Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Bini - Νιγηρία
07
ημέρες
04
ώρες
19
λεπτά
34
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 300
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 900 - € 1,000
 | 300 € | |
|---|---|---|
 | 267 € | |
 | 125 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142857 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μπίνι Χρυσόχρυσο Άγαλμα Πρίγκιπα, Περιοχή Μπάνιν Σίτι, Νιγηρία
Μπίνι (Εντό), περιοχή της Μπάνιν Σίτι, Νιγηρία
Ραμμένο κράμα χαλκού
Ημερομηνία: Αόριστη· ιστορική ή μεταγενέστερη παραγωγή
Δεν παρέχεται καμία επιστημονική έκθεση δοκιμής για αυτό το κομμάτι. Από αυτόν τον λόγο η ηλικία του και η γεωγραφική προέλευση δεν έχουν επαληθευθεί
Αυτό το επιβλητικό σε ύψος ακίνητο γλυπτό αντιπροσωπεύει έναν πλούσια στη διακόσμηση άνδρα φυσιογνωμία που ταυτίζεται με Μπίνι πρίγκιπα. Το γλυπτό ανήκει στην περιβόητη μεταλλουργική παράδοση του Βασιλείου του Βενίν, όπου οι αυλές ιππότη-καλλιτέχνες ανέπτυξαν μια εξαιρετικά εξελιγμένη γλώσσα γλυπτικής από κράμα χαλκού. Η περίτεχνη ενδυμασία του αγάλματος, η όρθια στάση και ο ιεροτελεστικός ράβδος τονίζονται περισσότερο ως ένδειξη ιεραρχίας και εξουσίας αντί για εξατομικευμένη πορτραίτη.
Το άγαλμα στέκεται όρθιο με τους δύο ποδούς καλά βυθισμένους στο έδαφος. Στο δεξί του χέρι κρατά μια μακριά ράβδο, του άξονας της οποίας εξαρτάται από διαδοχικές ανασηκωμένες δακτυλίους και τελειώνει επάνω σε ένα δυνατά καμπύλο, πουλί-όμοιο στοιχείο. Η ράβδος εισάγει έναν δεύτερο κάθετο άξονα πλησίον του σώματος και αμέσως συμβάλλει στην εντύπωση τελετουργικής κατάστασης. Το ακριβές όνομα και η λειτουργία αυτής της συμβόλου δεν θα πρέπει να αποδοθούν χωρίς πρόσθετη τεκμηρίωση.
Το κεφάλι είναι ιδιαίτερα περίτεχνο. Το πρόσωπο καλύπτεται από διατεταγμένες κάθετες γραμμές που εκτείνονται στο μέτωπο και τα μάγουλα, ενώ ο λαιμός διακονίζεται από ένα πυκνό πλέγμα τομών. Μεγάλα αμυγδαώδη μάτια, πλαία μύτη και έντονα διαμορφωμένα χείλη ξεπροβάλλουν από αυτήν την διακοσμημένη επιφάνεια. Ο προσεκτικός συνδυασμός ομαλών εξελατημένων χαρακτηριστικών και γραμμικού ξυλιδώματος δίνει στο πρόσωπο εξαιρετική γραφική ένταση.
Το μαλλί απλώνεται σε υψηλό κυλινδρικό σχήμα στην κορυφή. Ένα στενό στοιχείο κατεβαίνει πίσω από το κεφάλι προς τον ώμο, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την σιλουέτα. Στην εικονογραφία του βενινικού απολυταρχικού περιβάλλοντος, τα μαλλιά, τα κοφτά κεφαλόδεσμοι, τα κολιέ και άλλες μορφές σωματικής διακόσμησης μπορούσαν να μεταδώσουν διακρίσεις ιεραρχίας και κοινωνικής θέσης. Τέτοιες λεπτομέρειες ήταν λοιπόν θεμελιώδη στοιχεία της αναπαράστασης αντί απλά διακοσμητικά προσθήκες.
