Ένα ξύλινο γλυπτό - Fon - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
05
ώρες
34
λεπτά
34
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 200 - € 250
 | 3 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142876 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό Φον για τη γονιμότητα από τη νοτιοδυτική Μπενίν, με τίτλο «A wooden sculpture», ύψος 25 cm, βάρος 170 g, συμπεριλαμβάνεται βάση, σε μετριό状態.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Fon Fertility Sculpture, Νότιο-Δυτικά του Μπενίν
Fon, νοτιοδυτικό Μπενίν
Ξύλο με μπλε χρώση, με βάση και στήριγμα.
Αυτή η εντυπωσιακή γλυπτική έχει περιοριστεί σε ουσιαστικά πλήρως αφαιρετική ανθρωπομορφική μορφή. Ένας μακρύς, ελαφρώς ασύμμετρος κυλινδρικός σώματος ανεβαίνει κάθετα από τη βάση και καταλήγει σε στρογγυλεμένο κεφάλι, χωρισμένο από τον άξονα με ένα μόνον βαθύ οριζόντιο αυλάκι. Δεν υποδηλώνονται χαρακτηριστικά προσώπου, χέρια ή άλλα ανατομικά στοιχεία. Η σημασία της μορφής επικεντρώνεται αντίθετα στην έντονη κάθετη γραμμή της και στην αναμφίβολη φαλλική μορφολογία της.
Η ακραία μορφολογική εξαγωγή είναι ιδιαίτερα γοητευτική. Ο γλύπτης έχει εξαλείψει σχεδόν κάθε στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με την εικονογραφική αναπαράσταση, διατηρώντας μόνο τη βασική σχέση μεταξύ σώματος και κεφαλής. Ένα διακριτικό οίδημα στο κάτω τμήμα διακόπτει αλλού συνεχές περίγραμμα και δίνει στο αντικείμενο την ακατέργαστη σχεδίαση ραγδαία ριζωμένου τελετουργικού γλυπτού αντί για μια καθαρά γεωμετρική μορφή.
Το πλέον αξιοσημείωτο είναι η έντονη μπλε απόχρωση που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια. Το χρώμα διατηρείται άνισα, εναλλάσσοντας μεταξύ έντονων ζωνών κορεσμένου μπλε και πιο αχνών, λείανων περασμάτων όπου φαίνεται η υποκείμενη επιφάνεια. Αυτή η σποραδική όψη δίνει στο γλυπτό σημαντικό οπτικό βάθος. Χωρίς ανάλυση, δεν μπορεί να διαπιστωθεί με ακρίβεια η σύνθεση του χρώματος, αν και τα μπλε χρώματα έχουν μακρά ιστορία συμβολικής και τελετουργικής χρήσης στη Δυτική Αφρική.
Ο φαλλικός χαρακτήρας του γλυπτού συμπίπτει καλά με την παρεχόμενη ταυτότητα ως τελετουργικό αντικείμενο γονιμότητας. Αντί να απεικονίζει τη σεξουαλικότητα αφηγηματικά, το αντικείμενο συμπυκνώνει τη γονεϊκή δύναμη σε ένα ριζικά απλοποιημένο σήμα. Ο επιμηκυσμένος άξονας, η στρογγυλεμένη κορυφή και το περιφερειακό αυλάκι μεταμορφώνουν το ανθρώπινο σώμα σε μια εικόνα που εστιάζει στην αναπαραγωγή, τη ζωτικότητα και τη συνέχεια.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η απόδοση στους Fon του νοτιοδυτικού Μπενίν εντάσσει τη γλυπτική σε ένα από τα πιο πολύπλοκα θρησκευτικά τοπία της Δυτικής Αφρικής. Οι θρησκευτικές παραδόσεις των Fon συνδέονται στενά με το Vodun, στο οποίο τα υλικά αντικείμενα μπορεί να λειτουργούν ως κεντρικά σημεία για επικοινωνία με πνευματικές δυνάμεις και μπορούν να αποκτήσουν σημασία μέσω αγιασμού, θυσιών, ουσιών και επαναλαμβανόμενης τελετουργικής χρήσης.
