Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Sao-Kotoko - Τσαντ (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
21
ώρες
48
λεπτά
46
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 150 - € 200
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Bronz sculpture from Chad of the Sao-Kotoko culture, 7 cm high, 190 g, σε καλή κατάσταση, χωρίς βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μπρόνζ αξεπέραστα Ειόνυ, Σάο-Κοτόκο Ειρών Figures, Περιοχή της Λίμνης Τσαντ, Τσαντ
Σάο-Κοτόκο, περιοχή της Λίμνης Τσαντ, Τσαντ
Χυτό κράμα χαλκού (χαλκό bronze)
Αυτό το ομόφυλο ζεύγος μικρών μπρούντζινων γλυπτών που απεικονίζουν ιππείς σε άρματα αποτελεί τμήμα της ξεχωριστής εικονογραφίας ιππασίας που συνδέεται με τη σφαίρα πολιτισμικής περιοχής Σάο-Κοτόκο της λεκάνης της Λίμνης Τσαντ. Πολύ συμπαγείς σε κλίμακα αλλά εξαιρετικά σύνθετες στη κατασκευή, οι φιγούρες συνδυάζουν το άλογο και τον ιππέα σε μια πυκνή γλυπτική ενότητα κατευθυνόμενη από ισχυρά καμπυλωτά στοιχεία, χαραγμένα διακοσμητικά και ψηλά κεφαλοστοιχίες.
Κάθε άλογο στέκεται σταθερά πάνω σε τέσσερα στενά πόδια. Το σώμα είναι συμπαγές και συντομευμένο, ενώ ο λαιμός καμπυλώνει δραματικά προς τα εμπρός και προς τα μέσα, καταλήγοντας σε ένα ιδιαίτερα στυλισμένο κεφάλι. Αυτή η σχεδόν κυκλικη κίνηση αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της σύνθεσης, μετατρέποντας τον λαιμό του ζώου σε έναν ανοιχτό γλυπτικό βρόχο.
Οι ιππείς υψώνονται κάθετα από τα άλογα και διακρίνονται από τους εξαιρετικά ψηλούς, κωνικούς κεφαλόστοχους με οριζόντιες χαραγές. Τα σώματά τους ενσωματώνονται στενά με τα άλογά τους, ενώ οι λυγισμένοι βραχίονες και τα εξαρτήματα προβάλλοντας δημιουργούν μια πολύπλοκη αλληλουχία όγκων γύρω από το στέρνο και το κεφάλι. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, με έμφαση αντίθετα σε σιλουέτα, κεφαλόστοχο και διακόσμηση.
Παρά τη στενή τους αντιστοιχία, τα δύο γλυπτά δεν είναι ακριβώς αντίγραφα. Διαφορές καμπυλότητας του τραχήλου των αλόγων, η θέση των ιππέων και η μεταχείριση μεμονωμένων λεπτομερειών δείχνουν διαφορετικές χύτευσεις και μοντελοποίηση. Θα πρέπει επομένως να γίνουν κατανοητά ως συναφή αυτόνομα έργα παρά ως μηχανικά αντίγραφα.
Οι επιφάνειες παρουσιάζουν έναν ιδιαίτερα ελκυστικό συνδυασμό σκοτεινού καφέ χαλκού και εκτεταμένου πράσινου οξειδωτικού χρωματισμού. Οι ανασηκωμένες περιοχές αποκαλύπτουν θερμότερους ροδοκόκκινους και χρυσούς τόνους, ενώ τα εγκοπτόμενα περάσματα διατηρούν ισχυρότερες πράσινες αποθέσεις. Αυτή η διακύμανση τονίζει τη μαρτυρική διακοσμητική επεξεργασία και δίνει και στα δύο γλυπτά σημαντικό οπτικό βάθος.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η λεκάνη της Λίμνης Τσαντ έχει επί αιώνες διαμορφώσει ένα σημαντικό πολιτιστικό σταυροδρόμι που συνδέει τη σύγχρονη Τσαντ, το βόρειο Καμερούν, το βορειοανατολικό Νιγηρία και το Νίger. Ο όρος “Sao” αναφέρεται σε αρχαιολογικούς και ιστορικούς πληθυσμούς που συνδέονται με αυτήν την περιοχή, ενώ οι Kotoko ανήκουν στις μεταγενέστερες κοινότητες που διατήρησαν παραδόσεις συνδέοντας τους με τους Sao. Οι δύο ονομασίες συνδέονται συχνά με τον όρο “Sao-Kotoko” στην τέχνη και τη μουσειακή ορολογία, αν και δεν πρέπει να θεωρούνται απλώς αμοιβαίως αντικαταστάσιμες ιστορικές ταυτότητες.
