Vanni Viviani (1937-2002) - A viviani Magritte

Ο Vanni Viviani γεννήθηκε το 1937 στην επαρχία του Μάντοβα, στο San Giacomo delle Segnate.
Στο Μπόλζάνο ξεκινά την καλλιτεχνική δραστηριότητα, αρχικά προσηλωμένη στην εικαστική απεικόνιση ζωγραφική και γλυπτική· και, στα χρόνια της δεκαετίας του ’70, μετακομίζει στο Μιλάνο, πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής τέχνης, όπου νιώθει την ανάγκη να περάσει από τη συλλογικότητα των σιτηρών στην ατομικότητα της «Mela», σύμβολο υπαινιγμού και αισθησιακό, καρπός των θρησκειών, των παραμυθιών, της επιστήμης και των ηρώων, που υπενθυμίζει σημαντικά σημεία του παρελθόντος — από το Χρυσό Μήλο του Παρίδη μέχρι τη θρησκευτικότητα του Piero della Francesca — για να τελειώσει με τον μαγρικτό σουρεαλισμό, με το μήλο σύμβολο ζωής, αισθησιακότητας, τόπος των ιδεών.
Η κριτική τον ακολουθεί με αυξανόμενο ενδιαφέρον στην καλλιτεχνική του πορεία· ο Mario De Micheli λέει γι’ αυτόν: «Viviani, θαυμαστός κηπουρός ενός αμόλυντου οπωρωνα», ο Renzo Margonari, «Viviani, δεν ζωγραφίζει μήλα αλλά ανθρώπινους γυμνούς».
Το 1988 είναι ο χρόνος που ο Viviani αφήνει το παλιό μποέμικο τετράγωνο Brera του Μιλάνου για να επιστρέψει στον τόπο και στις ρίζες του Βιρτζιλιανοί: εφευρίσκει τη Villa Ca di Pom, συμπυκνώνει στα έργα του πολλαπλά σημεία σημασίας, πραγματώνει το σύμπαν του στην κατάκτηση της πιο εσωτερικής του ταυτότητας.
Και ακριβώς το «pom» - το μήλο - αποτελεί το κύριο θέμα των έργων της συλλογής της Fondazione BAM: 38 πίνακες σημαντικών διαστάσεων, ένα βιτρό και μια πολύχρωμη μαηολίκα (maiolica), όλα αποθηκευμένα στο θησαυροφυλάκιο.
Να μη λησμονείται, το 2002, η τελευταία μεγάλη ομαδική έκθεση-ανθολογία «Pom Aria», στα Fruttiere του Palazzo Te στη Μαντόβα, που συνθέτει τη ζωή του καλλιτεχνικού του βίου, από τα στάχυα στα μήλα, και κλείνει με μεγάλες γλυπτές κατασκευές σε λαμαρινό σίδηρο που αδειάζουν, οι οποίες τονίζουν στην αρνητικότητα της απεικόνισης «την Ψυχή» των χαρακτήρων του από Αδάμ μέχρι Δάφνη και τους θόρμορ Αγιους Αγγέλους Τότεμ.