Ένα ξύλινο γλυπτό - Γιορούμπα - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
13
ώρες
26
λεπτά
30
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Έργο ξύλινο από τη Νιγηρία, Γιορούμπα από την περιοχή Εκίτι, με τίτλο «A wooden sculpture», βάρος 6,2 kg, ύψος 25 cm, βάθος 77 cm, σε καλή κατάσταση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ξύλινο σιδερώδες κιβώτιο με χαρακτικά μορφές, περιοχή Εκίτι, Νιγηρία
Yoruba, περιοχή Ekiti, Νιγηρία
Ξύλο με σκούρο πατίνα
Αυτό το εξαιρετικό χαραγμένο στήθος συνδυάζει την πρακτική μορφή ενός ορθογώνιου κοντέινερ με ένα εξαιρετικά περίτεχνο γλυπτικό πρόγραμμα. Ολόκληρο το αντικείμενο έχει μετατραπεί σε πεδίο φιγούρας: επαναλαμβανόμενα ανθρώπινα πρόσωπα διακοσμούν τους τοίχους του κουτιού, ενώ το καπάκι στηρίζει ένα πυκνό σύνολο πλήρως διαμορφωμένων ανθρώπινων και ζωικών μορφών. Η διάκριση μεταξύ κοντέινερ και γλυπτικής συνεπώς έχει σχεδόν αφομοιωθεί.
Η μακριά πλευρά του στήθους οργανώνεται ως ρυθμική ακολουθία ορθογώνιων πλατφορμών. Σε κάθε μία εμφανίζεται ένα μετωπικό ανθρώπινο πρόσωπο με έντονα μάτια, μια μακριά μύτη και προεξέχοντα στόμα. Λεπτές ζώνες από λεπτομερώς χαραγμένο γεωμετρικό διακοσμητικό διαχωρίζουν τα πρόσωπα, ενώ πρόσθετα τριγωνικά και γραμμικά σχέδια περιβάλλουν τη σύνθεση. Η επανάληψη δημιουργεί έναν ισχυρό οπτικό ρυθμό και υποδηλώνει ότι τα πρόσωπα σχηματίζουν ένα συλλογικό σύνολο αντί για ένα μεμονωμένο άτομο.
Το καπάκι είναι σημαντικά πιο πολύπλοκο. Αρκετές ανθρωπίνες φιγούρες τοποθετούνται οριζόντια και σε στενή φυσική αλληλεπίδραση η μία με την άλλη και με ζωϊκές μορφές. Σώματα επικαλύπτονται, άκρα διασταυρώνονται με γειτονικές φιγούρες, και καμπύλα γλυπτικά στοιχεία υψώνονται πάνω από την επιφάνεια. Στα άκρα, μεγάλες ανθρώπινες κεφαλές προβάλλουν πέρα από το ορθογώνιο περίγραμμα του στήθους, επεκτείνοντας δραματικά τη σύνθεση στον περιβάλλοντα χώρο.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του έργου είναι ο συνειδητός αυτός αντίθεση μεταξύ τάξης και κίνησης. Οι πλευρές του κοντέινερ διέπονται από αυστηρή επανάληψη και γεωμετρική οργάνωση, ενώ η γλυπτική ομάδα από πάνω είναι συνωστισμένη, ανησυχητικά ζωντανή και ανομοιόμορφη. Επομένως, το στήθος δημιουργεί δύο διακριτές οπτικές καταγραφές: ένα αρχιτεκτονικό κάτω τμήμα και έναν σχεδόν αφηγηματικό ανώτερο κόσμο, populated by human and animal beings.
Οι φιγούρες σκλαβώνονται με αξιοσημείωτη προσοχή στη σωματική και διακοσμητική λεπτομέρεια. Τα χτενίσματα αποδίδονται μέσω επαναλαμβανόμενων αυλακώσεων και προτύπων· τα άκρα αρθρώνονται με χαραγμένες ζώνες· και τα ατομικά πρόσωπα διαθέτουν έντονα προβεβλημένα χαρακτηριστικά. Ο γλύπτης χρησιμοποιεί τακτικά οριζόντια διατομές, διακλαδώσεις και τριγωνικά διακοσμητικά για να δώσει ζωή σε ευρέως φτιαγμένες ξύλινες επιφάνειες.
