Ένα γλυπτό από Τερρακότα - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
15
ώρες
01
λεπτό
35
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 250 - € 300
 | 3 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142947 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Losso Terracotta Figures, Νιαμτούγκου Περιφέρεια, Τόγκο
Losso, περιοχή Νιαμτούγκου, βόρεια Τόγκο
Θραύσμα terracotta με ορυκτή επικάλυψη και ιχνη pigment
Δεν παρέχεται επιστημονική έκθεση δοκιμών για αυτό το αντικείμενο. Η ηλικία και η γεωγραφική προέλευση δεν επαληθεύτηκαν επομένως.
Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος Terracotta φιγούρων χαρακτηρίζεται από μια άκρα μείωση του ανθρώπινου σώματος σε μακρύ κυλινδρικό σχήμα. Τα χέρια και τα πόδια έχουν σχεδόν εξαλείφθεί, ενώ το κεφάλι και ένας μικρός αριθμός ανατομικών λεπτομερειών παρέχουν τις βασικές ενδείξεις της ανθρώπινης ταυτότητας. Παρά την εμφανή απλότητα, οι δύο φιγούρες φέρουν έντονα εξατομικευμένα πρόσωπα και λεπτές διαφορές που δίνουν σε κάθε μία της έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Τα σώματα ξεκινούν άμεσα από επίπεδες κυλινδρικές βάσεις χωρίς μια συμβατική μετάβαση σε πόδια ή πέλαι. Οι κορμοί είναι μακρινοί και σχεδόν χωρίς χαρακτηριστικά, δημιουργώντας έναν ισχυρό κατακόρυφο άξονα. Μικρές εμφανείς προβάσεις στήθων προσδιορίζουν τις φιγούρες ως θηλυκές. Ο συγκρατημένος τους έλεγχος στη σχεδιοποίηση σε αντίθεση με τη σχετικά εμπεριστατωμένη επεξεργασία των κεφαλών.
Κάθε κεφάλι χαρακτηρίζεται από ένα ανυψωμένο, επίπεδο φρύδι ή κόμμωση που εκτείνεται κάθετα πάνω από το μέτωπο. Μια σειρά μικρών οπών ακολουθεί το περίγραμμα αυτών των κογχών. Αυτές οι οπές μπορεί αρχικά να προορίζονταν για συνδέσεις όπως ίνες, φτερά, τρίχες ή άλλα υλικά, αν και η λειτουργία τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τα επιζώντα αντικείμενα μόνο. Ξένα ίχνη μουντής κορεσμένης απόχρωσης κατά μήκος των ακμών υποδηλώνουν ότι η τρέχουσα γκρι επιφάνεια δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα την αρχική εμφάνιση των γλυπτών.
Τα πρόσωπα κατασκευάζονται από περιορισμένο αριθμό επιτονών σχημάτων. Μεγάλα κυκλικά μάτια προεξέχουν από το επιφάνειας του προσώπου και περιβάλλονται από βαθειά χαραγμένες γραμμές. Μια μακριά κατακόρυφη γραμμή κατεβαίνει από το μέτωπο προς τη μύτη, οργανώνοντας το πρόσωπο συμμετρικά. Οι μύτες προβάλλουν απότομα, ενώ τα μικρά στόματα υποδεικνύονται από οριζόντιες τομές. Μεγάλα κυκλικά αυτιά εκτείνονται από το κάθε πλευρό του κεφαλιού.
Οι δύο φιγούρες σχετίζονται στενά αλλά δεν είναι ταυτόσημες. Διαφορές στο σχήμα των ματιών, των αυτιών, του στόματος και της κόμμωσης αποδεικνύουν ότι ήταν ατομικά μοντελοποιημένες. Η σχέση τους βασίζεται επομένως σε μια κοινή γλυπτική συνθήκη αντί για ακριβή αντίγραφο. Αν αρχικά σχεδιάστηκαν ως ζεύγος δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βάση μόνο τη σημερινή τους σχέση.
Η επιφάνεια έχει ιδιαίτερη σημασία. Μεγάλο μέρος της terracotta είναι καλυμμένο από μια γκριζωπή, κόκκώδης επικάλυψη, διακοπτόμενη από σκοτεινά περάσματα και μικρές οδούς από εκτεθειμένη γήινη κόκκινη. Αυτή η ανομοιογενής επιφάνεια δίνει στα γλυπτά μια σχεδόν πετρώδη εμφάνιση. Οι ορατές επικαθίσεις μπορεί να προκύπτουν από ταφή, τελετουργική εφαρμογή, περιβαλλοντική έκθεση ή συνδυασμό παραγόντων· η σύνθεση τους και η προέλευση θα απαιτούσαν υλικό ανάλυσης για να προσδιοριστούν.
