Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Μπελ - Ogoni - Νιγηρία
08
ημέρες
03
ώρες
56
λεπτά
21
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 3,100 - € 3,500
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούντζινο άγαλμα, κουδούνι Ογκόνι από τη Νιγηρία, γνήσιο/επίσημο, σε καλή κατάσταση, βάρος 2,1 kg, ύψος 27 cm.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μπρούντζινο κουδούνι τελετουργικού ετζόγου Ogboni, από την περιοχή του Edo State, Νιγηρία, με βάση.
Δεν παρέχεται κανένα επιστημονικό δελτίο δοκιμών γι’ αυτό το κομμάτι. Η ηλικία του και η γεωγραφική προέλευση δεν επαληθεύτηκαν.
Αυτό το ανθρωπομορφικό κουδούνι από κράμα χαλκού Ogoni από το Δέλτα του Νίγηρα έχει τη μορφή ενός εξαιρετικά στοιχισμένου ανθρώπινου κεφαλιού· το κενό σώμα του, που ανοίγει προς τη βάση, διατηρεί τη λειτουργική λογική ενός μουσικού οργάνου μετατρέποντάς το σε εικονική αναπαράσταση: το πρόσωπο, πλατύ και σχεδόν ωοειδές, φέρει μεγάλα, βαθιά τοποθετημένα αμυγδαοειδή μάτια, μια μακριά, ευθεία μύτη, ένα στόμα με παχιές, λίγο ελαφρώς στραμμένες προς τα επάνω χείλες, και αυτιά διαμορφωμένα σε ανάγλυφο, ενώ αρκετές παράλληλες γραμμές που εκτείνουν από τις γωνίες του στόματος προς τα μήλα του προσώπου σχηματίζουν ένα γραφικό μοτίβο που θα μπορούσε να παραπέμπει σε σημάδια σώματος, χαραγμαές ή μια αισθητική κωδικοποίηση προσώπου. Το μέτωπο περικλείεται από ζυγισμένες ανάγλυφες ζώνες που θυμίζουν κεφαλόδεσμο ή στολίδι, πάνω από το οποίο εξελίσσεται ένα αξιοσημείωτο ζωομορφικό στοιχείο: ένα πουλί με λεπτομερώς χαρακτικά σώμα και φτερά, τοποθετημένο κάθετα κατά τον άξονα του μετώπου, ο στρογγυλεμένος κεφαλάκι κατεβαίνει προς το πρόσωπο. Αυτός ο συνδυασμός ανθρώπινης μορφής και πτηνώδους μοτίβου εισάγει μια εμβληματική διάσταση που ενδέχεται να υπαινίσσεται έννοιες ιεραρχίας, μεσολάβησης ή εξουσίας, αν και κανένα ακριβές νόημα δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από το πλαίσιο της ανακάλυψης και χρήσης του. Στην κορυφή, ένα ευρύ δακτυλιοειδές βρόχο, ενισχυμένο με μικρούς κόμβους και συνδεδεμένο με τον κάβο με μια ανοιχτή κατασκευή, δηλώνει ότι το αντικείμενο σχεδιάστηκε να αιωρείται, να φοριέται ή να χειρίζεται, ενώ το ελαφρώς φαρδύτερο χαμηλότερο άνομμα κοσμείται με γεωμετρικά ανάγλυφα μοτίβα—ιδιαίτερα διασταυρώσεις σε σχήμα Χ και ομάδες κάθετων γραμμών—που οπτικά δομούν τη μετάβαση μεταξύ του κεφαλιού και της ανοιγόμενης επιφάνειας του κουδουνιού. Η επιφάνειά του, πλέον καλυμμένη με μια πολύπλοκη πατίνα που συνδυάζει καφέ, πράσινους και κοκκινωπούς τόπους οξείδωσης, αποκαλύπτει τόσο τη γεωργική ηλικία του αντικειμένου όσο και τις ατέλειες χαρακτηριστικές για τη ρευστή κα casting με κηρήθρες απώλειας, μια διαδικασία ιστορικά ευρέως διαδεδομένη σε διάφορες μεταλλουργικές παραδόσεις του Νότιου Νιγηρίας. Από ανθρωπολογική άποψη, το αντικείμενο βρίσκεται στο σταυροδρόμι της γλυπτικής, της διακόσμησης και του μουσικού οργάνου: η μουσειοποίηση του κεφαλιού, η έμφαση στα σωματικά χαρακτηριστικά και τα μοτίβα προβεδίας, καθώς και η παρουσία του πουλιού και του δακτύλιου αιώρησης υποδηλώνουν ότι δεν πρόκειται απλά για ένα εργαλείο αλλά για ένα αντικείμενο προορισμένο να παράγει ταυτόχρονα ήχο, ορατότητα και εξουσία εν within κοινωνικό ή τελετουργικό πλαίσιο, ενώ το σχήμα του καθιστά το ανθρώπινο σώμα το συμβολικό μέσο για τη δράση που παράγει ήχο.
