Massimo Riccò - Paris

Μια μοναδική όπερα, απευθείας από το στούντιο του καλλιτέχνη.
Διάσταση 70x80 εκ., πάχος 2 εκ., πραγματεύεται σε καμβά από 100% βαμβάκι, στερεωμένος σε καδάζα ξύλου πεύκου ποιότητας, ολοκληρωτικά κατασκευασμένος στην Ιταλία.
Η όπερα συνοδεύεται από Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας το οποίο φέρει την προσωπική υπογραφή του καλλιτέχνη, με κεντρική στερέωση, προστατευτική ημιδιαφανή επικάλυψη, έτοιμη για να κρεμαστεί.

Ο Massimo Riccò γεννιέται στη Μόντενα το 1961, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εισέρχεται στον κόσμο της τέχνης, σχεδιάζει με μολύβια, κάρβουνες και κόκκινα μελανώματα, αλλά γρήγορα μεταβαίνει στο χρώμα μέσα από τεχνικές ελαιοχρωμίας και ακρίλου.
Μετά από μια πρώτη προσέγγιση τοπίου ιμπρεσιονιστικής φύσης, εσωκλείων της εμφανίζονται κυρίως εικονιστικά στοιχεία, με σταθερή εξέλιξη με την πάροδο των χρόνων προς τη ρήξη της φόρμας, αναθέτοντας στο χρώμα την αποστολή να χαρίσει στην εργασία ισχύ και δυναμισμό.
Η διαρκής αναζήτηση συνθετικού θέματος ποικίλης φύσης και η μελέτη διαφορετικών υλικών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αποτελεσματική γλώσσα της τέχνης αποτελούν την ουσία.
Για χρόνια ασχολείται, εκτός από την καλλιτεχνική παραγωγή, και με τη διδασκαλία της ζωγραφικής, προσπαθώντας να διεγείρει τη δημιουργικότητα και την προσωπική ερμηνεία, μια πρόκληση που συνεχώς προτείνεται, σε συμφωνία με το όραμά του για την τέχνη.
Πέρα από αμέτρητες εκθέσεις, επίδειξεις και βραβεύσεις, μπορεί να μετρήσει έναν μεγάλο αριθμό βραβείων σε εθνικό επίπεδο.

Ιστοσελίδα: www.massimoricco.eu
Email: massimo.ric61@gmail.com

Μερικά από τα πολυάριθμα κριτικά κείμενα από ειδικούς της τέχνης:

Το μέτρημα και η αναλογία καθοδηγούν τα έργα του Riccò, ο οποίος, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τη σχολαστική μελέτη των συνθετικών ρυθμών του, αφήνει στο μάτι όσων παρακολουθούν διαστήματα χρώματος με έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο. Οι δυνατότητες των χρωμάτων, τα οποία ο καλλιτέχνης αποδεικνύει πλήρη γνώση, επιχειρούν έναν ρυθμό που εναλλάσσει ισορροπία και αντίθεση, μοιράζοντας τη φύση του φωτός, στατικό και ταυτόχρονα ζωηρό…
Ο θεατής γίνεται έτσι μάρτυρας μιας διαδικασίας, ενός αλχημικού μετασχηματισμού που μετατρέπει σε αφαιρετικά πετάσματα την πραγματικότητα την οποία τα έργα φέρουν ίχνη, τώρα πιο, τώρα λιγότερο γενναιόδωρα.
Η πάθος της στιγμής, της συνάντησης μεταξύ καρδιάς και πραγματικότητας, αποκαλύπτεται γενναιόδωρα από έναν καλλιτέχνη που δεν εξοικονομεί τον παρατηρητή του από το τι συνέβη: η ποίηση του Massimo Riccò αποκαλύπτει ωριμότητα και αντίληψη από κάποιον που έχει κάτι να αφηγηθεί και δεν μπορεί παρά να εμπιστευτεί τον καμβά.
(Margherita Fraccon – Εκπαιδευτικός μουσείων, εμπειρογνώμονας σύγχρονης τέχνης)

Ανάμεσα στη φύση και τη φαντασία, πραγματικότητα και αποπροσωποποίηση του πραγματικού, ρέει ο υπέροχος πίνακας του Massimo Riccò. Αποτυπώσεις που παγώνουν τη στιγμή τους μεταφέρουν συναισθήματα και πολύτιμες στιγμές στο χρώμα και το φως, σε μια ζωγραφική συνδεδεμένη με την εξπρεσιονιστική τέχνη με συναισθηματική δύναμη, όπου ο παθμός ρέει μέσα από τον χρωματισμό που προχωρά προς μια άμεση gestural ζωγραφική… (Carla d’Aquino Mineo)