Ρομπορικά χαρακτηριστικά
Νιάμτουγκου βρίσκεται στην περιοχή Καρα βόρειο Τόγκο και συνδέεται στενά με τις κοινότητες Losso. Το πολιτιστικό τοπίο αυτής της περιοχής του Τόγκο είναι εξαιρετικά ποικίλο, με τους Losso, Kabiyè, Lamba και άλλους γειτονικούς πληθυσμούς να διατηρούν μακροχρόνιους ιστορικούς διαλόγους αλληλεπίδρασης. Τοπικές καλλιτεχνικές παραδόσεις, επομένως, πρέπει να γίνουν κατανοητές μέσα σε αυτό το ευρύτερο δίκτυο αντί για απόλυτα απομονωμένες εθνολογικές σ styles.
Η Terracotta κατέχει σημαντικό ρόλο στην υλική και τελετουργική κουλτούρα του βόρειου Τόγκο, αν και τέτοια αντικείμενα παραμένουν σημαντικά λιγότερο οικεία σε διεθνές επίπεδο από τη ξύλινη γλυπτική γειτονικών περιοχών. Ο πηλός προσέφερε δυνατότητες πολύ διαφορετικές από το ξύλο: προβάλλόμενα μάτια, αυτιά, στήθη και στοιχεία κόμμωσης μπορούσαν να διαμορφωθούν ατομικά, ενώ γραμμές και οπές που έχουν χαρακτήρα χαράξεων μπορούσαν να εισαχθούν πριν το κάψιμο.
Η ριζοσπαστική κυλινδρική κατασκευή αυτών των μορφών είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Αντί να περιγράψει ολόκληρη τη φυσιογνωμία, ο δημιουργός έχει εστιάσει την αναπαράσταση στο επάνω τμήμα του αντικειμένου. Το σώμα γίνεται σχεδόν στήλη που στηρίζει το κεφάλι. Αυτό δίνει στις φιγούρες αρχιτεκτονική ποιότητα και καθοδηγεί την προσοχή προς το πρόσωπο ως τον κύριο φορέα ταυτότητας.
Οι διατρητές κογχίδες προσφέρουν μια ακόμη σημαντική τοπική χαρακτηριστική. Οι οπές τους πολύ έντονα υποδεικνύουν ότι το σκάλισμα του τσιμέντου μπορεί κάποτε να ήταν μόνο ένα συστατικό ενός πιο σύνθετου αντικειμένου. Οι οργανικές συνδέσεις σπάνια θα επιβίωναν υπό τις ίδιες συνθήκες με το καμμένο πηλό. Κατά συνέπεια, τα γλυπτά όπως εμφανίζονται σήμερα μπορεί να παρουσιάζουν μόνο τον ανθεκτικό πυρήνα της αρχικής οπτικής τους μορφής.
Η γκρι επιφάνεια θα πρέπει επίσης να ερμηνευθεί με προσοχή. Σε τελετουργικά περιβάλλοντα στη βόρεια Τογολάνδη, φιγούρες και αντικείμενα θύρας μπορούν να αποκτήσουν επικάλυψη μέσω επαναλαμβανόμενης χρήσης, προσφορών ή παρατεταμένης έκθεσης. Ταυτόχρονα, αρχαιολογική εναπόθεση μπορεί να παράγει οπτικά παρόμοιες μεταβολές μετάλλων. Χωρίς πληροφορίες σχετικά με τις περιστάσεις κατά τις οποίες βρέθηκαν ή συλλέγησαν αυτά τα αντικείμενα, θα ήταν ακατάλληλο να περιγράψουμε την επικάλυψη οριστικά ως τελετουργικό patina.
Η γυναικεία ταυτότητα που υποδεικνύεται από τα στήθη μπορεί να υποδεικνύει έννοιες μητρότητας, γονιμότητας, καταγωγής ή παρουσίας γυναικείου προϊστορικού, γεγονότα που συνιστούν σημαντικά θέματα σε πολλές τελετουργικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής. Ωστόσο, η απουσία παιδιών ή άλλων ρητών χαρακτηριστικών σημαίνει ότι αυτά τα μορφώματα δεν θα πρέπει αυτόματα να ταξινομηθούν ως γλυπτά μητρότητας. Η ακριβής κοινωνική ή τελετουργική ταυτότητά τους παραμένει εξαρτημένη από τοπική τεκμηρίωση.