Ο κορμός είναι σχετικά λεπτός. Ένα μακρύ διακόσμημα ή κολιέ ακολουθεί το στήθος, ενώ πρόσθετα κρεμαστά και μικρά μοντελοποιημένα στοιχεία εμφανίζονται γύρω από την κοιλιά. Το αριστερό χέρι λυγίζει απότομα και το χέρι κρατά ή δείχνει προς ένα αντικείμενο στη μέση. Το δεξί χέρι κλείνει σταθερά γύρω από την τελετουργική ράβδο. Και οι δύο πήχεις φέρουν εκτεταμένο χαραγμένο διακόσμημα που μοιάζει με βραχιόλια, σχεδιασμένα μανίκια ή άλλες μορφές αυλής διακόσμησης.
Το κάτω μέρος του σώματος καλύπτεται από ένδυμα μήκους γονάτου, με επιφάνειά του να έχει μεταχειριστεί σχεδόν ως ανεξάρτητο πεδίο διακόσμησης. Λεπτές διασταυρούμενες γραμμές καλύπτουν ευρείες περιοχές, περιγραμμένες από διαπλεγμένες και επαναλαμβανόμενες γεωμετρικές ζώνες. Μια βαρύτερη διακοσμητική ιεραρχία διαπερνά γύρω από το κάτω άκρο. Τα πόδια από κάτω καλύπτονται με πυκνά γραμμικά σχέδια, δημιουργώντας έναν συνεχή διακοσμητικό ρυθμό από τον λαιμό μέχρι τα πόδια.
Η επιφάνεια ποικίλει από βαθύ καφέ μέχρι σχεδόν μαύρο, με θερμότερους χαλκούς τόνους ορατούς σε προεξέχουσες περιοχές και ίχνη πράσινης οξείδωσης σε διάφορα βάθη. Αυτές οι διακυμάνσεις τονίζουν την περιπλοκότητα της χύτευσης και της χαραγμένης διακόσμησης. Ο κράμα από μόνο του δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τη φωτογραφία, οπότε προτιμάται ο όρος “κράμα χαλκού” αντί για πιο συγκεκριμένη μεταλλουργική ονομασία.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η Μπάνιν Σίτι ήταν το πολιτικό και τελετουργικό κέντρο του ιστορικού Βασιλείου του Μπάνιν, υπό τον Ομπά και υποστηριζόμενο από μια ιδιαίτερα δομημένη ιεραρχία αρχόντων, στεγάστρων της αυτοκρατορικής αυλής, κατόχων τίτλων και βασιλικών ενώσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η χύτευση χαλκού έγινε μια από τις κύριες καλλιτεχνικές εκφράσεις της βασιλικής εξουσίας.
Η φημισμένη παράδοση της χύτευσης στο Μπάνιν οργάνωνε γύρω από εξειδικευμένες γειτονιές που εργάζονταν υπό τη βασιλική χορηγία. Χρησιμοποιώντας τη διαδικασία απώλειας κεριού, αυτοί οι καλλιτέχνες παρήγαγαν κεφάλια μνημειακών αναμνήσεων, επιτάφια πλακίδια, ανεξάρτητα αγάλματα, ζώα, αγγεία, κουδούνια και τελετουργικά αντικείμενα αξιοσημείωτης τεχνικής δυσκολίας. Τα κράματα χαλκού συνδέονταν στενά με τον πλούτο, τη διατήρηση και το βασιλικό προνόμιο, κάνοντας το υλικό ιδιαίτερα κατάλληλο για εικόνες που συνδέονται με τον παλάτι και το ελιτ θεσμικό καθεστώς.
Το παρόν γλυπτό συμμετέχει σαφώς σε αυτό το αυστηρό οπτικό λεξιλόγιο της αυλής. Η έμφαση σε περίτεχνη ενδυμασία, επιμελημένες επιφάνειες, ιεραρχική παρουσία και τελετουργικό εξοπλισμό είναι συνεπής με τον τρόπο που μεταδιδόταν η θέση στην τέχνη του Μπάνιν. Τα ενδύματα και τα κοσμήματα δεν ήταν συμπληρωματικές λεπτομέρειες: βοηθούσαν στην ταυτοποίηση της θέσης ενός ατόμου εντός της πολιτικής και τελετουργικής τάξης.
