Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
23
ώρες
49
λεπτά
08
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 200 - € 250
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούτζινο γλυπτό από τη Νιγηρία του λαού Vere (Verre), με τίτλο «A bronze sculpture», προέλευση από την περιοχή Jimeta στην πολιτεία Adamawa.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ζευγάρι Vere Bronze, περιοχή Jimeta, Νιγηρία
Vere (Verre), περιοχή Jimeta, Πολιτεία Adamawa, Νιγηρία
Ανοξείδωτη αγορά χαλκού
Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος ανδρικών και γυναικείων μορφών σε όρθια στάση ανήκει στην διακριτή παράδοση χύτευσης χαλκού-αργύρου των Vere, ή Verre, στην βορειοανατολική Νιγηρία. Παρόλο που τα δύο γλυπτά διαφέρουν σε ύψος, κομμωτική και ανατομικές λεπτομέρειες, μοιράζονται ένα στενά σχετικό φορμαλιστικό λεξιλόγιο και φαίνονται ως συμπληρωματικά στοιχεία. Τα μακρυά σώματα, τα έντονα χαρακτηριστικά προσώπου, τα εκτεταμένα κοσμήματα και οι προσεκτικά αρθρωμένες διακοσμήσεις δημιουργούν εικόνες όπου κοινωνική ταυτότητα και σωματική περιβολή τίθενται σε εξαιρετικά προκείμενα.
Το ψηλότερο άτομο έχει λεπτό σώμα υπερυψωμένο από ένα disproportionately μεγάλο κεφάλι. Μια υψηλή κωνική κόμμωση ή κεφαλόδεσμος υψώνεται από την κορώνα σε αρκετά οριζόντια αρχεία και τελειώνει σε στρογγυλωμένο σημείο. Το πρόσωπο διαμορφώνεται έντονα, με μεγάλα κυκλικά μάτια, ευρύ προεξέχον ρύνο, έντονα χείλη και εμφανή αυτιά. Το κεφάλι κλινίζεται ελαφρώς προς τα πάνω, δίνοντας στη μορφή μια εγρήγορση και επιβλητικότητα.
Ένα μακρύ στολίδι κατεβαίνει πάνω από το στήθος και τελειώνει σε κυκλικό στοιχείο στο στομάχι. Πρόσθετες προεκτάσεις στους ώμους και ζώνες γύρω από τους άνω βραχίονες, τα γόνατα και τους αστραγάλους συμβάλλουν στην εκλεπτυσμένη εμφάνιση της μορφής. Τα χέρια κρέμονται κοντά στους πλάγιους, με τα χέρια να διακρίνονται προσεκτικά σε μεμονωμένα δάχτυλα.
Το μικρότερο άτομο προσφέρει ένα συναρπαστικό αντίστοιχο. Το κεφάλι του στεφανώνεται από μια σειρά μικρών αιχμηρών προεκτάσεων γύρω από το άνω περίμετρο, παράγοντας μια σχεδόν ακτινοβολούσα μορφή. Τα μεγάλα μάτια, το προεξέχον στόμα και τα εμφανή αυτιά σχετίζονται στενά με τη φιλοσοφία προσώπου του ψηλότερου, όμως η μεταχείριση του κεφαλιού δίνει σε αυτό το γλυπτό μια αδιαμφισβήτητα ατομική χαρακτήρα.
Τα στήθη προσδιορίζουν το μικρότερο ως θηλυκό. Δύο επιμηκείς ωοειδείς διακοσμήσεις εμφανίζονται στο άνω μέρος του στήθους, ενώ βραχιόλια περικυκλώνουν τους καρπούς. Όπως και στο αρσενικό, τα γόνατα φέρουν κυκλικά μοτίβα. Και τα δύο γλυπτά εμφανίζουν πρόσθετα προεκτάσεις κοντά στους αστραγάλους, whose ακριβής σημασία είναι δύσκολο να καθοριστεί από τη φωτογραφία μόνη.