Η παρεχόμενη απόδοση στους Losso και Niamtougou είναι επομένως ιδιαίτερα αξιόλογη. Δένει έναν αλλιώς αινιγματικό τύπο γλυπτικής με ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό τοπίο. Ο συνδυασμός κυλινδρικών σωμάτων, ισχυρά εκφραστικών προβάλλοντας ματιών, μαρμάρινη κολλυμβική κόμμωση και οπών για πιθανές συνδέσεις δίνει σε αυτά τα terracottas έναν διακριτικό χαρακτήρα μέσα στις καλλιτεχνικές παραδόσεις του βόρειου Τόγκο.
Ως ζεύγος, είναι ιδιαίτερα ελκυστικά. Οι σχεδόν όμοιες αναλογίες τους δημιουργούν έναν ισχυρό οπτικό διάλογο, ενώ οι λεπτές διαφορές στη μορφοποίηση αποτρέπουν τον επαναλαμβανόμενο σχεδιασμό από το να γίνει μηχανικός. Ο γλύπτης έχει επιτύχει σημαντική μνημειακότητα με τα απλούστερα δυνατά μέσα: ένας όρθιος κύλινδρος, ένα μοντελοποιημένο πρόσωπο και μια κόμμωση. Η δύναμή τους βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συγκέντρωση της ανθρώπινης εικόνας σε έναν μικρό αριθμό θεμελιωδών μορφών.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Cornevin, Robert. Histoire du Togo. Παρίσι: Berger-Levrault, 1962.
Froelich, Jean-Claude, Pierre Alexandre και Robert Cornevin. Les populations du Nord-Togo. Παρίσι: Presses Universitaires de France, 1963.
Zwernemann, Jürgen. Studien zur Kultur der westafrikanischen Koma. Αμβούργο: Museum für Völkerkunde, 1968. Χρήσιμο ως συγκριτική βιβλιογραφία για το ευρύτερο πολιτισμικό περιβάλλον του βόρειου Τόγκο και γειτονικών περιοχών.
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίωσης ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αριθμός Εντολής Inv. MAZ30993
Μαρτυράς: Petit Coulibaly
Ύψος: 35 εκ. / 34 εκ.
Βάρος: 1,8 κιλό / 1,9 κιλό
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηLosso Terracotta Figures, Νιαμτούγκου Περιφέρεια, Τόγκο
Losso, περιοχή Νιαμτούγκου, βόρεια Τόγκο
Θραύσμα terracotta με ορυκτή επικάλυψη και ιχνη pigment
Δεν παρέχεται επιστημονική έκθεση δοκιμών για αυτό το αντικείμενο. Η ηλικία και η γεωγραφική προέλευση δεν επαληθεύτηκαν επομένως.
Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος Terracotta φιγούρων χαρακτηρίζεται από μια άκρα μείωση του ανθρώπινου σώματος σε μακρύ κυλινδρικό σχήμα. Τα χέρια και τα πόδια έχουν σχεδόν εξαλείφθεί, ενώ το κεφάλι και ένας μικρός αριθμός ανατομικών λεπτομερειών παρέχουν τις βασικές ενδείξεις της ανθρώπινης ταυτότητας. Παρά την εμφανή απλότητα, οι δύο φιγούρες φέρουν έντονα εξατομικευμένα πρόσωπα και λεπτές διαφορές που δίνουν σε κάθε μία της έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Τα σώματα ξεκινούν άμεσα από επίπεδες κυλινδρικές βάσεις χωρίς μια συμβατική μετάβαση σε πόδια ή πέλαι. Οι κορμοί είναι μακρινοί και σχεδόν χωρίς χαρακτηριστικά, δημιουργώντας έναν ισχυρό κατακόρυφο άξονα. Μικρές εμφανείς προβάσεις στήθων προσδιορίζουν τις φιγούρες ως θηλυκές. Ο συγκρατημένος τους έλεγχος στη σχεδιοποίηση σε αντίθεση με τη σχετικά εμπεριστατωμένη επεξεργασία των κεφαλών.
Κάθε κεφάλι χαρακτηρίζεται από ένα ανυψωμένο, επίπεδο φρύδι ή κόμμωση που εκτείνεται κάθετα πάνω από το μέτωπο. Μια σειρά μικρών οπών ακολουθεί το περίγραμμα αυτών των κογχών. Αυτές οι οπές μπορεί αρχικά να προορίζονταν για συνδέσεις όπως ίνες, φτερά, τρίχες ή άλλα υλικά, αν και η λειτουργία τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τα επιζώντα αντικείμενα μόνο. Ξένα ίχνη μουντής κορεσμένης απόχρωσης κατά μήκος των ακμών υποδηλώνουν ότι η τρέχουσα γκρι επιφάνεια δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα την αρχική εμφάνιση των γλυπτών.