Η ταυτοποίηση ως πρίγκιπας πρέπει ωστόσο να αντιμετωπιστεί ως η παρεχόμενη απόδοση και όχι ως αποκλειστικά απότοκο της εμφάνισης. Η βενινική γλυπτική αντιπροσωπεύει πολυάριθμες κατηγορίες ανδρικών ελίτ φιγυρών, συμπεριλαμβανομένων μονάρχων, πριγκίπων, αρχόντων, πολέμου, αυλής και υπηρέτες. Οι ειδικές διακρίσεις μπορεί να εξαρτώνται από τη διακόσμηση και τα χαρακτηριστικά τα οποία τα νοήματα δεν μπορούν πάντοτε να ανακατασκευαστούν με βεβαιότητα όταν ένα αντικείμενο έχει χάσει την αρχική τεκμηρίωση.
Η ράβδος είναι ιδιαίτερα σημαντική σε αυτό το πλαίσιο. Ράβδοι, ξίφη και άλλα χέρια-κρατώνται αντικείμενα εμφανίζονται συχνά στην εικονογραφία της βενινικής αυλής ως σημάδια αξιώματος, τελετουργικής ευθύνης και πολιτικής εξουσίας. Η εμφανώς καμπυλωτή άνω άκρη της παρούσας ράβδου της δίνει μια ισχυρή οπτική ταυτότητα, αλλά ο προσδιορισμός της με συγκεκριμένο τίτλο ή ίδρυμα μόνο από τη φωτογραφία θα ήταν εικασία.
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι η εξαιρετικά πυκνή διακόσμηση της επιφανείας. Η βενινική μεταλλική γλυπτική συχνά μετατρέπει το σώμα σε ένα προσεκτικά οργανωμένο σύστημα σημάτων: ουλές, κοσμήματα, υφασματικά μοτίβα, κομμώσεις και σήματα συμβάλλουν όλοι στη απεικόνιση της κοινωνικής ταυτότητας. Σε αυτό το άγαλμα, σχεδόν καμία μεγάλη επιφάνεια δεν παραμένει οπτικά αδρανής. Η περιορισμένη ανατομία εξυπηρετεί επομένως ως πλαίσιο για μια περίτεχνη επίδειξη κατάστασης.
Μορφολογικά, το γλυπτό επιτυγχάνει ένα ισχυρό ισορροπία ανάμεσα σε μεγαλοπρέπεια και sophistικότητα. Η μακριά ράβδος ενισχύει τη κάθετη διάσταση του σώματος, ενώ ο λυγισμένος αριστερός βραχίονας εισάγει μια ελεγχόμενη πλάγια κίνηση. Το μεγάλο κεφάλι εστιάζει την προσοχή στο πρόσωπο και στο κομμωτήριο, και η διακοσμημένη ενδύση προσφέρει ένα ευρύ οπτικό σημείο πρόσδεσης παρακάτω. Παρ’ ότι υπάρχει αφθονία λεπτομερειών, η συνολική σιλουέτα παραμένει εξαιρετικά σαφής.
Το έργο μπορεί επομένως να εντοπιστεί στο ευρύτερο πλαίσιο της βενίνης αυλής όπου το ανθρώπινο σώμα γίνεται ένα μέσο έκφρασης ιεραρχίας, εξουσίας και τελετουργικής ταυτότητας. Η πλούσια διαφοροποιημένη επιφάνειά του και η επιβλητική στάση αντικατοπτρίζουν τη κεντρική σημασία που αποδίδεται στην ενδυμασία και στη δημόσια παρουσία μέσα στην καλλιτεχνική γλώσσα της αυλής του Μπάνιν.
Επιλεγμένη Λογοτεχνία
Μπεν-Άμος, Πολίνα Τζερσίτσκι. Η Τέχνη του Μπάνιν. Λονδίνο: British Museum Press, 1995.
Μπλακμάν, Μπάρμπαρα Ουινστον. “Πορτρέτα Αβών στο Μπάνιν.” African Arts, τόμ. 23, αρ. 3, 1990.
Νταρκ, Φίλιπ Τζ. Κ. Εισαγωγή στην Τέχνη και Τεχνολογία του Μπάνιν. Οξφόρδη: Clarendon Press, 1973.
Εζρά, Κέιτ. Βασιλική Τέχνη του Μπάνιν: Η Συλλογή Περλς στο Metropolitan Museum of Art. Νέα Υόρκη: The Metropolitan Museum of Art, 1992.