Οι ιδέες της γονιμότητας σε αυτό το πολιτιστικό περιβάλλον εκτείνονται πέρα από τη σεξουαλική αναπαραγωγή. Η γονιμότητα ενδέχεται να περιλαμβάνει τη γέννηση, τη διατήρηση της γραμμής, την αγροτική αφθονία, την ευημερία και τη δυνατότητα ενός νοικοκυριού ή κοινότητας να αναπαράγει τον εαυτό της κοινωνικά και πνευματικά. Ενα ισχυρά φαλλικό αντικείμενο μπορεί συνεπώς να ενσωματώνει μια ευρύτερη αντίληψη της δημιουργικής δύναμης αντί να λειτουργεί απλώς ως ερωτικό απεικόνισμα.
Η εξαιρετική αφαίρεση του παρόντος γλυπτού είναι επίσης σημαντική. Η τελετουργική τέχνη των Fon ενσωματώνει τόσο εξαιρετικά περιγραφικά έργα όσο και αντικείμενα που η αποτελεσματικότητά τους δεν εξαρτάται από ρεαλιστική απεικόνιση. Σε τέτοια πλαίσια, μια απλοποιημένη μορφή μπορεί να λειτουργήσει ως συμπυκνωμένο υλικό σήμα. Η απουσία χαρακτηριστικών προσώπου δεν υποδηλώνει απαραίτητα ατελή μορφή· αντίθετα, η ανωνυμία μπορεί να μετατοπίσει την προσοχή από μια μεμονωμένη προσωπικότητα προς τη δύναμη ή την αρχή που ενσωματώνει το αντικείμενο.
Ιδιαίτερη προσοχή αξίζει στην μπλε επιφάνεια. Το χρώμα μπορεί να μεταφέρει σημαντικό νόημα στα τελετουργικά τέχνης της νότιας Μπενίν, αλλά η σημασία ενός συγκεκριμένου χρωστικού εξαρτάται από τη θεότητα, τον ναό, τις τελετουργικές περιστάσεις και την τοπική ερμηνεία. Θα ήταν επομένως εικαστικό να συνδέσει κανείς το μπλε αυτού του γλυπτού με μια συγκεκριμένη Vodun μόνο βάσει οπτικών αποδεικτικών στοιχείων.
Παρόμοια, η ακριβής τελετουργική κατηγορία του αντικειμένου δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τη φωτογραφία μόνο. Η παρεχόμενη ταυτοποίηση ως γλυπτό γονιμότητας Fon παρέχει το βασικό φυσικό πλαίσιο, ενώ μια πιο συγκεκριμένη απόδοση—σε έναν συγκεκριμένο ναό, θεότητα, τελετουργικό τελετουργίας ή τελετουργικό ειδικό—θα απαιτούσε πεδία τεκμηρίωσης.
Ως γλυπτικό αντικείμενο, η δύναμή του προέρχεται από μια εξαιρετικά οικονομική χρήση μέσων. Η σχεδόν μονοχρωματική μπλε επιφάνεια, το αδιάκοπο κάθετο σιλουέτα και η ριζικά καταστολή ανατομικών λεπτομερειών δίνουν στην εργασία μια μνημειακή παρουσία παρά την απλότητα της κατασκευής. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερο μια απεικόνιση ενός ατόμου και περισσότερο μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εικόνα γονεϊκής δυναμικής.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Herskovits, Melville J. Dahomey: An Ancient West African Kingdom. New York: J. J. Augustin, 1938.
Herskovits, Melville J. and Frances S. Herskovits. Dahomean Narrative: A Cross-Cultural Analysis. Evanston: Northwestern University Press, 1958.
Bay, Edna G. Wives of the Leopard: Gender, Politics, and Culture in the Kingdom of Dahomey. Charlottesville: University Press of Virginia, 1998.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago and London: University of Chicago Press, 1995.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από copyright.
