Ένα ξύλινο γλυπτό - Dan - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
17
ώρες
58
λεπτά
24
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 5
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 250 - € 300
 | 5 € | |
|---|---|---|
 | 4 € | |
 | 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142857 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό με τίτλο 'A wooden sculpture' από την Ακτή Ελεφαντοστού, αποδομείται στον λαό Dan από την περιοχή Danané, τελετουργική κουτάλα Dan-Bassa με ανθρωπομορφικό χειρισμό ύψους 58 cm και βάρος 1,2 kg, σε καλή κατάσταση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Dan-Bassa Αρχιερατικό Κουτάλι, Περιοχή Danané, Ακτή Ελεφαντοστού
Dan-Bassa, περιοχή Danané, δυτική Ακτή Ελεφαντοστού
Ξύλο με σκούρο γυαλιστερό πατίνα και διακοσμητικά χαρακτικά
Αυτό το επιβλητικό τελετουργικό κουτάλι συνδυάζει ένα elongόνο κουτάλι με μια πλήρως γλυπτή ανθρωπομορφική λαβή. Αντί να λειτουργεί απλώς ως ένα χρηστικό εργαλείο, το αντικείμενο έχει σχεδιαστεί ως μια επιβλητική γλυπτική μορφή στην οποία το ανθρώπινο σώμα και ο κάλυκας ενσωματώνονται σε μια ενιαία κάθετα έντονη σύνθεση.
Το χαμηλότερο τμήμα αντιπροσωπεύει μια όρθια γυναικεία φιγούρα με ισχυρά, λυγισμένα πόδια. Τα γόνατα είναι ελαφρά λυγισμένα και τα πέλματα τοποθετούνται κοντά μεταξύ τους, προσδίδοντας στο σώμα μια συμπυκνωμένη, σχεδόν συμπιεσμένη ενέργεια. Ο κορμός είναι στενός σε σχέση με τους έντονα διαμορφωμένους μηρούς και γλουτούς. Και τα δύο χέρια κατεβαίνουν συμμετρικά και τα χέρια ακουμπούν κοντά στα γόνατα, ενισχύοντας τη ρυθμική καμπύλη του σώματος.
Η φιγούρα είναι εκτενώς διακοσμημένη με αρ finely incised γεωμετρικά σχέδια. Διακένωση εμφανίζεται στην κοιλιά, ενώ παράλληλα και κροσ-φακτωτισμοί διακοσμούν τα χέρια και τη μετάβαση προς το κουτάλι. Αυτές οι χαρακτικές αποκαλύπτουν το ελαφρύτερο ξύλο κάτω από την σχεδόν μαύρη γυαλιστερή επιφάνεια, δημιουργώντας έντονη γραφική αντίθεση. Ένα μικρό προβολικό στοιχείο στην κοιλιά τονίζει περαιτέρω το κέντρο του σώματος.
Πάνω από τη φιγούρα υψώνεται ένα ευρύ, φανταρισμένο μεταβατικό στοιχείο διακοσμημένο με επαναλαμβανόμενα σχέδια ψαλιδιού. Λειτουργεί οπτικά σχεδόν σαν κολάρο ή αρχιτεκτονικός κορώνας, διαχωρίζοντας τη ανθρωπομορφική λαβή από το τεράστιο κουτάλι που βρίσκεται πάνω από αυτήν.
Το ίδιο το μπολ κυριαρχεί στη σύνθεση. Βαθύ, μακρύ και μυτερό στο άνω άκρο του, έχει σχεδόν φύλλο-σχήμα. Το εσωτερικό διατηρεί μια ελαφρύτερη, φθαρμένη επιφάνεια που contrasts δραματικά με το σκουρόχρωμο εξωτερικό. Πολλά ίχνη απότριψης και ατέλειες μέσα στο μπολ υποδηλώνουν επανειλημμένη επαφή ή χρήση. Στην κάτω της άκρη εμφανίζεται μια ζώνη γεωμετρικού διακόσμου τριγωνικής μορφής, ενώ επιπλέον χαρακτικά συνεχίζουν γύρω από το εξωτερικό.