Μικρές φιγούρες ιππασίας από μπρούντζο-χαλκό θεωρούνται από τις πλέον διακριτές μορφές που συνδέονται με την μεταλλουργία των Kotoko. Παραδείγματα δύο και εξαγωνισμένα από το Τσαντ γενικά παράγονται με τη μέθοδο της απώλειας κηρογλυπτικής (lost-wax casting), μια τεχνική που επιτρέπει το κάθε μοντέλο κεριού να διαμορφώνεται ατομικά πριν από την ανάμιξη. Αυτό εξηγεί την πληθώρα παραλλαγών που συναντώνται ανάμεσα σε φαινομενικά σχετιζόμενα αγρο-ιππικά ζεύγη.
Το άλογο μεταφέρει ισχυρές συσχετίσεις σε ολόκληρη τη δυτική σαχέλ. Δεδομένου ότι η κατοχή αλόγων ιστορικά συνδεόταν με στρατιωτικές και πολιτικές ελιτ, η ιππική εικονογραφία μετέδιδε εύκολα κύρος, αρχή και ισχύ. Ωστόσο, στο ειδικό πλαίσιο των Kotoko, ορισμένες miniature φιγούρες ιππών απέκτησαν μια ακόμη πιο οικεία λειτουργία.
Μια ιδιαίτερα σημαντική κατηγορία ονομάζεται putchu guinadji. Αυτοί οι μικροί μεταλλικοί ιππείς χρησιμοποιήθηκαν ως προσωπικά προστατευτικά αντικείμενα και έχουν τεκμηριωθεί ως φυλαχτά που συνδέονται με την προστασία από κατοχή πνεύματος και μορφές νοητικής διαταραχής. Μερικοί φέρνονταν πάνω στο άτομο ή κρατούνταν κοντά στο σώμα.
Η ερμηνεία που παραδοσιακά καταγράφεται γι’ αυτά τα φυλαχτά είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: το άλογο θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τον πληττόμενο άνθρωπο ενώ ο ιππέας αντιπροσώπευε τη νοούμενη πνευματική οντότητα που κατέχει. Έτσι, η μικροσκοπική ιππική ομάδα υλοποίησε τη σχέση ανάμεσα σε ένα άτομο και τη δύναμη που επηρεάζει αυτό το άτομο.
Ωστόσο, θα ήταν πρόωρο να ταυτιστεί αφοριστικά το παρόν ζεύγος με τα putchu guinadji χωρίς διαστάσεις και πιο ακριβή πεδία τεκμηρίωσης. Δεν έχει κάθε Sao-Kotoko μπρούντζινη ιππασία την ίδια λειτουργία, και γνωρίζονται επίσης μεγαλύτερες ομάδες μπρούντζου. Δημοσιευμένα και δημοπρατημένα έργα Kotoko περιλαμβάνουν τόσο ατομικούς ιππείς όσο και συνθέσεις με πολλούς ιππείς.
Στυλιστικά, το παρόν ζεύγος είναι ιδιαίτερα ελκυστικό. Η υπερβολική καμπύλωση του τραχήλου των αλόγων καθιερώνει κυκλική κίνηση, ενώ οι ιππείς και οι τεράστιοι κεφαλόστοχοι τους εισάγουν έναν αντίθετο κατακόρυφο άξονα. Έτσι τα γλυπτά εναλλάσσονται μεταξύ κλειστών και ανοιχτών μορφών: συνεχείς σάρκες διακόπτονται από το μεγάλο άνοιγμα που δημιουργείται από τους καμπυλωτούς τραχίλους και από μικρότερους χώρους ανάμεσα στον ιππέα και το άλογο.