Ανακ./ Αριθ. MAZ30663
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηFon Fertility Sculpture, Νότιο-Δυτικά του Μπενίν
Fon, νοτιοδυτικό Μπενίν
Ξύλο με μπλε χρώση, με βάση και στήριγμα.
Αυτή η εντυπωσιακή γλυπτική έχει περιοριστεί σε ουσιαστικά πλήρως αφαιρετική ανθρωπομορφική μορφή. Ένας μακρύς, ελαφρώς ασύμμετρος κυλινδρικός σώματος ανεβαίνει κάθετα από τη βάση και καταλήγει σε στρογγυλεμένο κεφάλι, χωρισμένο από τον άξονα με ένα μόνον βαθύ οριζόντιο αυλάκι. Δεν υποδηλώνονται χαρακτηριστικά προσώπου, χέρια ή άλλα ανατομικά στοιχεία. Η σημασία της μορφής επικεντρώνεται αντίθετα στην έντονη κάθετη γραμμή της και στην αναμφίβολη φαλλική μορφολογία της.
Η ακραία μορφολογική εξαγωγή είναι ιδιαίτερα γοητευτική. Ο γλύπτης έχει εξαλείψει σχεδόν κάθε στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με την εικονογραφική αναπαράσταση, διατηρώντας μόνο τη βασική σχέση μεταξύ σώματος και κεφαλής. Ένα διακριτικό οίδημα στο κάτω τμήμα διακόπτει αλλού συνεχές περίγραμμα και δίνει στο αντικείμενο την ακατέργαστη σχεδίαση ραγδαία ριζωμένου τελετουργικού γλυπτού αντί για μια καθαρά γεωμετρική μορφή.
Το πλέον αξιοσημείωτο είναι η έντονη μπλε απόχρωση που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια. Το χρώμα διατηρείται άνισα, εναλλάσσοντας μεταξύ έντονων ζωνών κορεσμένου μπλε και πιο αχνών, λείανων περασμάτων όπου φαίνεται η υποκείμενη επιφάνεια. Αυτή η σποραδική όψη δίνει στο γλυπτό σημαντικό οπτικό βάθος. Χωρίς ανάλυση, δεν μπορεί να διαπιστωθεί με ακρίβεια η σύνθεση του χρώματος, αν και τα μπλε χρώματα έχουν μακρά ιστορία συμβολικής και τελετουργικής χρήσης στη Δυτική Αφρική.
Ο φαλλικός χαρακτήρας του γλυπτού συμπίπτει καλά με την παρεχόμενη ταυτότητα ως τελετουργικό αντικείμενο γονιμότητας. Αντί να απεικονίζει τη σεξουαλικότητα αφηγηματικά, το αντικείμενο συμπυκνώνει τη γονεϊκή δύναμη σε ένα ριζικά απλοποιημένο σήμα. Ο επιμηκυσμένος άξονας, η στρογγυλεμένη κορυφή και το περιφερειακό αυλάκι μεταμορφώνουν το ανθρώπινο σώμα σε μια εικόνα που εστιάζει στην αναπαραγωγή, τη ζωτικότητα και τη συνέχεια.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η απόδοση στους Fon του νοτιοδυτικού Μπενίν εντάσσει τη γλυπτική σε ένα από τα πιο πολύπλοκα θρησκευτικά τοπία της Δυτικής Αφρικής. Οι θρησκευτικές παραδόσεις των Fon συνδέονται στενά με το Vodun, στο οποίο τα υλικά αντικείμενα μπορεί να λειτουργούν ως κεντρικά σημεία για επικοινωνία με πνευματικές δυνάμεις και μπορούν να αποκτήσουν σημασία μέσω αγιασμού, θυσιών, ουσιών και επαναλαμβανόμενης τελετουργικής χρήσης.