Τα πρόσωπα κατασκευάζονται από περιορισμένο αριθμό επιτονών σχημάτων. Μεγάλα κυκλικά μάτια προεξέχουν από το επιφάνειας του προσώπου και περιβάλλονται από βαθειά χαραγμένες γραμμές. Μια μακριά κατακόρυφη γραμμή κατεβαίνει από το μέτωπο προς τη μύτη, οργανώνοντας το πρόσωπο συμμετρικά. Οι μύτες προβάλλουν απότομα, ενώ τα μικρά στόματα υποδεικνύονται από οριζόντιες τομές. Μεγάλα κυκλικά αυτιά εκτείνονται από το κάθε πλευρό του κεφαλιού.
Οι δύο φιγούρες σχετίζονται στενά αλλά δεν είναι ταυτόσημες. Διαφορές στο σχήμα των ματιών, των αυτιών, του στόματος και της κόμμωσης αποδεικνύουν ότι ήταν ατομικά μοντελοποιημένες. Η σχέση τους βασίζεται επομένως σε μια κοινή γλυπτική συνθήκη αντί για ακριβή αντίγραφο. Αν αρχικά σχεδιάστηκαν ως ζεύγος δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βάση μόνο τη σημερινή τους σχέση.
Η επιφάνεια έχει ιδιαίτερη σημασία. Μεγάλο μέρος της terracotta είναι καλυμμένο από μια γκριζωπή, κόκκώδης επικάλυψη, διακοπτόμενη από σκοτεινά περάσματα και μικρές οδούς από εκτεθειμένη γήινη κόκκινη. Αυτή η ανομοιογενής επιφάνεια δίνει στα γλυπτά μια σχεδόν πετρώδη εμφάνιση. Οι ορατές επικαθίσεις μπορεί να προκύπτουν από ταφή, τελετουργική εφαρμογή, περιβαλλοντική έκθεση ή συνδυασμό παραγόντων· η σύνθεση τους και η προέλευση θα απαιτούσαν υλικό ανάλυσης για να προσδιοριστούν.
Ρομπορικά χαρακτηριστικά
Νιάμτουγκου βρίσκεται στην περιοχή Καρα βόρειο Τόγκο και συνδέεται στενά με τις κοινότητες Losso. Το πολιτιστικό τοπίο αυτής της περιοχής του Τόγκο είναι εξαιρετικά ποικίλο, με τους Losso, Kabiyè, Lamba και άλλους γειτονικούς πληθυσμούς να διατηρούν μακροχρόνιους ιστορικούς διαλόγους αλληλεπίδρασης. Τοπικές καλλιτεχνικές παραδόσεις, επομένως, πρέπει να γίνουν κατανοητές μέσα σε αυτό το ευρύτερο δίκτυο αντί για απόλυτα απομονωμένες εθνολογικές σ styles.
Η Terracotta κατέχει σημαντικό ρόλο στην υλική και τελετουργική κουλτούρα του βόρειου Τόγκο, αν και τέτοια αντικείμενα παραμένουν σημαντικά λιγότερο οικεία σε διεθνές επίπεδο από τη ξύλινη γλυπτική γειτονικών περιοχών. Ο πηλός προσέφερε δυνατότητες πολύ διαφορετικές από το ξύλο: προβάλλόμενα μάτια, αυτιά, στήθη και στοιχεία κόμμωσης μπορούσαν να διαμορφωθούν ατομικά, ενώ γραμμές και οπές που έχουν χαρακτήρα χαράξεων μπορούσαν να εισαχθούν πριν το κάψιμο.
Η ριζοσπαστική κυλινδρική κατασκευή αυτών των μορφών είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Αντί να περιγράψει ολόκληρη τη φυσιογνωμία, ο δημιουργός έχει εστιάσει την αναπαράσταση στο επάνω τμήμα του αντικειμένου. Το σώμα γίνεται σχεδόν στήλη που στηρίζει το κεφάλι. Αυτό δίνει στις φιγούρες αρχιτεκτονική ποιότητα και καθοδηγεί την προσοχή προς το πρόσωπο ως τον κύριο φορέα ταυτότητας.