Η σκοτεινή καφέ επιφάνεια δείχνει ελαφρύτερες περιοχές κατά μήκος των προεξέχοντων ακμών και σε ισχυρά εκτεθειμένες περιοχές. Οι οπές διατηρούν βαθύτερη απόχρωση, διευρύνοντας την αναγνωσιμότητα της χαρακτικής. Η αφύσικη φθορά κατά μήκος των ακμών του καπακιού και του κουτιού υποδηλώνει ιστορία χειρισμού και ανοίγματος, αν και τα αρχικά περιεχόμενα και οι ακριβείς περιστάσεις χρήσης δεν μπορούν να διαπιστωθούν από τη φωτογραφία μόνη της.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η απόδοση προς Ekiti τοποθετεί το στήθος σε μια από τις σημαντικότερες γλυπτικές περιοχές της βορειοανατολικής Yorubaland. Οι κοινότητες Ekiti ανέπτυξαν ιδιαίτερα πλούσιες παραδόσεις αρχιτεκτονικού και φυφορ/plugin woodcarving, συμπεριλαμβανομένων βασιλικών στηλών, θυρών, στηλών βεραντών, λείψων, κοντέινερ και αντικειμένων που σχετίζονται με θυσιαστήρια και ινστιτούτα αρχόντων.
Η Ekiti χαρακτική είναι αξιοσημείωτη για την προβολή πολύπλοκων συνθέσεων με πολλαπλές φιγούρες. Οι γλύπτες συχνά οργάνωναν τις φιγούρες ιεραρχικά ή συνδύαζαν ανθρώπους με ζώα, υπηρέτες και συμβολικούς μοτίφ. Η αρχιτεκτονική χαρακτική πρόσφερε ιδιαίτερα εκτεταμένες επιφάνειες πάνω στις οποίες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν τέτοιες συνθέσεις, και το πυκνά πληθυσμένο καπάκι του παρόντος στήθους αντικατοπτρίζει παρόμοια προσέγγιση σε μικρότερο κλίμακα.
Οι επαναλαμβανόμενες μετωπικές κεφαλές κατά μήκος των τοίχων είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες σε ένα πλαίσιο Yorubα. Το κεφάλι, ori, κατέχει κεντρική θέση στις αντίληψεις της προσωπικότητας στη Yoruba. Δεν αποτελεί μόνο ανατομικό συστατικό αλλά συνδέεται στενά με την ατομική ταυτότητα, την μοίρα και πνευματική δυνατότητα. Ωστόσο, η παρουσία πολυάριθμων κεφαλών σε αυτό το συγκεκριμένο στήθος δεν πρέπει να αποδοθεί αυτόματα σε συγκεκριμένο θρησκευτικό νόημα χωρίς πληροφορίες σχετικά με το αρχικό του πλαίσιο.
Ομοίως, η περίπλοκη φιγυρική σκηνή στο καπάκι μπορεί κάποτε να μετέδιδε μια αναγνωρίσιμη αφήγηση, παροιμία, ιστορικό επεισόδιο ή κοινωνική σχέση. Η Yorubα γλυπτική συχνά αξιοποιεί χειρονομία, ιεραρχία, ενδυμασία και σχέσεις μεταξύ φιγούρων για τη διαβίβαση νοήματος. Όταν τέτοια αντικείμενα αποκοπούν από την αρχική προφορική τεκμηρίωση, μπορεί να γίνουν ερμηνείες δύσπιστες.
Το ίδιο το σχήμα του στήθους αξίζει προσοχή. Τα κουτιά μπορούσαν να αποκτήσουν σημαντικότερη σημασία μέσω αυτού που έλεγχαν και της κοινωνικής θέσης των ιδιοκτητών τους. Στις καλλιτεχνικές παραδόσεις Yorubα, περιποιημένα διακοσμημένα εγχειρίσματα θα μπορούσαν να συνδέονται με κύρος, τελετουργικά υλικά ή πολύτιτες προσωπικές περιουσίες. Η πολυπλοκότητα της παρούσας χαρακτικής υποδηλώνει έντονα ότι το κοντέινερ προοριζόταν για μια σημασία πέραν της τυπικής αποθήκευσης, αν και τα συγκεκριμένα περιεχόμενα δεν μπορούν να ανακατασκευαστούν από την εμφάνιση μόνο.