Τα μορφώματα είναι εξαιρετικά μετωπικά. Τα μακριά τους πόδια τελειώνουν σε ευρείς, επίπεδους ποδούνους που παρέχουν οπτική σταθερότητα, ενώ οι στενοί κορμοί στρέφουν την προσοχή προς τα πάνω, στα αυξημένα κεφάλια. Η σχετική υπέρβαση μεταξύ κεφαλιού και σώματος είναι συνειδητή και συμβάλλει έντονα στην γλυπτική τους παρουσία.
Οι μεταλλικές επιφάνειες κυμαίνονται από βαθύ καφέ έως σχεδόν μαύρο, με σκορπισμένη πράσινη οξείδωση και θερμότερους χαλκούχους περάσματα σε προεξέχοντα στοιχεία. Η ακριβής σύνθεση των κράμάτων δεν μπορεί να εξακριβωθεί οπτικά, καθιστώντας το «χαλκός κράμα» πιο κατάλληλο από μια συγκεκριμένη μεταλλουργική ταυτοποίηση.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Οι Vere, συνήθως αποκαλούμενοι Verre στην ειδική βιβλιογραφία, ζουν κυρίως στην περιοχή Αδαμαβά της βορειοανατολικής Νιγηρίας και σε γειτονικό Καμερούν. Ο εδαφικός τους χώρος βρίσκεται σε ένα ιδιαίτερα ποικιλόμορφο πολιτιστικό περιβάλλον όπου κοινότητες όπως Chamba, Bata, Mumuye και πολλές μικρότερες ομάδες έχουν αλληλεπιδράσει σε μακροχρόνια περίοδο. Η καταγεγραμμένη απόδοση στην Jimeta περιοχή τοποθετεί therefore το ζεύγος σε μια σημαντική ζώνη πολιτισμικής ανταλλαγής.
Ανάμεσα στα πιο διακριτικά χαρακτηριστικά της πολιτισμικής ύλης Verre είναι μια εκλεπτυσμένη παράδοση εργασίας χαλκού-κράματος. Οι τεχνίτες Verre και οι χυτές κατόχοι παρήγαγαν προσωπικά διακοσμητικά στοιχεία, κουδούνια, όπλα, τελετουργικά αντικείμενα και ανθρωπομορφικά γλυπτά. Τα μεταλλικά διακοσμητικά μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ορατές ενδείξεις πλούτου και κοινωνικής θέσης, καθιστώντας την εκτεταμένη απεικόνιση κοσμημάτων σε αυτά τα γλυπτά ιδιαίτερα σημαντική.
Το παρόν ζεύγος τονίζει ακριβώς αυτή τη σχέση μεταξύ σώματος και διακόσμησης. Αλυσίδες, βραχιόλια, μανικετόφρακτα, ποδολίχνες και άλλα μοντελοποιημένα αξεσουάρ δεν είναι δευτερεύουσες προσθήκες. Διαρθρώνουν τα σώματα οπτικά και διαχωρίζουν τα μακρυά γλυπτά σε διαδοχικές ζώνες. Το ψηλό κεφαλόδεσμο του αρσενικού και το ακτινοβολούν περιβάλλον της θηλυκής περαιτέρω διαφοροποιούν την ταυτότητά τους.