Οι ιδέες της γονιμότητας σε αυτό το πολιτιστικό περιβάλλον εκτείνονται πέρα από τη σεξουαλική αναπαραγωγή. Η γονιμότητα ενδέχεται να περιλαμβάνει τη γέννηση, τη διατήρηση της γραμμής, την αγροτική αφθονία, την ευημερία και τη δυνατότητα ενός νοικοκυριού ή κοινότητας να αναπαράγει τον εαυτό της κοινωνικά και πνευματικά. Ενα ισχυρά φαλλικό αντικείμενο μπορεί συνεπώς να ενσωματώνει μια ευρύτερη αντίληψη της δημιουργικής δύναμης αντί να λειτουργεί απλώς ως ερωτικό απεικόνισμα.
Η εξαιρετική αφαίρεση του παρόντος γλυπτού είναι επίσης σημαντική. Η τελετουργική τέχνη των Fon ενσωματώνει τόσο εξαιρετικά περιγραφικά έργα όσο και αντικείμενα που η αποτελεσματικότητά τους δεν εξαρτάται από ρεαλιστική απεικόνιση. Σε τέτοια πλαίσια, μια απλοποιημένη μορφή μπορεί να λειτουργήσει ως συμπυκνωμένο υλικό σήμα. Η απουσία χαρακτηριστικών προσώπου δεν υποδηλώνει απαραίτητα ατελή μορφή· αντίθετα, η ανωνυμία μπορεί να μετατοπίσει την προσοχή από μια μεμονωμένη προσωπικότητα προς τη δύναμη ή την αρχή που ενσωματώνει το αντικείμενο.
Ιδιαίτερη προσοχή αξίζει στην μπλε επιφάνεια. Το χρώμα μπορεί να μεταφέρει σημαντικό νόημα στα τελετουργικά τέχνης της νότιας Μπενίν, αλλά η σημασία ενός συγκεκριμένου χρωστικού εξαρτάται από τη θεότητα, τον ναό, τις τελετουργικές περιστάσεις και την τοπική ερμηνεία. Θα ήταν επομένως εικαστικό να συνδέσει κανείς το μπλε αυτού του γλυπτού με μια συγκεκριμένη Vodun μόνο βάσει οπτικών αποδεικτικών στοιχείων.
Παρόμοια, η ακριβής τελετουργική κατηγορία του αντικειμένου δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τη φωτογραφία μόνο. Η παρεχόμενη ταυτοποίηση ως γλυπτό γονιμότητας Fon παρέχει το βασικό φυσικό πλαίσιο, ενώ μια πιο συγκεκριμένη απόδοση—σε έναν συγκεκριμένο ναό, θεότητα, τελετουργικό τελετουργίας ή τελετουργικό ειδικό—θα απαιτούσε πεδία τεκμηρίωσης.
Ως γλυπτικό αντικείμενο, η δύναμή του προέρχεται από μια εξαιρετικά οικονομική χρήση μέσων. Η σχεδόν μονοχρωματική μπλε επιφάνεια, το αδιάκοπο κάθετο σιλουέτα και η ριζικά καταστολή ανατομικών λεπτομερειών δίνουν στην εργασία μια μνημειακή παρουσία παρά την απλότητα της κατασκευής. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερο μια απεικόνιση ενός ατόμου και περισσότερο μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εικόνα γονεϊκής δυναμικής.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Herskovits, Melville J. Dahomey: An Ancient West African Kingdom. New York: J. J. Augustin, 1938.
Herskovits, Melville J. and Frances S. Herskovits. Dahomean Narrative: A Cross-Cultural Analysis. Evanston: Northwestern University Press, 1958.
Bay, Edna G. Wives of the Leopard: Gender, Politics, and Culture in the Kingdom of Dahomey. Charlottesville: University Press of Virginia, 1998.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago and London: University of Chicago Press, 1995.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από copyright.
Ανακ./ Αριθ. MAZ30663
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Fon
Χώρα προέλευσης
Μπενίν
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
25 cm
Βάρος
170 g
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