Η απόδοση Ekiti είναι ιδιαίτερα αξιόλογη, διότι η περιοχή παρήγαγε αρκετές ιστορικώς τεκμηριωμένες κέντρα χαρακτικής και ατομικούς κυρίαρχους γλύπτες. Μεταξύ των πιο γνωστών είναι οι καλλιτέχνες συνδεδεμένοι με τον Areogun του Osi-Ilorin και άλλες βορειοανατολικές Yorubα εργαστήρια, των οποίων τα έργα επιδεικνύουν τις εκπληκτικές αφηγηματικές δυνατότητες της χαραγμένης ξύλου. Ωστόσο, θα ήταν ακατάλληλο να αποδοθεί το παρόν στήθους σε ένα συγκεκριμένο εργαστήριο μόνο με μορφολογική ομοιότητα.
Ίσως το πιο διακριτικό χαρακτηριστικό αυτού του έργου είναι ο τρόπος που η γλυπτική καλύπτει πλήρως έναν διαφορετικά απλό αρχιτεκτονικό χώρο. Οι επαναλαμβανόμενες όψεις μεταμορφώνουν τους τοίχους σε μια συνεχής ανθρώπινη παρουσία, ενώ οι φιγούρες από πάνω μετατρέπουν το καπάκι σε γλυπτικό σκηνικό. Επομένως, το στήθος μπορεί να εκτιμηθεί ταυτόχρονα ως λειτουργικό κοντέινερ, ως άσκηση σε πολύπλοκη ανάγλυφη χαρακτική και ως ένα εξαιρετικά φιλόδοξο παράδειγμα Yorubα αφηγητικής γλυπτικής.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Drewal, Henry John, John Pemberton III and Rowland Abiodun. Yoruba: Nine Centuries of African Art and Thought. New York: Center for African Art, 1989.
Fagg, William, and John Pemberton III. Yoruba: Sculpture of West Africa. New York: Alfred A. Knopf, 1982.
Carroll, Kevin. Yoruba Religious Carving: Pagan and Christian Sculpture in Nigeria and Dahomey. London: Geoffrey Chapman, 1967.
Abiodun, Rowland. Yoruba Art and Language: Seeking the African in African Art. Cambridge: Cambridge University Press, 2014.
Thompson, Robert Farris. Black Gods and Kings: Yoruba Art at UCLA. Bloomington: Indiana University Press, 1971.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αναγνωριστικό Εισαγωγής: MAZ30832
Πληροφοριοδότης: Doku
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΞύλινο σιδερώδες κιβώτιο με χαρακτικά μορφές, περιοχή Εκίτι, Νιγηρία
Yoruba, περιοχή Ekiti, Νιγηρία
Ξύλο με σκούρο πατίνα
Αυτό το εξαιρετικό χαραγμένο στήθος συνδυάζει την πρακτική μορφή ενός ορθογώνιου κοντέινερ με ένα εξαιρετικά περίτεχνο γλυπτικό πρόγραμμα. Ολόκληρο το αντικείμενο έχει μετατραπεί σε πεδίο φιγούρας: επαναλαμβανόμενα ανθρώπινα πρόσωπα διακοσμούν τους τοίχους του κουτιού, ενώ το καπάκι στηρίζει ένα πυκνό σύνολο πλήρως διαμορφωμένων ανθρώπινων και ζωικών μορφών. Η διάκριση μεταξύ κοντέινερ και γλυπτικής συνεπώς έχει σχεδόν αφομοιωθεί.
Η μακριά πλευρά του στήθους οργανώνεται ως ρυθμική ακολουθία ορθογώνιων πλατφορμών. Σε κάθε μία εμφανίζεται ένα μετωπικό ανθρώπινο πρόσωπο με έντονα μάτια, μια μακριά μύτη και προεξέχοντα στόμα. Λεπτές ζώνες από λεπτομερώς χαραγμένο γεωμετρικό διακοσμητικό διαχωρίζουν τα πρόσωπα, ενώ πρόσθετα τριγωνικά και γραμμικά σχέδια περιβάλλουν τη σύνθεση. Η επανάληψη δημιουργεί έναν ισχυρό οπτικό ρυθμό και υποδηλώνει ότι τα πρόσωπα σχηματίζουν ένα συλλογικό σύνολο αντί για ένα μεμονωμένο άτομο.