Η αναπαράσταση ενός αρσενικού και γυναικείου μορφής ως συμπληρωματικό ζεύγος μπορεί να υποδηλώνει έννοιες κοινωνικής συνέργειας, γάμου, καταγωγής ή φερόμενης κοινωνικής θέσης. Παρ' όλα αυτά, θα ήταν πρόωρο να τους ταυτοποιήσουμε συγκεκριμένα ως ένα ζευγάρι προγόνων ή γάμου χωρίς επιτόπια τεκμηρίωση. Η σχέση τους είναι οπτικά πειστική, αλλά η αρχική τελετουργική ή κοινωνική λειτουργία των Vere ανθρωπομορφικών μπρούνζων δεν είναι αρκετά ομοιόμορφη ώστε να επιτραπεί μια ακριβής ερμηνεία από την εμφάνιση μόνον.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ασυνήθιστα προεξέχουσες μορφές στους αστραγάλους. Αντίστοιχες λεπτομέρειες σε περιφερειακή μεταλλοτεχνία μπορούν να αντιπροσωπεύουν διακοσμητικά ή άλλα συνδεδεμένα στοιχεία, αλλά η ακριβής τους ταυτοποίηση εδώ παραμένει αβέβαιη. Η επανάληψή τους και στα δύο γλυπτά δείχνει ότι ήταν συνειδητά συστατικά της εμφάνισής τους, και όχι τυχαία χύτευσης χαρακτηριστικά.
Η απόδοση Jimeta πρέπει επίσης να γίνει κατανοητή γεωγραφικά. Η Jimeta, πλέον μέρος της αστικής ζώνης της Υόλα, βρίσκεται εντός του ευρύτερου πολιτιστικού τοπίου της Αδαμαβά. Δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται αυτόματα ως ορισμός ενός ξεχωριστού «στυλ Jimeta». Το πιο σημαντικό πλαίσιο είναι το ευρύτερο περιβάλλον Verre καλλιτεχνίας και η αλληλεπίδρασή του με γειτονικούς λαούς.
Στυλιστικά, το ζεύγος δείχνει τις διακριτές εκφραστικές δυνατότητες της χύτευσης με απώλειας κεραμικής. Λεπτά άκρα, προεκτεταμένα αυτιά, elaborated κεφαλόδεσμοι και πολυάριθμα μικρά διακοσμητικά θα μπορούσαν να μοντελοποιηθούν άμεσα σε κερί πριν την χύτευση. Αποχρωματικά διαφορές μεταξύ των δύο γλυπτών είναι επομένως σημαντικές: κάθε γλυπτό σχεδιάστηκε ατομικά αντί να αναπαράγεται μηχανικά.
Η οπτική δύναμη του ζεύγους βρίσκεται τελικά στην ένταση ανάμεσα στην ομοιότητα και τη διαφορά. Και οι δύο μοιράζονται την ίδια μακριά ανατομία, τον διευρυμένο κεφάλι, τα εμφανή μάτια και στόμα, τα ευρεία πόδια και την αφθονία διακοσμητικών στοιχείων, αλλά ο καθένας διαθέτει μια διακριτή ταυτότητα. Παρουσιαζόμενα μαζί, αποτελούν μια ιδιαίτερα συναρπαστική έκφραση της Vere γλυπτικής μεταλλοτεχνίας και της σημασίας που αποδίδεται στην προσωπική καλλυντική και κοινωνική παρουσία στις καλλιτεχνικές παραδόσεις της περιοχής Αδαμαβά.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Fardon, Richard, Christine Stelzig και Klaus Piepel. Surviving Works: Context in Verre Arts. Μία κύρια μελέτη της Verre υλικής κουλτούρας, ιδιαίτερα σχετική με τη χύτευση χαλκού, προσωπικά διακοσμητικά και ανθρωπομορφική γλυπτική.
Berns, Marla C., Richard Fardon και Sidney Littlefield Kasfir, επ. Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες: Fowler Museum στο UCLA, 2011.
Fardon, Richard. Between God, the Dead and the Wild: Chamba Interpretations of Ritual and Religion. Εδιμβούργο: Edinburgh University Press, 1990. Χρήσιμο για το ευρύτερο πολιτιστικό και τελετουργικό περιβάλλον των συνόρων Νιγηρίας-Καμερούν.