Οι ψηλοί, στρωτοί κεφαλόστοχοι είναι επίσης σημαντικοί οπτικά. Αυξάνουν σημαντικά το φαινομενικά ύψος των ιππέων και δημιουργούν αμέσως ιεραρχία μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Αντί να προσπαθεί κανείς για ανατομική ρεαλιστικότητα, ο χυτός φαίνεται να επικεντρώνεται στα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την επικοινωνία του αλόγου, του ιππέα, του κύρους και της παρουσίας.
Έτσι το ζεύγος αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερα εκφραστική έκφραση της ιππικής παράδοσης της περιοχής της Λίμνης Τσαντ. Ο συνδυασμός μικροσκοπικής κλίμακας, εξελιγμένης τεχνικής απώλειας κεριού, διακοσμητικής λεπτομέρειας και ισχυρής εικονογραφίας αλόγου-ιππέα το τοποθετεί πειστικά εντός της ευρύτερης παράδοσης μεταλλουργίας των Sao-Kotoko.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Massa, Gabriel. Cheval et cavalier dans l’art de l’Afrique noire. Saint-Maur-des-Fossés: Sépia, 2007. Ιδιαίτερα συναφές για το ιππικό μοτίβο και την παράδοση putchu guinadji των Kotoko.
Peroni, Pierluigi. Sao-Kotoko: Bronzes of the Chad Basin. Συγκριτική βιβλιογραφία για τις μικρές φιγούρες ιππασίας από μπρούντζο-χαλκό της πολιτισμικής σφαίρας της Λίμνης Τσαντ.
Lebeuf, Jean-Paul. Archéologie tchadienne: les Sao du Cameroun et du Tchad. Παρίσι: Hermann, 1962. Κύρια αρχαιολογική βάση για τις Sao παραδόσεις της λεκάνης της Λίμνης Τσαντ.
Lebeuf, Annie M. M. Les principautés Kotoko: essai sur le caractère sacré de l’autorité. Παρίσι: Éditions du CNRS, 1969. Σημαντικό εθνογραφικό υπόβαθρο για την κοινωνία Kotoko και το ιστορικό πολιτιστικό περιβάλλον της λίμνης Τσαντ.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αποθ. Αρ. MAZ30602
Εμπιστευτής: Amadou Dogo
Ύψος: 7 εκ / 7 εκ
Βάρος: 90 γ / 100 γ
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜπρόνζ αξεπέραστα Ειόνυ, Σάο-Κοτόκο Ειρών Figures, Περιοχή της Λίμνης Τσαντ, Τσαντ
Σάο-Κοτόκο, περιοχή της Λίμνης Τσαντ, Τσαντ
Χυτό κράμα χαλκού (χαλκό bronze)
Αυτό το ομόφυλο ζεύγος μικρών μπρούντζινων γλυπτών που απεικονίζουν ιππείς σε άρματα αποτελεί τμήμα της ξεχωριστής εικονογραφίας ιππασίας που συνδέεται με τη σφαίρα πολιτισμικής περιοχής Σάο-Κοτόκο της λεκάνης της Λίμνης Τσαντ. Πολύ συμπαγείς σε κλίμακα αλλά εξαιρετικά σύνθετες στη κατασκευή, οι φιγούρες συνδυάζουν το άλογο και τον ιππέα σε μια πυκνή γλυπτική ενότητα κατευθυνόμενη από ισχυρά καμπυλωτά στοιχεία, χαραγμένα διακοσμητικά και ψηλά κεφαλοστοιχίες.
Κάθε άλογο στέκεται σταθερά πάνω σε τέσσερα στενά πόδια. Το σώμα είναι συμπαγές και συντομευμένο, ενώ ο λαιμός καμπυλώνει δραματικά προς τα εμπρός και προς τα μέσα, καταλήγοντας σε ένα ιδιαίτερα στυλισμένο κεφάλι. Αυτή η σχεδόν κυκλικη κίνηση αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της σύνθεσης, μετατρέποντας τον λαιμό του ζώου σε έναν ανοιχτό γλυπτικό βρόχο.
Οι ιππείς υψώνονται κάθετα από τα άλογα και διακρίνονται από τους εξαιρετικά ψηλούς, κωνικούς κεφαλόστοχους με οριζόντιες χαραγές. Τα σώματά τους ενσωματώνονται στενά με τα άλογά τους, ενώ οι λυγισμένοι βραχίονες και τα εξαρτήματα προβάλλοντας δημιουργούν μια πολύπλοκη αλληλουχία όγκων γύρω από το στέρνο και το κεφάλι. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, με έμφαση αντίθετα σε σιλουέτα, κεφαλόστοχο και διακόσμηση.