Το καπάκι είναι σημαντικά πιο πολύπλοκο. Αρκετές ανθρωπίνες φιγούρες τοποθετούνται οριζόντια και σε στενή φυσική αλληλεπίδραση η μία με την άλλη και με ζωϊκές μορφές. Σώματα επικαλύπτονται, άκρα διασταυρώνονται με γειτονικές φιγούρες, και καμπύλα γλυπτικά στοιχεία υψώνονται πάνω από την επιφάνεια. Στα άκρα, μεγάλες ανθρώπινες κεφαλές προβάλλουν πέρα από το ορθογώνιο περίγραμμα του στήθους, επεκτείνοντας δραματικά τη σύνθεση στον περιβάλλοντα χώρο.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του έργου είναι ο συνειδητός αυτός αντίθεση μεταξύ τάξης και κίνησης. Οι πλευρές του κοντέινερ διέπονται από αυστηρή επανάληψη και γεωμετρική οργάνωση, ενώ η γλυπτική ομάδα από πάνω είναι συνωστισμένη, ανησυχητικά ζωντανή και ανομοιόμορφη. Επομένως, το στήθος δημιουργεί δύο διακριτές οπτικές καταγραφές: ένα αρχιτεκτονικό κάτω τμήμα και έναν σχεδόν αφηγηματικό ανώτερο κόσμο, populated by human and animal beings.
Οι φιγούρες σκλαβώνονται με αξιοσημείωτη προσοχή στη σωματική και διακοσμητική λεπτομέρεια. Τα χτενίσματα αποδίδονται μέσω επαναλαμβανόμενων αυλακώσεων και προτύπων· τα άκρα αρθρώνονται με χαραγμένες ζώνες· και τα ατομικά πρόσωπα διαθέτουν έντονα προβεβλημένα χαρακτηριστικά. Ο γλύπτης χρησιμοποιεί τακτικά οριζόντια διατομές, διακλαδώσεις και τριγωνικά διακοσμητικά για να δώσει ζωή σε ευρέως φτιαγμένες ξύλινες επιφάνειες.
Η σκοτεινή καφέ επιφάνεια δείχνει ελαφρύτερες περιοχές κατά μήκος των προεξέχοντων ακμών και σε ισχυρά εκτεθειμένες περιοχές. Οι οπές διατηρούν βαθύτερη απόχρωση, διευρύνοντας την αναγνωσιμότητα της χαρακτικής. Η αφύσικη φθορά κατά μήκος των ακμών του καπακιού και του κουτιού υποδηλώνει ιστορία χειρισμού και ανοίγματος, αν και τα αρχικά περιεχόμενα και οι ακριβείς περιστάσεις χρήσης δεν μπορούν να διαπιστωθούν από τη φωτογραφία μόνη της.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η απόδοση προς Ekiti τοποθετεί το στήθος σε μια από τις σημαντικότερες γλυπτικές περιοχές της βορειοανατολικής Yorubaland. Οι κοινότητες Ekiti ανέπτυξαν ιδιαίτερα πλούσιες παραδόσεις αρχιτεκτονικού και φυφορ/plugin woodcarving, συμπεριλαμβανομένων βασιλικών στηλών, θυρών, στηλών βεραντών, λείψων, κοντέινερ και αντικειμένων που σχετίζονται με θυσιαστήρια και ινστιτούτα αρχόντων.
Η Ekiti χαρακτική είναι αξιοσημείωτη για την προβολή πολύπλοκων συνθέσεων με πολλαπλές φιγούρες. Οι γλύπτες συχνά οργάνωναν τις φιγούρες ιεραρχικά ή συνδύαζαν ανθρώπους με ζώα, υπηρέτες και συμβολικούς μοτίφ. Η αρχιτεκτονική χαρακτική πρόσφερε ιδιαίτερα εκτεταμένες επιφάνειες πάνω στις οποίες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν τέτοιες συνθέσεις, και το πυκνά πληθυσμένο καπάκι του παρόντος στήθους αντικατοπτρίζει παρόμοια προσέγγιση σε μικρότερο κλίμακα.
Οι επαναλαμβανόμενες μετωπικές κεφαλές κατά μήκος των τοίχων είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες σε ένα πλαίσιο Yorubα. Το κεφάλι, ori, κατέχει κεντρική θέση στις αντίληψεις της προσωπικότητας στη Yoruba. Δεν αποτελεί μόνο ανατομικό συστατικό αλλά συνδέεται στενά με την ατομική ταυτότητα, την μοίρα και πνευματική δυνατότητα. Ωστόσο, η παρουσία πολυάριθμων κεφαλών σε αυτό το συγκεκριμένο στήθος δεν πρέπει να αποδοθεί αυτόματα σε συγκεκριμένο θρησκευτικό νόημα χωρίς πληροφορίες σχετικά με το αρχικό του πλαίσιο.