Η εναλλαγή μεταξύ λείανου μαύρου επιφανειών και λεπτά χαραγμένου διακοσμητικού αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα αισθητικά χαρακτηριστικά του αντικειμένου. Το φως αγγίζει τους γυαλισμένους όγκους των ποδιών, των ώμων και του μπολ, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τις αχνές γραμμές των χαρακτικών. Το αποτέλεσμα είναι μια γλυπτή μορφή που αλλάζει σημαντικά ανάλογα με τη γωνία από την οποία την κοιτά κανείς.
Χαρακτηριστικά της περιοχής
Η απόδοση στην περιοχή Danané είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ο Danané βρίσκεται στα δυτικά της Ακτής Ελεφαντοστού, κοντά στη Λιβερία και τη Γουινέα, εντασσόμενος στο ευρύτερο πολιτιστικό περιβάλλον κοινοτήτων που μιλούν Dan. Αυτή η συνοριακή περιοχή χαρακτηριζόταν ιστορικά από εντατικές ανταλλαγές μεταξύ Dan, Mano, Kpelle, We και γειτονικών λαών, και οι καλλιτεχνικές μορφές κυκλοφορούσαν συχνά πέρα από τα στενά ορισμένα εθνοτικά εδάφη.
Οι μεγάλες ανθρωπομορφικές κουτάλες συνιστούν μια από τις πιο διακεκριμένες μορφές Dan γλυπτικής τέχνης. Μεταξύ των Dan συνδέονται συνήθως με το ινστιτούτο γνωστό ως wunkirle ή wakede, τίτλος τιμητικής χορηγίας σε μια ιδιαίτερα επιτυχημένη και γενναιόδωρη γυναίκα. Το τελετουργικό κουτάλι που συνδέεται με τη θέση της ονομάζεται συνήθως wunkirmian ή wakemia. Τέτοια κουτάλες μπορούσαν να εμφανίζονται κατά τη διάρκεια κοινοτικών εορτών, όπου η γενναιοδωρία, η φιλοξενία και η ικανότητα οργάνωσης και παροχής φαγητού γίνονταν ορατές εκφάνσεις κοινωνικού κύρους.
Η γυναικεία εικονογραφία αυτών των κουταλών είναι συνεπώς ιδιαίτερα σημαντική. Η γλυπτική της μορφή δημιουργεί μια σύνδεση ανάμεσα στο αγγεία, τη διατροφή και έναν ιδεαλισμένο κοινωνικό ρόλο της γυναίκας. Το κουτάλι θα μπορούσε να γίνει σύμβολο της θέσης της γυναίκας παρά απλώς ένα εργαλείο μεταφοράς φαγητού. Σε ορισμένα παραδείγματα το χειριστήριο λαμβάνει τη μορφή κεφαλής· σε άλλους, όπως εδώ, ο γλύπτης αναπτύσσει ολόκληρο γυναικείο σώμα.
Ο παρεχόμενος προσδιορισμός “Dan Bassa” αξίζει να διατηρηθεί ως μέρος της καταγεγραμμένης απόδοσης του αντικειμένου. Οι κοινότητες Bassa συνδέονται κυρίως με τη γειτονική Λιβερία, ενώ οι Dan εκτείνονται σε δυτική Ακτή Ελεφαντοστού και Λιβερία. Σε αυτή τη συνοριογραμμή, τα στιλιστικά και πολιτιστικά όρια ιστορικά ήταν διαπερατά. Ο προσδιορισμός μπορεί επομένως να αντικατοπτρίζει τοπική απόδοση, σύνδεση εργαστηρίου ή αντιληπτή σχέση μεταξύ των γλυπτικών παραδόσεων Dan και Bassa παρά αυστηρή εθνοτική ταξινόμηση.