Παρά τη στενή τους αντιστοιχία, τα δύο γλυπτά δεν είναι ακριβώς αντίγραφα. Διαφορές καμπυλότητας του τραχήλου των αλόγων, η θέση των ιππέων και η μεταχείριση μεμονωμένων λεπτομερειών δείχνουν διαφορετικές χύτευσεις και μοντελοποίηση. Θα πρέπει επομένως να γίνουν κατανοητά ως συναφή αυτόνομα έργα παρά ως μηχανικά αντίγραφα.
Οι επιφάνειες παρουσιάζουν έναν ιδιαίτερα ελκυστικό συνδυασμό σκοτεινού καφέ χαλκού και εκτεταμένου πράσινου οξειδωτικού χρωματισμού. Οι ανασηκωμένες περιοχές αποκαλύπτουν θερμότερους ροδοκόκκινους και χρυσούς τόνους, ενώ τα εγκοπτόμενα περάσματα διατηρούν ισχυρότερες πράσινες αποθέσεις. Αυτή η διακύμανση τονίζει τη μαρτυρική διακοσμητική επεξεργασία και δίνει και στα δύο γλυπτά σημαντικό οπτικό βάθος.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η λεκάνη της Λίμνης Τσαντ έχει επί αιώνες διαμορφώσει ένα σημαντικό πολιτιστικό σταυροδρόμι που συνδέει τη σύγχρονη Τσαντ, το βόρειο Καμερούν, το βορειοανατολικό Νιγηρία και το Νίger. Ο όρος “Sao” αναφέρεται σε αρχαιολογικούς και ιστορικούς πληθυσμούς που συνδέονται με αυτήν την περιοχή, ενώ οι Kotoko ανήκουν στις μεταγενέστερες κοινότητες που διατήρησαν παραδόσεις συνδέοντας τους με τους Sao. Οι δύο ονομασίες συνδέονται συχνά με τον όρο “Sao-Kotoko” στην τέχνη και τη μουσειακή ορολογία, αν και δεν πρέπει να θεωρούνται απλώς αμοιβαίως αντικαταστάσιμες ιστορικές ταυτότητες.
Μικρές φιγούρες ιππασίας από μπρούντζο-χαλκό θεωρούνται από τις πλέον διακριτές μορφές που συνδέονται με την μεταλλουργία των Kotoko. Παραδείγματα δύο και εξαγωνισμένα από το Τσαντ γενικά παράγονται με τη μέθοδο της απώλειας κηρογλυπτικής (lost-wax casting), μια τεχνική που επιτρέπει το κάθε μοντέλο κεριού να διαμορφώνεται ατομικά πριν από την ανάμιξη. Αυτό εξηγεί την πληθώρα παραλλαγών που συναντώνται ανάμεσα σε φαινομενικά σχετιζόμενα αγρο-ιππικά ζεύγη.
Το άλογο μεταφέρει ισχυρές συσχετίσεις σε ολόκληρη τη δυτική σαχέλ. Δεδομένου ότι η κατοχή αλόγων ιστορικά συνδεόταν με στρατιωτικές και πολιτικές ελιτ, η ιππική εικονογραφία μετέδιδε εύκολα κύρος, αρχή και ισχύ. Ωστόσο, στο ειδικό πλαίσιο των Kotoko, ορισμένες miniature φιγούρες ιππών απέκτησαν μια ακόμη πιο οικεία λειτουργία.
Μια ιδιαίτερα σημαντική κατηγορία ονομάζεται putchu guinadji. Αυτοί οι μικροί μεταλλικοί ιππείς χρησιμοποιήθηκαν ως προσωπικά προστατευτικά αντικείμενα και έχουν τεκμηριωθεί ως φυλαχτά που συνδέονται με την προστασία από κατοχή πνεύματος και μορφές νοητικής διαταραχής. Μερικοί φέρνονταν πάνω στο άτομο ή κρατούνταν κοντά στο σώμα.
