώντας ως διακοσμητικά από μόνα τους. Μαζί με τη μαργαρισιακή αλυσίδα, τα βραχιόλια, το περιφερειακό διακοσμητικό της μέσης και τους αστράγαλους, δημιουργούν μια φιγούρα στην οποία η ταυτότητα και ο διακοσμητικός χαρακτήρας είναι αδιαχώριστα.
Το Jimeta, σήμερα μέρος της αστικής περιοχής Yola στην Πολιτεία Adamawa, θέτει την καταγεγραμμένη καταγωγή εντός ευρύτερου γεωγραφικού περιβάλλοντος ιστορικά συνδεδεμένου με κοινότητες Vere. Ωστόσο, η συγκεκριμένη τοποθεσία πρέπει να θεωρηθεί πληροφορία συλλογής παρά αυτόματα ως απόδειξη ενός διακεκριμένου «στυλ Jimeta».
Η ακριβής λειτουργία των ανθρωπομορφικών φιγούρων Vere από χαλκό-κράμα παραμένει λιγότερο τεκμηριωμένο από τη γενικότερη παράδοση της Verre μεταλλουργίας. Παρα published παραδείγματα συνήθως περιγράφονται με προσοχή διότι τα αρχικά τους πλαίσια δεν τεκμηριώθηκαν επαρκώς. Θα ήταν λοιπόν ακατάλληλο να ταυτιστεί αυτή η φιγούρα συγκεκριμένα ως πρόγονος, φιγούρα ραντεβού ή εικόνα γονιμότητας χωρίς επιπλέον πληροφορίες από το αρχικό πλαίσιο.
Αυτό που μπορεί να δηλωθεί με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση είναι ότι η γλυπτική ανήκει σε μια περιφερειακή παράδοση στην οποία το μέταλλο καθεαυτό έφερε σημαντική τεχνική και κοινωνική αξία. Η περίπλοκη κατασκευή με απώλεια φλόγας επέτρεπε στον χυτή να δημιουργήσει τους λεπτούς βραχίονες, τους ανοιχτούς χώρους, τα προβάλλόμενα αυτιά και τις μικρές διακοσμητικές λεπτομέρειες που θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθούν με άμεση γλυπτική.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο παράδειγμα Vere εικονικής μεταλλουργίας. Η αισθητική δύναμή του πηγάζει από την ισορροπία μεταξύ γεωμετρίας και κίνησης: οι οριζόντιοι ώμοι αντιτίθενται στον μακρύ κατακόρυφο κορμό, τα καμπυλωτά χέρια πλαισιώνουν το σώμα και τα υπερμεγέθη αυτιά και πόδια αντισταθμίζουν ο ένας τον άλλον στα άνω και κάτω άκρα. Παρά την λεπτότητά του, το τεμάχιο φέρει αξιοσημείωτη φυσική παρουσία.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Fardon, Richard, Christine Stelzig και Klaus Piepel. Surviving Works: Context in Verre Arts. Αυτή η εκτενής μελέτη είναι ιδιαίτερα σχετική με το Verre χάλκινο χύτευμα και περιλαμβάνει ειδικές ενότητες για ανθρωπομορφικές φιγούρες, προσωπικά διακοσμητικά, αντικείμενα αρχικοποίησης και άλλες κατηγορίες Vere μεταλλουργίας.
Berns, Marla C., Richard Fardon και Sidney Littlefield Kasfir, επιμ. Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες: Fowler Museum στο UCLA, 2011. Σημαντικό για την κατανόηση των καλλιτεχνικών παραδόσεων και δια intercultural σχέσεων των ευρύτερων περιοχών Benue και Adamawa.
Fardon, Richard. Central African Art and regional studies of the Chamba and neighboring peoples. Ιδιαίτερα συναφές για την κατανόηση των πολύπλοκων πολιτισμικών σχέσεων στα νιγηροκαμερουνεϊκά σύνορα.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αρ. Θησαυρού MAZ30581
Πληροφορητής: Amadou Dogo
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
38 cm
Βάρος
2.9 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