Πλανκενστάϊνερ, Μπιόρα, επιμ. Μπάνιν: Βασιλείς και Τελετές — Αυλικές Τέχνες από τη Νιγηρία. Βιέννη: Museum für Völkerkunde, 2007.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίωσης της ιστορίας της Τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Εντ. Αριθ. MAZ30935
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜπίνι Χρυσόχρυσο Άγαλμα Πρίγκιπα, Περιοχή Μπάνιν Σίτι, Νιγηρία
Μπίνι (Εντό), περιοχή της Μπάνιν Σίτι, Νιγηρία
Ραμμένο κράμα χαλκού
Ημερομηνία: Αόριστη· ιστορική ή μεταγενέστερη παραγωγή
Δεν παρέχεται καμία επιστημονική έκθεση δοκιμής για αυτό το κομμάτι. Από αυτόν τον λόγο η ηλικία του και η γεωγραφική προέλευση δεν έχουν επαληθευθεί
Αυτό το επιβλητικό σε ύψος ακίνητο γλυπτό αντιπροσωπεύει έναν πλούσια στη διακόσμηση άνδρα φυσιογνωμία που ταυτίζεται με Μπίνι πρίγκιπα. Το γλυπτό ανήκει στην περιβόητη μεταλλουργική παράδοση του Βασιλείου του Βενίν, όπου οι αυλές ιππότη-καλλιτέχνες ανέπτυξαν μια εξαιρετικά εξελιγμένη γλώσσα γλυπτικής από κράμα χαλκού. Η περίτεχνη ενδυμασία του αγάλματος, η όρθια στάση και ο ιεροτελεστικός ράβδος τονίζονται περισσότερο ως ένδειξη ιεραρχίας και εξουσίας αντί για εξατομικευμένη πορτραίτη.
Το άγαλμα στέκεται όρθιο με τους δύο ποδούς καλά βυθισμένους στο έδαφος. Στο δεξί του χέρι κρατά μια μακριά ράβδο, του άξονας της οποίας εξαρτάται από διαδοχικές ανασηκωμένες δακτυλίους και τελειώνει επάνω σε ένα δυνατά καμπύλο, πουλί-όμοιο στοιχείο. Η ράβδος εισάγει έναν δεύτερο κάθετο άξονα πλησίον του σώματος και αμέσως συμβάλλει στην εντύπωση τελετουργικής κατάστασης. Το ακριβές όνομα και η λειτουργία αυτής της συμβόλου δεν θα πρέπει να αποδοθούν χωρίς πρόσθετη τεκμηρίωση.
Το κεφάλι είναι ιδιαίτερα περίτεχνο. Το πρόσωπο καλύπτεται από διατεταγμένες κάθετες γραμμές που εκτείνονται στο μέτωπο και τα μάγουλα, ενώ ο λαιμός διακονίζεται από ένα πυκνό πλέγμα τομών. Μεγάλα αμυγδαώδη μάτια, πλαία μύτη και έντονα διαμορφωμένα χείλη ξεπροβάλλουν από αυτήν την διακοσμημένη επιφάνεια. Ο προσεκτικός συνδυασμός ομαλών εξελατημένων χαρακτηριστικών και γραμμικού ξυλιδώματος δίνει στο πρόσωπο εξαιρετική γραφική ένταση.
Το μαλλί απλώνεται σε υψηλό κυλινδρικό σχήμα στην κορυφή. Ένα στενό στοιχείο κατεβαίνει πίσω από το κεφάλι προς τον ώμο, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την σιλουέτα. Στην εικονογραφία του βενινικού απολυταρχικού περιβάλλοντος, τα μαλλιά, τα κοφτά κεφαλόδεσμοι, τα κολιέ και άλλες μορφές σωματικής διακόσμησης μπορούσαν να μεταδώσουν διακρίσεις ιεραρχίας και κοινωνικής θέσης. Τέτοιες λεπτομέρειες ήταν λοιπόν θεμελιώδη στοιχεία της αναπαράστασης αντί απλά διακοσμητικά προσθήκες.
Ο κορμός είναι σχετικά λεπτός. Ένα μακρύ διακόσμημα ή κολιέ ακολουθεί το στήθος, ενώ πρόσθετα κρεμαστά και μικρά μοντελοποιημένα στοιχεία εμφανίζονται γύρω από την κοιλιά. Το αριστερό χέρι λυγίζει απότομα και το χέρι κρατά ή δείχνει προς ένα αντικείμενο στη μέση. Το δεξί χέρι κλείνει σταθερά γύρω από την τελετουργική ράβδο. Και οι δύο πήχεις φέρουν εκτεταμένο χαραγμένο διακόσμημα που μοιάζει με βραχιόλια, σχεδιασμένα μανίκια ή άλλες μορφές αυλής διακόσμησης.