Σύμφωνα με την Elsy Leuzinger, τα ιερά αντικείμενα της κοινωνίας Ogboni κατέχουν μια ξεχωριστή θέση. Όσο μπορεί κανείς να ανακαλύψει τα μυστικά της κοινωνίας, σχετίζονται με το τελετουργικό της γήινης πνεύματος Onile. Είναι πιθανό ότι η ανάγλυφη φιγούρα με τις κολασμένες πόδια γάτας στα tambura agba αντιπροσωπεύει αυτό το Onile. Όταν το ντραμς agba χτυπά για να καλέσει τα μέλη της κοινωνίας, όλοι παγώνουν από τρόμο, διότι το κάλεσμα σημαίνει πάντα ότι θα εκτελεστεί θανατική καταδίκη, συνήθως ως τιμωρία για τη δ betrayed secrets της κοινωνίας. Το αίμα των θυσιασμένων χυνόταν πάνω στο ντραμς.
Στον οίκο Ogboni υπάρχει επίσης μια μεγαλύτερη φιγούρα χαλκού με εξ protruding μάτια και δάχτυλη μαλλιά ως κέρατα. Τα χέρια της σχηματίζουν τον χαιρετισμό Ogboni. Ο Morton Williams ερεύνησε τα μυστικά της και έμαθε ότι επρόκειτο για Ajagbo, έναν τρομερό Alafin του Oyo, ο οποίος έγινε εκδικητικό πνεύμα και καλείται από την κοινωνία Ogboni όταν πρέπει να επιβληθεί θεϊκή καταδίκη θανάτου. Ο Ajagbo ταυτίζεται με το Onile, το γήινο πνεύμα.
"Το στυλ των έργων σε μέταλλο και ελεφαντόδοντο διαφέρει πολύ από το στυλ της χαρακτικής στη χώρα ύδρα Yoruba. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται χωρίς αμφιβολία από τη διαφορετική του λειτουργία." (The Art of Black Africa, μεταφρασμένο από τον R.A. Wilson, The New York Graphic Society, Νέα Υόρκη, 1972, σελ. 174-176.)
Στο Εθνικό Μουσείο στο Λάγος βρίσκεται μια παρόμοια γυναικεία φιγούρα (ύψος 106 εκ.), που προέρχεται από το Iperu, ενώ μια ακόμη αναφέρεται ότι εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε έναν ναό Ogboni στο Ibadan. Ο Morton Williams ταύτισε αυτή τη φιγούρα με τον Ajagbo, έναν τρομερό Alafin του Oyo, ο οποίος μεταβλήθηκε σε όργανο εκδίκησης και παίζει ρόλο στην αποκάλυψη και τιμωρία αυτών που αποκάλυψαν τα μυστικά Ogboni. (Πηγή: Frank Willet, Ife, Metropole of African Art, δεύτερη έκδοση 1975, Πίνακας 101).
Βιβλιογραφία: Leuzinger, Elsy, Kunst uit Afrika: Rond de Niger - De Machtige Rivier, The Hague: Haags Gemeentemuseum, 1971, no. L11. Leuzinger, Elsy, Kunsthaus Zürich: Die Kunst von Schwarz-Afrika, Zurich: Kunsthaus, 1970, σελ. 178, no. L11. "Ogboni shrine figures, Bonhams", μια παρόμοια, μονομερή γυναικεία χάλκινη γλυπτική είναι διαθέσιμη στη Barakat Gallery, "Large Yoruba Bronze Statue of a Woman", με εκτιμημένη χρονική περίοδο από 1800 μ.Χ. έως 1920 μ.Χ.