Το παρόν παράδειγμα είναι ασυνήθιστο για το βαθμό στον οποίο το κουτάλι έχει μετατραπεί σε αυτόνομη όρθια γλυπτική. Οι δυνατές γόνατα παρέχουν τη οπτική βάση, ο στενός κορμός διαμορφώνει τον κεντρικό άξονα, και το μεγαλοπρεπές μπολ λειτουργεί σχεδόν ως τεράστιος επέκτασης της φιγούρας. Αυτή η αντιστροφή των κανονικών αναλογιών του σώματος δίνει στο έργο μεγάλο μέρος της οπτικής εξουσίας του.
Η γεωμετρική διακόσμησή του αξίζει επίσης ιδιαίτερη προσοχή. Τα σχέδια ψαροπαρό (ψαροκόκκαλο), διακεκομμένο και τριγωνικά δημιουργούν ένα συνεχές διακοσμητικό λεξιλόγιο σε όλο το σώμα, τη μεταβατική πλαινή και το κουτάλι. Συνολικά η διακόσμηση εξυπηρετεί την ενοποίηση τμημάτων που είναι διαφορετικά σε κλίμακα και λειτουργία.
Χωρίς ειδική καταγραφή πεδίου, η ακριβής τελετουργική θέση ή η προσωπική ταυτότητα που συνδέεται με αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να καθοριστεί. Ωστόσο, η μεγαλοπρέπεια του μεγέθους, η ανθρωπομορφική κατασκευή και το λεπτοδουλεμένο δάχτυλο τοποθετούν το αντικείμενο πειστικά μέσα στην ευρύτερη παράδοση των επιβλητικών τελετουργικών κουταλιών που συναντώνται ανάμεσα στους Dan και στις γειτονικές κοινότητες των δυτικών συνόρων Ακτής Ελεφαντοστού–Λιβερίας.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Fischer, Eberhard, και Hans Himmelheber. Die Kunst der Dan. Ζυρίχη: Museum Rietberg, 1976.
Fischer, Eberhard. Dan Artists: The Sculptors Tame, Si, Tompieme and Sõn—Their Personalities and Work. Ζυρίχη: Museum Rietberg, 2014.
Himmelheber, Hans. Negerkunst und Negerkünstler. Μπράουντσβιχ: Klinkhardt & Biermann, 1960.
Johnson, Barbara C. Four Dan Sculptors: Continuity and Change. Σαν Φρανσίσκο: Fine Arts Museums of San Francisco, 1986.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες είναι παραχθείσες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίωσης ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ30744
Πληροφορητής: Bakari Bouaflé
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηDan-Bassa Αρχιερατικό Κουτάλι, Περιοχή Danané, Ακτή Ελεφαντοστού
Dan-Bassa, περιοχή Danané, δυτική Ακτή Ελεφαντοστού
Ξύλο με σκούρο γυαλιστερό πατίνα και διακοσμητικά χαρακτικά
Αυτό το επιβλητικό τελετουργικό κουτάλι συνδυάζει ένα elongόνο κουτάλι με μια πλήρως γλυπτή ανθρωπομορφική λαβή. Αντί να λειτουργεί απλώς ως ένα χρηστικό εργαλείο, το αντικείμενο έχει σχεδιαστεί ως μια επιβλητική γλυπτική μορφή στην οποία το ανθρώπινο σώμα και ο κάλυκας ενσωματώνονται σε μια ενιαία κάθετα έντονη σύνθεση.
Το χαμηλότερο τμήμα αντιπροσωπεύει μια όρθια γυναικεία φιγούρα με ισχυρά, λυγισμένα πόδια. Τα γόνατα είναι ελαφρά λυγισμένα και τα πέλματα τοποθετούνται κοντά μεταξύ τους, προσδίδοντας στο σώμα μια συμπυκνωμένη, σχεδόν συμπιεσμένη ενέργεια. Ο κορμός είναι στενός σε σχέση με τους έντονα διαμορφωμένους μηρούς και γλουτούς. Και τα δύο χέρια κατεβαίνουν συμμετρικά και τα χέρια ακουμπούν κοντά στα γόνατα, ενισχύοντας τη ρυθμική καμπύλη του σώματος.