Fardon, Richard. “Verre Art.” Στις μελέτες αφιερωμένες στις τέχνες και την υλική κουλτούρα της περιοχής Αδαμάβα. Ιδιαίτερα σχετικό για την κατανόηση της διακριτής θέσης της μεταλλουργίας Verre στην βορειοανατολική Νιγηρία.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και εγγράφων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ30953
Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo
Ύψος: 32 cm / 25 cm
Βάρος: 1,4 kg / 850 g
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΖευγάρι Vere Bronze, περιοχή Jimeta, Νιγηρία
Vere (Verre), περιοχή Jimeta, Πολιτεία Adamawa, Νιγηρία
Ανοξείδωτη αγορά χαλκού
Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος ανδρικών και γυναικείων μορφών σε όρθια στάση ανήκει στην διακριτή παράδοση χύτευσης χαλκού-αργύρου των Vere, ή Verre, στην βορειοανατολική Νιγηρία. Παρόλο που τα δύο γλυπτά διαφέρουν σε ύψος, κομμωτική και ανατομικές λεπτομέρειες, μοιράζονται ένα στενά σχετικό φορμαλιστικό λεξιλόγιο και φαίνονται ως συμπληρωματικά στοιχεία. Τα μακρυά σώματα, τα έντονα χαρακτηριστικά προσώπου, τα εκτεταμένα κοσμήματα και οι προσεκτικά αρθρωμένες διακοσμήσεις δημιουργούν εικόνες όπου κοινωνική ταυτότητα και σωματική περιβολή τίθενται σε εξαιρετικά προκείμενα.
Το ψηλότερο άτομο έχει λεπτό σώμα υπερυψωμένο από ένα disproportionately μεγάλο κεφάλι. Μια υψηλή κωνική κόμμωση ή κεφαλόδεσμος υψώνεται από την κορώνα σε αρκετά οριζόντια αρχεία και τελειώνει σε στρογγυλωμένο σημείο. Το πρόσωπο διαμορφώνεται έντονα, με μεγάλα κυκλικά μάτια, ευρύ προεξέχον ρύνο, έντονα χείλη και εμφανή αυτιά. Το κεφάλι κλινίζεται ελαφρώς προς τα πάνω, δίνοντας στη μορφή μια εγρήγορση και επιβλητικότητα.
Ένα μακρύ στολίδι κατεβαίνει πάνω από το στήθος και τελειώνει σε κυκλικό στοιχείο στο στομάχι. Πρόσθετες προεκτάσεις στους ώμους και ζώνες γύρω από τους άνω βραχίονες, τα γόνατα και τους αστραγάλους συμβάλλουν στην εκλεπτυσμένη εμφάνιση της μορφής. Τα χέρια κρέμονται κοντά στους πλάγιους, με τα χέρια να διακρίνονται προσεκτικά σε μεμονωμένα δάχτυλα.
Το μικρότερο άτομο προσφέρει ένα συναρπαστικό αντίστοιχο. Το κεφάλι του στεφανώνεται από μια σειρά μικρών αιχμηρών προεκτάσεων γύρω από το άνω περίμετρο, παράγοντας μια σχεδόν ακτινοβολούσα μορφή. Τα μεγάλα μάτια, το προεξέχον στόμα και τα εμφανή αυτιά σχετίζονται στενά με τη φιλοσοφία προσώπου του ψηλότερου, όμως η μεταχείριση του κεφαλιού δίνει σε αυτό το γλυπτό μια αδιαμφισβήτητα ατομική χαρακτήρα.
Τα στήθη προσδιορίζουν το μικρότερο ως θηλυκό. Δύο επιμηκείς ωοειδείς διακοσμήσεις εμφανίζονται στο άνω μέρος του στήθους, ενώ βραχιόλια περικυκλώνουν τους καρπούς. Όπως και στο αρσενικό, τα γόνατα φέρουν κυκλικά μοτίβα. Και τα δύο γλυπτά εμφανίζουν πρόσθετα προεκτάσεις κοντά στους αστραγάλους, whose ακριβής σημασία είναι δύσκολο να καθοριστεί από τη φωτογραφία μόνη.