Μερικές από τις πληροφορίες παραγάγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ21527
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜπρούντζινο κουδούνι τελετουργικού ετζόγου Ogboni, από την περιοχή του Edo State, Νιγηρία, με βάση.
Δεν παρέχεται κανένα επιστημονικό δελτίο δοκιμών γι’ αυτό το κομμάτι. Η ηλικία του και η γεωγραφική προέλευση δεν επαληθεύτηκαν.
Αυτό το ανθρωπομορφικό κουδούνι από κράμα χαλκού Ogoni από το Δέλτα του Νίγηρα έχει τη μορφή ενός εξαιρετικά στοιχισμένου ανθρώπινου κεφαλιού· το κενό σώμα του, που ανοίγει προς τη βάση, διατηρεί τη λειτουργική λογική ενός μουσικού οργάνου μετατρέποντάς το σε εικονική αναπαράσταση: το πρόσωπο, πλατύ και σχεδόν ωοειδές, φέρει μεγάλα, βαθιά τοποθετημένα αμυγδαοειδή μάτια, μια μακριά, ευθεία μύτη, ένα στόμα με παχιές, λίγο ελαφρώς στραμμένες προς τα επάνω χείλες, και αυτιά διαμορφωμένα σε ανάγλυφο, ενώ αρκετές παράλληλες γραμμές που εκτείνουν από τις γωνίες του στόματος προς τα μήλα του προσώπου σχηματίζουν ένα γραφικό μοτίβο που θα μπορούσε να παραπέμπει σε σημάδια σώματος, χαραγμαές ή μια αισθητική κωδικοποίηση προσώπου. Το μέτωπο περικλείεται από ζυγισμένες ανάγλυφες ζώνες που θυμίζουν κεφαλόδεσμο ή στολίδι, πάνω από το οποίο εξελίσσεται ένα αξιοσημείωτο ζωομορφικό στοιχείο: ένα πουλί με λεπτομερώς χαρακτικά σώμα και φτερά, τοποθετημένο κάθετα κατά τον άξονα του μετώπου, ο στρογγυλεμένος κεφαλάκι κατεβαίνει προς το πρόσωπο. Αυτός ο συνδυασμός ανθρώπινης μορφής και πτηνώδους μοτίβου εισάγει μια εμβληματική διάσταση που ενδέχεται να υπαινίσσεται έννοιες ιεραρχίας, μεσολάβησης ή εξουσίας, αν και κανένα ακριβές νόημα δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από το πλαίσιο της ανακάλυψης και χρήσης του. Στην κορυφή, ένα ευρύ δακτυλιοειδές βρόχο, ενισχυμένο με μικρούς κόμβους και συνδεδεμένο με τον κάβο με μια ανοιχτή κατασκευή, δηλώνει ότι το αντικείμενο σχεδιάστηκε να αιωρείται, να φοριέται ή να χειρίζεται, ενώ το ελαφρώς φαρδύτερο χαμηλότερο άνομμα κοσμείται με γεωμετρικά ανάγλυφα μοτίβα—ιδιαίτερα διασταυρώσεις σε σχήμα Χ και ομάδες κάθετων γραμμών—που οπτικά δομούν τη μετάβαση μεταξύ του κεφαλιού και της ανοιγόμενης επιφάνειας του κουδουνιού. Η επιφάνειά του, πλέον καλυμμένη με μια πολύπλοκη πατίνα που συνδυάζει καφέ, πράσινους και κοκκινωπούς τόπους οξείδωσης, αποκαλύπτει τόσο τη γεωργική ηλικία του αντικειμένου όσο και τις ατέλειες χαρακτηριστικές για τη ρευστή κα casting με κηρήθρες απώλειας, μια διαδικασία ιστορικά ευρέως διαδεδομένη σε διάφορες μεταλλουργικές παραδόσεις του Νότιου Νιγηρίας. Από ανθρωπολογική άποψη, το αντικείμενο βρίσκεται στο σταυροδρόμι της γλυπτικής, της διακόσμησης και του μουσικού οργάνου: η μουσειοποίηση του κεφαλιού, η έμφαση στα σωματικά χαρακτηριστικά και τα μοτίβα προβεδίας, καθώς και η παρουσία του πουλιού και του δακτύλιου αιώρησης υποδηλώνουν ότι δεν πρόκειται απλά για ένα εργαλείο αλλά για ένα αντικείμενο προορισμένο να παράγει ταυτόχρονα ήχο, ορατότητα και εξουσία εν within κοινωνικό ή τελετουργικό πλαίσιο, ενώ το σχήμα του καθιστά το ανθρώπινο σώμα το συμβολικό μέσο για τη δράση που παράγει ήχο.