Η φιγούρα είναι εκτενώς διακοσμημένη με αρ finely incised γεωμετρικά σχέδια. Διακένωση εμφανίζεται στην κοιλιά, ενώ παράλληλα και κροσ-φακτωτισμοί διακοσμούν τα χέρια και τη μετάβαση προς το κουτάλι. Αυτές οι χαρακτικές αποκαλύπτουν το ελαφρύτερο ξύλο κάτω από την σχεδόν μαύρη γυαλιστερή επιφάνεια, δημιουργώντας έντονη γραφική αντίθεση. Ένα μικρό προβολικό στοιχείο στην κοιλιά τονίζει περαιτέρω το κέντρο του σώματος.
Πάνω από τη φιγούρα υψώνεται ένα ευρύ, φανταρισμένο μεταβατικό στοιχείο διακοσμημένο με επαναλαμβανόμενα σχέδια ψαλιδιού. Λειτουργεί οπτικά σχεδόν σαν κολάρο ή αρχιτεκτονικός κορώνας, διαχωρίζοντας τη ανθρωπομορφική λαβή από το τεράστιο κουτάλι που βρίσκεται πάνω από αυτήν.
Το ίδιο το μπολ κυριαρχεί στη σύνθεση. Βαθύ, μακρύ και μυτερό στο άνω άκρο του, έχει σχεδόν φύλλο-σχήμα. Το εσωτερικό διατηρεί μια ελαφρύτερη, φθαρμένη επιφάνεια που contrasts δραματικά με το σκουρόχρωμο εξωτερικό. Πολλά ίχνη απότριψης και ατέλειες μέσα στο μπολ υποδηλώνουν επανειλημμένη επαφή ή χρήση. Στην κάτω της άκρη εμφανίζεται μια ζώνη γεωμετρικού διακόσμου τριγωνικής μορφής, ενώ επιπλέον χαρακτικά συνεχίζουν γύρω από το εξωτερικό.
Η εναλλαγή μεταξύ λείανου μαύρου επιφανειών και λεπτά χαραγμένου διακοσμητικού αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα αισθητικά χαρακτηριστικά του αντικειμένου. Το φως αγγίζει τους γυαλισμένους όγκους των ποδιών, των ώμων και του μπολ, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τις αχνές γραμμές των χαρακτικών. Το αποτέλεσμα είναι μια γλυπτή μορφή που αλλάζει σημαντικά ανάλογα με τη γωνία από την οποία την κοιτά κανείς.
Χαρακτηριστικά της περιοχής
Η απόδοση στην περιοχή Danané είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ο Danané βρίσκεται στα δυτικά της Ακτής Ελεφαντοστού, κοντά στη Λιβερία και τη Γουινέα, εντασσόμενος στο ευρύτερο πολιτιστικό περιβάλλον κοινοτήτων που μιλούν Dan. Αυτή η συνοριακή περιοχή χαρακτηριζόταν ιστορικά από εντατικές ανταλλαγές μεταξύ Dan, Mano, Kpelle, We και γειτονικών λαών, και οι καλλιτεχνικές μορφές κυκλοφορούσαν συχνά πέρα από τα στενά ορισμένα εθνοτικά εδάφη.
Οι μεγάλες ανθρωπομορφικές κουτάλες συνιστούν μια από τις πιο διακεκριμένες μορφές Dan γλυπτικής τέχνης. Μεταξύ των Dan συνδέονται συνήθως με το ινστιτούτο γνωστό ως wunkirle ή wakede, τίτλος τιμητικής χορηγίας σε μια ιδιαίτερα επιτυχημένη και γενναιόδωρη γυναίκα. Το τελετουργικό κουτάλι που συνδέεται με τη θέση της ονομάζεται συνήθως wunkirmian ή wakemia. Τέτοια κουτάλες μπορούσαν να εμφανίζονται κατά τη διάρκεια κοινοτικών εορτών, όπου η γενναιοδωρία, η φιλοξενία και η ικανότητα οργάνωσης και παροχής φαγητού γίνονταν ορατές εκφάνσεις κοινωνικού κύρους.