Οι διατρητές κογχίδες προσφέρουν μια ακόμη σημαντική τοπική χαρακτηριστική. Οι οπές τους πολύ έντονα υποδεικνύουν ότι το σκάλισμα του τσιμέντου μπορεί κάποτε να ήταν μόνο ένα συστατικό ενός πιο σύνθετου αντικειμένου. Οι οργανικές συνδέσεις σπάνια θα επιβίωναν υπό τις ίδιες συνθήκες με το καμμένο πηλό. Κατά συνέπεια, τα γλυπτά όπως εμφανίζονται σήμερα μπορεί να παρουσιάζουν μόνο τον ανθεκτικό πυρήνα της αρχικής οπτικής τους μορφής.
Η γκρι επιφάνεια θα πρέπει επίσης να ερμηνευθεί με προσοχή. Σε τελετουργικά περιβάλλοντα στη βόρεια Τογολάνδη, φιγούρες και αντικείμενα θύρας μπορούν να αποκτήσουν επικάλυψη μέσω επαναλαμβανόμενης χρήσης, προσφορών ή παρατεταμένης έκθεσης. Ταυτόχρονα, αρχαιολογική εναπόθεση μπορεί να παράγει οπτικά παρόμοιες μεταβολές μετάλλων. Χωρίς πληροφορίες σχετικά με τις περιστάσεις κατά τις οποίες βρέθηκαν ή συλλέγησαν αυτά τα αντικείμενα, θα ήταν ακατάλληλο να περιγράψουμε την επικάλυψη οριστικά ως τελετουργικό patina.
Η γυναικεία ταυτότητα που υποδεικνύεται από τα στήθη μπορεί να υποδεικνύει έννοιες μητρότητας, γονιμότητας, καταγωγής ή παρουσίας γυναικείου προϊστορικού, γεγονότα που συνιστούν σημαντικά θέματα σε πολλές τελετουργικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής. Ωστόσο, η απουσία παιδιών ή άλλων ρητών χαρακτηριστικών σημαίνει ότι αυτά τα μορφώματα δεν θα πρέπει αυτόματα να ταξινομηθούν ως γλυπτά μητρότητας. Η ακριβής κοινωνική ή τελετουργική ταυτότητά τους παραμένει εξαρτημένη από τοπική τεκμηρίωση.
Η παρεχόμενη απόδοση στους Losso και Niamtougou είναι επομένως ιδιαίτερα αξιόλογη. Δένει έναν αλλιώς αινιγματικό τύπο γλυπτικής με ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό τοπίο. Ο συνδυασμός κυλινδρικών σωμάτων, ισχυρά εκφραστικών προβάλλοντας ματιών, μαρμάρινη κολλυμβική κόμμωση και οπών για πιθανές συνδέσεις δίνει σε αυτά τα terracottas έναν διακριτικό χαρακτήρα μέσα στις καλλιτεχνικές παραδόσεις του βόρειου Τόγκο.
Ως ζεύγος, είναι ιδιαίτερα ελκυστικά. Οι σχεδόν όμοιες αναλογίες τους δημιουργούν έναν ισχυρό οπτικό διάλογο, ενώ οι λεπτές διαφορές στη μορφοποίηση αποτρέπουν τον επαναλαμβανόμενο σχεδιασμό από το να γίνει μηχανικός. Ο γλύπτης έχει επιτύχει σημαντική μνημειακότητα με τα απλούστερα δυνατά μέσα: ένας όρθιος κύλινδρος, ένα μοντελοποιημένο πρόσωπο και μια κόμμωση. Η δύναμή τους βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συγκέντρωση της ανθρώπινης εικόνας σε έναν μικρό αριθμό θεμελιωδών μορφών.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Cornevin, Robert. Histoire du Togo. Παρίσι: Berger-Levrault, 1962.
Froelich, Jean-Claude, Pierre Alexandre και Robert Cornevin. Les populations du Nord-Togo. Παρίσι: Presses Universitaires de France, 1963.
Zwernemann, Jürgen. Studien zur Kultur der westafrikanischen Koma. Αμβούργο: Museum für Völkerkunde, 1968. Χρήσιμο ως συγκριτική βιβλιογραφία για το ευρύτερο πολιτισμικό περιβάλλον του βόρειου Τόγκο και γειτονικών περιοχών.
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίωσης ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αριθμός Εντολής Inv. MAZ30993
Μαρτυράς: Petit Coulibaly
Ύψος: 35 εκ. / 34 εκ.
Βάρος: 1,8 κιλό / 1,9 κιλό
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Terracotta
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A terracotta sculpture
Height
35 cm
Βάρος
3.7 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