Το κάτω μέρος του σώματος καλύπτεται από ένδυμα μήκους γονάτου, με επιφάνειά του να έχει μεταχειριστεί σχεδόν ως ανεξάρτητο πεδίο διακόσμησης. Λεπτές διασταυρούμενες γραμμές καλύπτουν ευρείες περιοχές, περιγραμμένες από διαπλεγμένες και επαναλαμβανόμενες γεωμετρικές ζώνες. Μια βαρύτερη διακοσμητική ιεραρχία διαπερνά γύρω από το κάτω άκρο. Τα πόδια από κάτω καλύπτονται με πυκνά γραμμικά σχέδια, δημιουργώντας έναν συνεχή διακοσμητικό ρυθμό από τον λαιμό μέχρι τα πόδια.
Η επιφάνεια ποικίλει από βαθύ καφέ μέχρι σχεδόν μαύρο, με θερμότερους χαλκούς τόνους ορατούς σε προεξέχουσες περιοχές και ίχνη πράσινης οξείδωσης σε διάφορα βάθη. Αυτές οι διακυμάνσεις τονίζουν την περιπλοκότητα της χύτευσης και της χαραγμένης διακόσμησης. Ο κράμα από μόνο του δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τη φωτογραφία, οπότε προτιμάται ο όρος “κράμα χαλκού” αντί για πιο συγκεκριμένη μεταλλουργική ονομασία.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Η Μπάνιν Σίτι ήταν το πολιτικό και τελετουργικό κέντρο του ιστορικού Βασιλείου του Μπάνιν, υπό τον Ομπά και υποστηριζόμενο από μια ιδιαίτερα δομημένη ιεραρχία αρχόντων, στεγάστρων της αυτοκρατορικής αυλής, κατόχων τίτλων και βασιλικών ενώσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η χύτευση χαλκού έγινε μια από τις κύριες καλλιτεχνικές εκφράσεις της βασιλικής εξουσίας.
Η φημισμένη παράδοση της χύτευσης στο Μπάνιν οργάνωνε γύρω από εξειδικευμένες γειτονιές που εργάζονταν υπό τη βασιλική χορηγία. Χρησιμοποιώντας τη διαδικασία απώλειας κεριού, αυτοί οι καλλιτέχνες παρήγαγαν κεφάλια μνημειακών αναμνήσεων, επιτάφια πλακίδια, ανεξάρτητα αγάλματα, ζώα, αγγεία, κουδούνια και τελετουργικά αντικείμενα αξιοσημείωτης τεχνικής δυσκολίας. Τα κράματα χαλκού συνδέονταν στενά με τον πλούτο, τη διατήρηση και το βασιλικό προνόμιο, κάνοντας το υλικό ιδιαίτερα κατάλληλο για εικόνες που συνδέονται με τον παλάτι και το ελιτ θεσμικό καθεστώς.
Το παρόν γλυπτό συμμετέχει σαφώς σε αυτό το αυστηρό οπτικό λεξιλόγιο της αυλής. Η έμφαση σε περίτεχνη ενδυμασία, επιμελημένες επιφάνειες, ιεραρχική παρουσία και τελετουργικό εξοπλισμό είναι συνεπής με τον τρόπο που μεταδιδόταν η θέση στην τέχνη του Μπάνιν. Τα ενδύματα και τα κοσμήματα δεν ήταν συμπληρωματικές λεπτομέρειες: βοηθούσαν στην ταυτοποίηση της θέσης ενός ατόμου εντός της πολιτικής και τελετουργικής τάξης.
Η ταυτοποίηση ως πρίγκιπας πρέπει ωστόσο να αντιμετωπιστεί ως η παρεχόμενη απόδοση και όχι ως αποκλειστικά απότοκο της εμφάνισης. Η βενινική γλυπτική αντιπροσωπεύει πολυάριθμες κατηγορίες ανδρικών ελίτ φιγυρών, συμπεριλαμβανομένων μονάρχων, πριγκίπων, αρχόντων, πολέμου, αυλής και υπηρέτες. Οι ειδικές διακρίσεις μπορεί να εξαρτώνται από τη διακόσμηση και τα χαρακτηριστικά τα οποία τα νοήματα δεν μπορούν πάντοτε να ανακατασκευαστούν με βεβαιότητα όταν ένα αντικείμενο έχει χάσει την αρχική τεκμηρίωση.