Η γυναικεία εικονογραφία αυτών των κουταλών είναι συνεπώς ιδιαίτερα σημαντική. Η γλυπτική της μορφή δημιουργεί μια σύνδεση ανάμεσα στο αγγεία, τη διατροφή και έναν ιδεαλισμένο κοινωνικό ρόλο της γυναίκας. Το κουτάλι θα μπορούσε να γίνει σύμβολο της θέσης της γυναίκας παρά απλώς ένα εργαλείο μεταφοράς φαγητού. Σε ορισμένα παραδείγματα το χειριστήριο λαμβάνει τη μορφή κεφαλής· σε άλλους, όπως εδώ, ο γλύπτης αναπτύσσει ολόκληρο γυναικείο σώμα.
Ο παρεχόμενος προσδιορισμός “Dan Bassa” αξίζει να διατηρηθεί ως μέρος της καταγεγραμμένης απόδοσης του αντικειμένου. Οι κοινότητες Bassa συνδέονται κυρίως με τη γειτονική Λιβερία, ενώ οι Dan εκτείνονται σε δυτική Ακτή Ελεφαντοστού και Λιβερία. Σε αυτή τη συνοριογραμμή, τα στιλιστικά και πολιτιστικά όρια ιστορικά ήταν διαπερατά. Ο προσδιορισμός μπορεί επομένως να αντικατοπτρίζει τοπική απόδοση, σύνδεση εργαστηρίου ή αντιληπτή σχέση μεταξύ των γλυπτικών παραδόσεων Dan και Bassa παρά αυστηρή εθνοτική ταξινόμηση.
Το παρόν παράδειγμα είναι ασυνήθιστο για το βαθμό στον οποίο το κουτάλι έχει μετατραπεί σε αυτόνομη όρθια γλυπτική. Οι δυνατές γόνατα παρέχουν τη οπτική βάση, ο στενός κορμός διαμορφώνει τον κεντρικό άξονα, και το μεγαλοπρεπές μπολ λειτουργεί σχεδόν ως τεράστιος επέκτασης της φιγούρας. Αυτή η αντιστροφή των κανονικών αναλογιών του σώματος δίνει στο έργο μεγάλο μέρος της οπτικής εξουσίας του.
Η γεωμετρική διακόσμησή του αξίζει επίσης ιδιαίτερη προσοχή. Τα σχέδια ψαροπαρό (ψαροκόκκαλο), διακεκομμένο και τριγωνικά δημιουργούν ένα συνεχές διακοσμητικό λεξιλόγιο σε όλο το σώμα, τη μεταβατική πλαινή και το κουτάλι. Συνολικά η διακόσμηση εξυπηρετεί την ενοποίηση τμημάτων που είναι διαφορετικά σε κλίμακα και λειτουργία.
Χωρίς ειδική καταγραφή πεδίου, η ακριβής τελετουργική θέση ή η προσωπική ταυτότητα που συνδέεται με αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να καθοριστεί. Ωστόσο, η μεγαλοπρέπεια του μεγέθους, η ανθρωπομορφική κατασκευή και το λεπτοδουλεμένο δάχτυλο τοποθετούν το αντικείμενο πειστικά μέσα στην ευρύτερη παράδοση των επιβλητικών τελετουργικών κουταλιών που συναντώνται ανάμεσα στους Dan και στις γειτονικές κοινότητες των δυτικών συνόρων Ακτής Ελεφαντοστού–Λιβερίας.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Fischer, Eberhard, και Hans Himmelheber. Die Kunst der Dan. Ζυρίχη: Museum Rietberg, 1976.
Fischer, Eberhard. Dan Artists: The Sculptors Tame, Si, Tompieme and Sõn—Their Personalities and Work. Ζυρίχη: Museum Rietberg, 2014.
Himmelheber, Hans. Negerkunst und Negerkünstler. Μπράουντσβιχ: Klinkhardt & Biermann, 1960.
Johnson, Barbara C. Four Dan Sculptors: Continuity and Change. Σαν Φρανσίσκο: Fine Arts Museums of San Francisco, 1986.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες είναι παραχθείσες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίωσης ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ30744
Πληροφορητής: Bakari Bouaflé
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dan
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
58 cm
Βάρος
1.2 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