Σύμφωνα με την Elsy Leuzinger, τα ιερά αντικείμενα της κοινωνίας Ogboni κατέχουν μια ξεχωριστή θέση. Όσο μπορεί κανείς να ανακαλύψει τα μυστικά της κοινωνίας, σχετίζονται με το τελετουργικό της γήινης πνεύματος Onile. Είναι πιθανό ότι η ανάγλυφη φιγούρα με τις κολασμένες πόδια γάτας στα tambura agba αντιπροσωπεύει αυτό το Onile. Όταν το ντραμς agba χτυπά για να καλέσει τα μέλη της κοινωνίας, όλοι παγώνουν από τρόμο, διότι το κάλεσμα σημαίνει πάντα ότι θα εκτελεστεί θανατική καταδίκη, συνήθως ως τιμωρία για τη δ betrayed secrets της κοινωνίας. Το αίμα των θυσιασμένων χυνόταν πάνω στο ντραμς.
Στον οίκο Ogboni υπάρχει επίσης μια μεγαλύτερη φιγούρα χαλκού με εξ protruding μάτια και δάχτυλη μαλλιά ως κέρατα. Τα χέρια της σχηματίζουν τον χαιρετισμό Ogboni. Ο Morton Williams ερεύνησε τα μυστικά της και έμαθε ότι επρόκειτο για Ajagbo, έναν τρομερό Alafin του Oyo, ο οποίος έγινε εκδικητικό πνεύμα και καλείται από την κοινωνία Ogboni όταν πρέπει να επιβληθεί θεϊκή καταδίκη θανάτου. Ο Ajagbo ταυτίζεται με το Onile, το γήινο πνεύμα.
"Το στυλ των έργων σε μέταλλο και ελεφαντόδοντο διαφέρει πολύ από το στυλ της χαρακτικής στη χώρα ύδρα Yoruba. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται χωρίς αμφιβολία από τη διαφορετική του λειτουργία." (The Art of Black Africa, μεταφρασμένο από τον R.A. Wilson, The New York Graphic Society, Νέα Υόρκη, 1972, σελ. 174-176.)
Στο Εθνικό Μουσείο στο Λάγος βρίσκεται μια παρόμοια γυναικεία φιγούρα (ύψος 106 εκ.), που προέρχεται από το Iperu, ενώ μια ακόμη αναφέρεται ότι εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε έναν ναό Ogboni στο Ibadan. Ο Morton Williams ταύτισε αυτή τη φιγούρα με τον Ajagbo, έναν τρομερό Alafin του Oyo, ο οποίος μεταβλήθηκε σε όργανο εκδίκησης και παίζει ρόλο στην αποκάλυψη και τιμωρία αυτών που αποκάλυψαν τα μυστικά Ogboni. (Πηγή: Frank Willet, Ife, Metropole of African Art, δεύτερη έκδοση 1975, Πίνακας 101).
Βιβλιογραφία: Leuzinger, Elsy, Kunst uit Afrika: Rond de Niger - De Machtige Rivier, The Hague: Haags Gemeentemuseum, 1971, no. L11. Leuzinger, Elsy, Kunsthaus Zürich: Die Kunst von Schwarz-Afrika, Zurich: Kunsthaus, 1970, σελ. 178, no. L11. "Ogboni shrine figures, Bonhams", μια παρόμοια, μονομερή γυναικεία χάλκινη γλυπτική είναι διαθέσιμη στη Barakat Gallery, "Large Yoruba Bronze Statue of a Woman", με εκτιμημένη χρονική περίοδο από 1800 μ.Χ. έως 1920 μ.Χ.
Μερικές από τις πληροφορίες παραγάγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ21527
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Bell
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Ogoni
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
27 cm
Βάρος
2.1 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