Η ράβδος είναι ιδιαίτερα σημαντική σε αυτό το πλαίσιο. Ράβδοι, ξίφη και άλλα χέρια-κρατώνται αντικείμενα εμφανίζονται συχνά στην εικονογραφία της βενινικής αυλής ως σημάδια αξιώματος, τελετουργικής ευθύνης και πολιτικής εξουσίας. Η εμφανώς καμπυλωτή άνω άκρη της παρούσας ράβδου της δίνει μια ισχυρή οπτική ταυτότητα, αλλά ο προσδιορισμός της με συγκεκριμένο τίτλο ή ίδρυμα μόνο από τη φωτογραφία θα ήταν εικασία.
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι η εξαιρετικά πυκνή διακόσμηση της επιφανείας. Η βενινική μεταλλική γλυπτική συχνά μετατρέπει το σώμα σε ένα προσεκτικά οργανωμένο σύστημα σημάτων: ουλές, κοσμήματα, υφασματικά μοτίβα, κομμώσεις και σήματα συμβάλλουν όλοι στη απεικόνιση της κοινωνικής ταυτότητας. Σε αυτό το άγαλμα, σχεδόν καμία μεγάλη επιφάνεια δεν παραμένει οπτικά αδρανής. Η περιορισμένη ανατομία εξυπηρετεί επομένως ως πλαίσιο για μια περίτεχνη επίδειξη κατάστασης.
Μορφολογικά, το γλυπτό επιτυγχάνει ένα ισχυρό ισορροπία ανάμεσα σε μεγαλοπρέπεια και sophistικότητα. Η μακριά ράβδος ενισχύει τη κάθετη διάσταση του σώματος, ενώ ο λυγισμένος αριστερός βραχίονας εισάγει μια ελεγχόμενη πλάγια κίνηση. Το μεγάλο κεφάλι εστιάζει την προσοχή στο πρόσωπο και στο κομμωτήριο, και η διακοσμημένη ενδύση προσφέρει ένα ευρύ οπτικό σημείο πρόσδεσης παρακάτω. Παρ’ ότι υπάρχει αφθονία λεπτομερειών, η συνολική σιλουέτα παραμένει εξαιρετικά σαφής.
Το έργο μπορεί επομένως να εντοπιστεί στο ευρύτερο πλαίσιο της βενίνης αυλής όπου το ανθρώπινο σώμα γίνεται ένα μέσο έκφρασης ιεραρχίας, εξουσίας και τελετουργικής ταυτότητας. Η πλούσια διαφοροποιημένη επιφάνειά του και η επιβλητική στάση αντικατοπτρίζουν τη κεντρική σημασία που αποδίδεται στην ενδυμασία και στη δημόσια παρουσία μέσα στην καλλιτεχνική γλώσσα της αυλής του Μπάνιν.
Επιλεγμένη Λογοτεχνία
Μπεν-Άμος, Πολίνα Τζερσίτσκι. Η Τέχνη του Μπάνιν. Λονδίνο: British Museum Press, 1995.
Μπλακμάν, Μπάρμπαρα Ουινστον. “Πορτρέτα Αβών στο Μπάνιν.” African Arts, τόμ. 23, αρ. 3, 1990.
Νταρκ, Φίλιπ Τζ. Κ. Εισαγωγή στην Τέχνη και Τεχνολογία του Μπάνιν. Οξφόρδη: Clarendon Press, 1973.
Εζρά, Κέιτ. Βασιλική Τέχνη του Μπάνιν: Η Συλλογή Περλς στο Metropolitan Museum of Art. Νέα Υόρκη: The Metropolitan Museum of Art, 1992.
Πλανκενστάϊνερ, Μπιόρα, επιμ. Μπάνιν: Βασιλείς και Τελετές — Αυλικές Τέχνες από τη Νιγηρία. Βιέννη: Museum für Völkerkunde, 2007.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίωσης της ιστορίας της Τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Εντ. Αριθ. MAZ30935
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Bini
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
47 cm
Βάρος
4 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
