Jacopo Benito Bossuet - Massime, e riflessioni sopra la Comedia - 1730

Μαξίμες και σκέψεις πάνω στην κωμωδία του Jacques-Bénigne Bossuet, στη ιταλική μετάφραση που δημοσιεύτηκε στη Βενετία από τον Giovanni Gabriello Hertz το 1730.

[79]. 8*

Βιβλίο σε καλή κατάσταση, εξώφυλλο από περγαμηνή με τίτλο γραμμένο στο πίσω μέρος, σελίδες εσωτερικά με υπολείμματα υγρασίας και μη υπερβολικά κιτρινίσεις.

Πρόκειται για την ιταλική έκδοση των Μεγαλένθοι και συλλογές σκέψεων σχετικά με την κωμωδία, που δημοσιεύτηκαν αρχικά στο Παρίσι από τον Jean Anisson το 1694. Ο όρος «κωμωδία» υποδηλώνει εδώ το θέατρο και τις θεατρικές παραστάσεις στον ευρύτερο τους χώρο.

Το έργο προέρχεται από τη διαμάχη σχετικά με τηMorality του θεάτρου. Ο θρησκευτικός τεατινός Francesco Caffaro είχε υποστηρίξει θέσεις ευνοϊκές προς την πιθανότητα αποδοχής των παραστάσεων· ο Bossuet αντέδρασε με αυστηρή κριτική, η οποία αναπτύχθηκε αργότερα σε αυτόν τον τόμο.

Το κεντρικό σημείο είναι η επίδραση της απόδοσης στο κοινό: κατά τον Bossuet, η παρουσίαση των παθών με ευχάριστο και εμπλέκοντα τρόπο μπορεί να τα τροφοδοτήσει ακόμη και τους θεατές. Η κριτική του αφορά, therefore, την συναισθηματική ισχύ της παράστασης, πέρα από το περιεχόμενο των κειμένων. Είναι ένα σημαντικό ντοκουμέντο της σύγκρουσης ανάμεσα στην θεατρική κουλτούρα και στην θρησκευτική πειθαρχία στη Γαλλία του 17ου αιώνα.

Ο Jacques-Bénigne Bossuet, γεννημένος στο Ντιζόν στις 27 Σεπτεμβρίου 1627 και πεθαμένος στις 12 Απριλίου 1704, ήταν θεολόγος, ιεροκήρυκας και συγγραφέας. Έγινε παιδαγωγός του Δελφίνου της Γαλλίας το 1670 και μέλος της Ακαδημίας των Παρισίων το 1671. Είναι κυρίως διάσημος για τους κηρύγματα και τους επιτάφιους λόγους, το Discours sur l’histoire universelle και τα γραπτά θρησκευτικού αντικειμένου, συμπεριλαμβανομένων των αντιπαραθέσεων με τον Fénelon σχετικά με τον ησυχασμό.

Γνωστός ως «ο Αετός του Meaux», υπήρξε επίσκοπος αυτής της πόλης από το 1681 μέχρι το 1704. Η δράση του συνέδεε τα λογοτεχνικά επιχειρήματα με την υπεράσπιση της διδασκαλίας και της Καθολικής πειθαρχίας.

Το τεύχος ενδιαφέρει κυρίως όσους συλλέγουν ιστορία του θεάτρου, φιλονικίες σχετικά με παραστάσεις και ιταλικές μεταφράσεις γαλλικών συγγραφέων. Η παρουσία της έκδοσης σε ιστορικές συλλογές τεκμηριώνει την κυκλοφορία της, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να προσδιοριστεί η σπανότητά της.

Δεν θα έδινα ακόμη τον προσδιορισμό της «πρώτης ιταλικής έκδοσης»: χρειάζεται ενδελεχής διερεύνηση της διαδοχής των μεταφράσεων. Η ειδική βιβλιογραφία επισημαίνει και μια παλαιότερη βιβλιογραφία στη Λούκα (Lucca) από τον Nicolao Mencacci.