Ομοίως, η περίπλοκη φιγυρική σκηνή στο καπάκι μπορεί κάποτε να μετέδιδε μια αναγνωρίσιμη αφήγηση, παροιμία, ιστορικό επεισόδιο ή κοινωνική σχέση. Η Yorubα γλυπτική συχνά αξιοποιεί χειρονομία, ιεραρχία, ενδυμασία και σχέσεις μεταξύ φιγούρων για τη διαβίβαση νοήματος. Όταν τέτοια αντικείμενα αποκοπούν από την αρχική προφορική τεκμηρίωση, μπορεί να γίνουν ερμηνείες δύσπιστες.
Το ίδιο το σχήμα του στήθους αξίζει προσοχή. Τα κουτιά μπορούσαν να αποκτήσουν σημαντικότερη σημασία μέσω αυτού που έλεγχαν και της κοινωνικής θέσης των ιδιοκτητών τους. Στις καλλιτεχνικές παραδόσεις Yorubα, περιποιημένα διακοσμημένα εγχειρίσματα θα μπορούσαν να συνδέονται με κύρος, τελετουργικά υλικά ή πολύτιτες προσωπικές περιουσίες. Η πολυπλοκότητα της παρούσας χαρακτικής υποδηλώνει έντονα ότι το κοντέινερ προοριζόταν για μια σημασία πέραν της τυπικής αποθήκευσης, αν και τα συγκεκριμένα περιεχόμενα δεν μπορούν να ανακατασκευαστούν από την εμφάνιση μόνο.
Η απόδοση Ekiti είναι ιδιαίτερα αξιόλογη, διότι η περιοχή παρήγαγε αρκετές ιστορικώς τεκμηριωμένες κέντρα χαρακτικής και ατομικούς κυρίαρχους γλύπτες. Μεταξύ των πιο γνωστών είναι οι καλλιτέχνες συνδεδεμένοι με τον Areogun του Osi-Ilorin και άλλες βορειοανατολικές Yorubα εργαστήρια, των οποίων τα έργα επιδεικνύουν τις εκπληκτικές αφηγηματικές δυνατότητες της χαραγμένης ξύλου. Ωστόσο, θα ήταν ακατάλληλο να αποδοθεί το παρόν στήθους σε ένα συγκεκριμένο εργαστήριο μόνο με μορφολογική ομοιότητα.
Ίσως το πιο διακριτικό χαρακτηριστικό αυτού του έργου είναι ο τρόπος που η γλυπτική καλύπτει πλήρως έναν διαφορετικά απλό αρχιτεκτονικό χώρο. Οι επαναλαμβανόμενες όψεις μεταμορφώνουν τους τοίχους σε μια συνεχής ανθρώπινη παρουσία, ενώ οι φιγούρες από πάνω μετατρέπουν το καπάκι σε γλυπτικό σκηνικό. Επομένως, το στήθος μπορεί να εκτιμηθεί ταυτόχρονα ως λειτουργικό κοντέινερ, ως άσκηση σε πολύπλοκη ανάγλυφη χαρακτική και ως ένα εξαιρετικά φιλόδοξο παράδειγμα Yorubα αφηγητικής γλυπτικής.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Drewal, Henry John, John Pemberton III and Rowland Abiodun. Yoruba: Nine Centuries of African Art and Thought. New York: Center for African Art, 1989.
Fagg, William, and John Pemberton III. Yoruba: Sculpture of West Africa. New York: Alfred A. Knopf, 1982.
Carroll, Kevin. Yoruba Religious Carving: Pagan and Christian Sculpture in Nigeria and Dahomey. London: Geoffrey Chapman, 1967.
Abiodun, Rowland. Yoruba Art and Language: Seeking the African in African Art. Cambridge: Cambridge University Press, 2014.
Thompson, Robert Farris. Black Gods and Kings: Yoruba Art at UCLA. Bloomington: Indiana University Press, 1971.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αναγνωριστικό Εισαγωγής: MAZ30832
Πληροφοριοδότης: Doku
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Γιορούμπα
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
25 cm
Depth
77 cm
Βάρος
6.2 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