Ο Riccò εισάγει στα έργα του ένα χρώμα ικανό να αγκαλιάσει παραλλαγές μικροσκοπικές, δύσκολα συγκρινόμενες. Αυτό αποδεικνύει ότι κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας απέκτησε κυριαρχία και ασφάλεια ως προς τα μέσα έκφρασης.
Η εξαιρετική ευαισθησία του Riccò αποκαλύπτεται από τα θέματα που προτιμά ο ίδιος ο καλλιτέχνης, καθιστώντας τα συμμέτοχά μιας πραγματικότητας όπου πάντοτε υπάρχουν ποιότητες και τονισμοί, και αυτό αποδεικνύει ότι από την αρχή υπάρχει λιτότητα και σοβαρότητα προθέσεων, ο τελικός σκοπός…

Μπορεί ακόμα να μιλήσει κανείς για φανταστικές οντότητες, ή σε ορισμένες στιγμές της ημέρας ό,τι περιβάλλει τον άνθρωπο είναι πραγματικά φανταστικό, όπως στους πίνακες του Διδάσκαλου Riccò;
Η απάντηση βρίσκεται στην πρωτοτυπία και στην άλμα ποιότητας που φέρνει τον Καλλιτέχνη ανάμεσα σε προσωπικότητες που αξίζουν προσοχή ακριβώς για την ικανότητα να εξυμνεί την ψυχή που βρίσκεται πέρα από την εξωτερική όψη των πραγμάτων.

Ο Riccò αγαπά τη ζωγραφική και ζωγραφίζει με μεγάλο πάθος, γι’ αυτό διηγείται ό,τι βλέπουν τα μάτια του και η ποιητική του φύση του υπαγορεύει. Ζωγραφίζει πίνακες που θαυμάζονται με μεγάλη ευχαρίστηση, γιατί εμφανίζεται φανερά η γεύση του ωραίου, η σιγουριά στη μέτρηση φώτων και σκιών, που δεν είναι τίποτ’ άλλο από «συναισθήματα» της στιγμής, εκφρασμένα με ισχυρό προσωπικό χαρακτήρα, όσο ποτέ πιο αποτελεσματικό, μαζί με τον πλούτο της ψυχής του, όχι αποκομμένος από φαντασία ζωτικής φύσης, αλλά περιορισμένος εντός των ορίων του καλού γούστου.
Για εκείνον θα μιλήσουν.
(οι κριτικοί του καλλιτεχνικού στούντιο MC – Ίδρυμα Livio Collina)

Η ζωγραφική του Massimo Riccò ξεδιπλώνεται σαν μια ελαφριά αρμονία που προσεγγίζει αργά, περνώντας από τις σκιές του σε πλέον συμπαγή στοιχεία, φτάνοντας ολοένα και πιο κοντά σε εμάς και μπερδεύοντας αρχικά τον θεατή. Έτσι η εικόνα, στην άμεση ανάγνωση σχεδόν αφαιρετικής, αποκτά μορφή και γίνεται περισσότερο εικονική, μεγαλώνοντας, δίνοντας στην απεικονιζόμενη μορφή ολόκληρη τη ζωγραφική της πραγματικότητα.
Δύο πραγματικότητες επικαλύπτονται χωρίς να εξαλείφονται, συγχωνεύονται σε μια γрафική και χρωματική σύνδεση. Από τα δυνατά χρώματα στο προσκήνιο περνάμε αργά σε μια καλά ορισμένη εικονική πραγματικότητα, ψυχή της εικόνας και πλούσια σε γλύκα. Θέματα σβημένα, αλλά καλά ορισμένα, φαινομενικά ασαφή, αλλά συντακτικά, απαραίτητα για τη σταθεροποίηση του καμβά.
Υπέροχες εικόνες εμφανίζονται σαν να προέρχονται από αιθέρα ακαθόριστου ακόμη, αλλά που χτίζεται αργά με δύναμη και ασφάλεια.
Η χρωματικότητα είναι δυνατή και καλά κατανεμημένη. Φώτα και σκιάς ορθώνουν όγκους και αποστάσεις, που οι προοπτικές αρμονίζουν. Οι απεικονίσεις που ξαναέρχονται ανήκουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και οι τοπία εκφράζουν ευρείες εκτάσεις. Το σύνολο προέρχεται από ένα ήπιο χρωματικό ομίχλη, που οικοδομεί έναν τεράστιο αναπνοή… (Enrico Miglioli)

Να εξουδετερώνεις τα μέσα της ζωγραφικής, τις τεχνικές της, τις αισθήσεις της, και μετά να τα ξανααναμειγνύεις όλα σε μια εξαιρετικά πρωτότυπη και ελκυστική οπτική.
Ο Massimo Riccò καταφέρνει ακόμη να εκπλήξει με ένα χαρακτήρα εικονικού που σχεδόν είχε όλα πει, όλα είχαν εκφραστεί, εκτός από αυτή τη λεπτή ζωγραφική, που προκλήει την όραση σε διαφορετικά επίπεδα και επικάλυψη, σε πινελιές χρώματος μαεστρικά στοχοθετημένες… (Silvia Arfelli)