Η ερμηνεία που παραδοσιακά καταγράφεται γι’ αυτά τα φυλαχτά είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: το άλογο θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τον πληττόμενο άνθρωπο ενώ ο ιππέας αντιπροσώπευε τη νοούμενη πνευματική οντότητα που κατέχει. Έτσι, η μικροσκοπική ιππική ομάδα υλοποίησε τη σχέση ανάμεσα σε ένα άτομο και τη δύναμη που επηρεάζει αυτό το άτομο.
Ωστόσο, θα ήταν πρόωρο να ταυτιστεί αφοριστικά το παρόν ζεύγος με τα putchu guinadji χωρίς διαστάσεις και πιο ακριβή πεδία τεκμηρίωσης. Δεν έχει κάθε Sao-Kotoko μπρούντζινη ιππασία την ίδια λειτουργία, και γνωρίζονται επίσης μεγαλύτερες ομάδες μπρούντζου. Δημοσιευμένα και δημοπρατημένα έργα Kotoko περιλαμβάνουν τόσο ατομικούς ιππείς όσο και συνθέσεις με πολλούς ιππείς.
Στυλιστικά, το παρόν ζεύγος είναι ιδιαίτερα ελκυστικό. Η υπερβολική καμπύλωση του τραχήλου των αλόγων καθιερώνει κυκλική κίνηση, ενώ οι ιππείς και οι τεράστιοι κεφαλόστοχοι τους εισάγουν έναν αντίθετο κατακόρυφο άξονα. Έτσι τα γλυπτά εναλλάσσονται μεταξύ κλειστών και ανοιχτών μορφών: συνεχείς σάρκες διακόπτονται από το μεγάλο άνοιγμα που δημιουργείται από τους καμπυλωτούς τραχίλους και από μικρότερους χώρους ανάμεσα στον ιππέα και το άλογο.
Οι ψηλοί, στρωτοί κεφαλόστοχοι είναι επίσης σημαντικοί οπτικά. Αυξάνουν σημαντικά το φαινομενικά ύψος των ιππέων και δημιουργούν αμέσως ιεραρχία μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Αντί να προσπαθεί κανείς για ανατομική ρεαλιστικότητα, ο χυτός φαίνεται να επικεντρώνεται στα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την επικοινωνία του αλόγου, του ιππέα, του κύρους και της παρουσίας.
Έτσι το ζεύγος αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερα εκφραστική έκφραση της ιππικής παράδοσης της περιοχής της Λίμνης Τσαντ. Ο συνδυασμός μικροσκοπικής κλίμακας, εξελιγμένης τεχνικής απώλειας κεριού, διακοσμητικής λεπτομέρειας και ισχυρής εικονογραφίας αλόγου-ιππέα το τοποθετεί πειστικά εντός της ευρύτερης παράδοσης μεταλλουργίας των Sao-Kotoko.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Massa, Gabriel. Cheval et cavalier dans l’art de l’Afrique noire. Saint-Maur-des-Fossés: Sépia, 2007. Ιδιαίτερα συναφές για το ιππικό μοτίβο και την παράδοση putchu guinadji των Kotoko.
Peroni, Pierluigi. Sao-Kotoko: Bronzes of the Chad Basin. Συγκριτική βιβλιογραφία για τις μικρές φιγούρες ιππασίας από μπρούντζο-χαλκό της πολιτισμικής σφαίρας της Λίμνης Τσαντ.
Lebeuf, Jean-Paul. Archéologie tchadienne: les Sao du Cameroun et du Tchad. Παρίσι: Hermann, 1962. Κύρια αρχαιολογική βάση για τις Sao παραδόσεις της λεκάνης της Λίμνης Τσαντ.
Lebeuf, Annie M. M. Les principautés Kotoko: essai sur le caractère sacré de l’autorité. Παρίσι: Éditions du CNRS, 1969. Σημαντικό εθνογραφικό υπόβαθρο για την κοινωνία Kotoko και το ιστορικό πολιτιστικό περιβάλλον της λίμνης Τσαντ.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αποθ. Αρ. MAZ30602
Εμπιστευτής: Amadou Dogo
Ύψος: 7 εκ / 7 εκ
Βάρος: 90 γ / 100 γ
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Sao-Kotoko
Χώρα προέλευσης
Τσαντ
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
7 cm
Βάρος
190 g
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