Τα μορφώματα είναι εξαιρετικά μετωπικά. Τα μακριά τους πόδια τελειώνουν σε ευρείς, επίπεδους ποδούνους που παρέχουν οπτική σταθερότητα, ενώ οι στενοί κορμοί στρέφουν την προσοχή προς τα πάνω, στα αυξημένα κεφάλια. Η σχετική υπέρβαση μεταξύ κεφαλιού και σώματος είναι συνειδητή και συμβάλλει έντονα στην γλυπτική τους παρουσία.
Οι μεταλλικές επιφάνειες κυμαίνονται από βαθύ καφέ έως σχεδόν μαύρο, με σκορπισμένη πράσινη οξείδωση και θερμότερους χαλκούχους περάσματα σε προεξέχοντα στοιχεία. Η ακριβής σύνθεση των κράμάτων δεν μπορεί να εξακριβωθεί οπτικά, καθιστώντας το «χαλκός κράμα» πιο κατάλληλο από μια συγκεκριμένη μεταλλουργική ταυτοποίηση.
Τοπικά χαρακτηριστικά
Οι Vere, συνήθως αποκαλούμενοι Verre στην ειδική βιβλιογραφία, ζουν κυρίως στην περιοχή Αδαμαβά της βορειοανατολικής Νιγηρίας και σε γειτονικό Καμερούν. Ο εδαφικός τους χώρος βρίσκεται σε ένα ιδιαίτερα ποικιλόμορφο πολιτιστικό περιβάλλον όπου κοινότητες όπως Chamba, Bata, Mumuye και πολλές μικρότερες ομάδες έχουν αλληλεπιδράσει σε μακροχρόνια περίοδο. Η καταγεγραμμένη απόδοση στην Jimeta περιοχή τοποθετεί therefore το ζεύγος σε μια σημαντική ζώνη πολιτισμικής ανταλλαγής.
Ανάμεσα στα πιο διακριτικά χαρακτηριστικά της πολιτισμικής ύλης Verre είναι μια εκλεπτυσμένη παράδοση εργασίας χαλκού-κράματος. Οι τεχνίτες Verre και οι χυτές κατόχοι παρήγαγαν προσωπικά διακοσμητικά στοιχεία, κουδούνια, όπλα, τελετουργικά αντικείμενα και ανθρωπομορφικά γλυπτά. Τα μεταλλικά διακοσμητικά μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ορατές ενδείξεις πλούτου και κοινωνικής θέσης, καθιστώντας την εκτεταμένη απεικόνιση κοσμημάτων σε αυτά τα γλυπτά ιδιαίτερα σημαντική.
Το παρόν ζεύγος τονίζει ακριβώς αυτή τη σχέση μεταξύ σώματος και διακόσμησης. Αλυσίδες, βραχιόλια, μανικετόφρακτα, ποδολίχνες και άλλα μοντελοποιημένα αξεσουάρ δεν είναι δευτερεύουσες προσθήκες. Διαρθρώνουν τα σώματα οπτικά και διαχωρίζουν τα μακρυά γλυπτά σε διαδοχικές ζώνες. Το ψηλό κεφαλόδεσμο του αρσενικού και το ακτινοβολούν περιβάλλον της θηλυκής περαιτέρω διαφοροποιούν την ταυτότητά τους.
Η αναπαράσταση ενός αρσενικού και γυναικείου μορφής ως συμπληρωματικό ζεύγος μπορεί να υποδηλώνει έννοιες κοινωνικής συνέργειας, γάμου, καταγωγής ή φερόμενης κοινωνικής θέσης. Παρ' όλα αυτά, θα ήταν πρόωρο να τους ταυτοποιήσουμε συγκεκριμένα ως ένα ζευγάρι προγόνων ή γάμου χωρίς επιτόπια τεκμηρίωση. Η σχέση τους είναι οπτικά πειστική, αλλά η αρχική τελετουργική ή κοινωνική λειτουργία των Vere ανθρωπομορφικών μπρούνζων δεν είναι αρκετά ομοιόμορφη ώστε να επιτραπεί μια ακριβής ερμηνεία από την εμφάνιση μόνον.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ασυνήθιστα προεξέχουσες μορφές στους αστραγάλους. Αντίστοιχες λεπτομέρειες σε περιφερειακή μεταλλοτεχνία μπορούν να αντιπροσωπεύουν διακοσμητικά ή άλλα συνδεδεμένα στοιχεία, αλλά η ακριβής τους ταυτοποίηση εδώ παραμένει αβέβαιη. Η επανάληψή τους και στα δύο γλυπτά δείχνει ότι ήταν συνειδητά συστατικά της εμφάνισής τους, και όχι τυχαία χύτευσης χαρακτηριστικά.
Η απόδοση Jimeta πρέπει επίσης να γίνει κατανοητή γεωγραφικά. Η Jimeta, πλέον μέρος της αστικής ζώνης της Υόλα, βρίσκεται εντός του ευρύτερου πολιτιστικού τοπίου της Αδαμαβά. Δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται αυτόματα ως ορισμός ενός ξεχωριστού «στυλ Jimeta». Το πιο σημαντικό πλαίσιο είναι το ευρύτερο περιβάλλον Verre καλλιτεχνίας και η αλληλεπίδρασή του με γειτονικούς λαούς.
Στυλιστικά, το ζεύγος δείχνει τις διακριτές εκφραστικές δυνατότητες της χύτευσης με απώλειας κεραμικής. Λεπτά άκρα, προεκτεταμένα αυτιά, elaborated κεφαλόδεσμοι και πολυάριθμα μικρά διακοσμητικά θα μπορούσαν να μοντελοποιηθούν άμεσα σε κερί πριν την χύτευση. Αποχρωματικά διαφορές μεταξύ των δύο γλυπτών είναι επομένως σημαντικές: κάθε γλυπτό σχεδιάστηκε ατομικά αντί να αναπαράγεται μηχανικά.
Η οπτική δύναμη του ζεύγους βρίσκεται τελικά στην ένταση ανάμεσα στην ομοιότητα και τη διαφορά. Και οι δύο μοιράζονται την ίδια μακριά ανατομία, τον διευρυμένο κεφάλι, τα εμφανή μάτια και στόμα, τα ευρεία πόδια και την αφθονία διακοσμητικών στοιχείων, αλλά ο καθένας διαθέτει μια διακριτή ταυτότητα. Παρουσιαζόμενα μαζί, αποτελούν μια ιδιαίτερα συναρπαστική έκφραση της Vere γλυπτικής μεταλλοτεχνίας και της σημασίας που αποδίδεται στην προσωπική καλλυντική και κοινωνική παρουσία στις καλλιτεχνικές παραδόσεις της περιοχής Αδαμαβά.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Fardon, Richard, Christine Stelzig και Klaus Piepel. Surviving Works: Context in Verre Arts. Μία κύρια μελέτη της Verre υλικής κουλτούρας, ιδιαίτερα σχετική με τη χύτευση χαλκού, προσωπικά διακοσμητικά και ανθρωπομορφική γλυπτική.
Berns, Marla C., Richard Fardon και Sidney Littlefield Kasfir, επ. Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες: Fowler Museum στο UCLA, 2011.
Fardon, Richard. Between God, the Dead and the Wild: Chamba Interpretations of Ritual and Religion. Εδιμβούργο: Edinburgh University Press, 1990. Χρήσιμο για το ευρύτερο πολιτιστικό και τελετουργικό περιβάλλον των συνόρων Νιγηρίας-Καμερούν.
Fardon, Richard. “Verre Art.” Στις μελέτες αφιερωμένες στις τέχνες και την υλική κουλτούρα της περιοχής Αδαμάβα. Ιδιαίτερα σχετικό για την κατανόηση της διακριτής θέσης της μεταλλουργίας Verre στην βορειοανατολική Νιγηρία.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και εγγράφων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ30953
Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo
Ύψος: 32 cm / 25 cm
Βάρος: 1,4 kg / 850 g
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
32 cm
Βάρος
2.25 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
