Ninni Pagano (1969) - L' incastro della luce

Γεννημένος στη Κατάνη το 1969, ο Ninni Pagano αρχικά ακολουθεί σπουδές επιστημονικού χαρακτήρα, υπόβαθρο που θα επηρεάσει την ακρίβεια και τη δομή των μελλοντικών του έργων. Η προσέγγισή του στο κόσμο της τέχνης emerges μέσα από τη φοίτηση στο εργαστήριο του δασκάλου Antonio Sciacca, με τον οποίο μοιράζεται μια αντίληψη της τέχνης ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές.

Η Ποιητική: «Το Δωμάτιο των Θαυμάτων»
Η αναζήτηση του Pagano συνδέεται στενά με την έννοια Wunderkammer (Δωμάτιο των Θαυμάτων). Τα έργα του συχνά σχεδιάζονται ως πνευματικοί χώροι όπου συγχωνεύονται:

Κλασσικισμός και Ποπ: Στοιχεία της ελληνικής και αναγεννησιακής στατικής (που αφορούν τη γλυπτική) επαναπροσδιορίζονται με συμπαγείς χρωματισμούς και σύγχρονα συμβολιστικά στοιχεία.
Αλχημεία και Φιλοσοφία: Ο καλλιτέχνης ερευνά το αίνιγμα της ύπαρξης μέσα από ονειρικά πρόσωπα (όπως οι διάσημες «Γυναίκες-κύκνοι») και ερμητικά αναφορές.
ΥΛΗ: Χρησιμοποιεί μείγματα σκόνης για να επιτύχει χρωματική συμπαγότητα που δίνει στις καμβάδες σχεδόν γλυπτές διαστάσεις.

Στόχοι και Διακρίσεις
Αν και η έκθεση της καριέρας του πήρε πλήρη δυναμική περίπου το 2011, κατάφερε να φτάσει γρήγορα σε διεθνή σημεία αναφοράς:
Βενετία Μπιεννάλε: Έχει εκθέσει στην 56η έκδοση (2015) εντός της έκθεσης «Grazie Italia» στην Παγόμβη του Γουατεμάλας.
Τριενάλε Ρώμης: Συμμετοχή στη Διεθνή Έκθεση Εικαστικών Τεχνών το 2014.
Εκδόσεις: Το έργο του περιλαμβάνεται στο Κατάλογο Τέχνης Σύγχρονης (CAM) της Mondadori και στον Άτλαντα Σύγχρονης Τέχνης De Agostini.

Διεθνής Παρουσία: Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε εδρες όπως το Altes Dampfbad Museum στο Μπάντεν-Μπάνεν της Γερμανίας και στην Art Market της Βουδαπέστης. Εκτός από ζωγράφος και γλύπτης, ο Pagano είναι επίσης ειδικός γνώστης αρχαίας τέχνης. Αυτή την πάθος αντανακλά στον τρόπο που «ανακτά» το παρελθόν, όχι για να το αντιγράψει, αλλά για να το μετατρέψει σε μια γλώσσα γκροτέσκο και γοητευτική που μιλά για τις αντιφάσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Το σκηνικό του φωτός
Αυτή η εργασία διαμορφώνεται ως λεπτή συνύπαρξη ψυχολογικής αυτοσκοπίας και πλαστικής σκληρότητας, όπου ο τίτλος «Το Κασάκ της Φωτιάς» βρίσκει την άμεση δικαιολογία στη σχέσεις χιλιοστών ανάμεσα στις επιφάνειες σε σκιά και τις φωτεινές ζώνες.
Η εικόνα κυριαρχείται από έντονο, σαφές και θεατρικό σκάσουν, που προέρχεται από μια Καραβαγκιστική και φλαμανική προέλευση, που αναδύεται από ένα μαύρο υπόβαθρο χωρίς χωρικές συντεταγμένες:
Η σύνθεση και το φως: Το φως δεν περιορίζεται στο να φωτίζει το αντικείμενο, αλλά το σμιλεύει και την ανατομία. Κλίνει με απόφαση κατά μήκος του περιγράμματος του λαιμού, επισημαίνει τα κλειδία και φέρνει το πρόσωπο σε προφίλ, δημιουργώντας μια οπτική ένταση ανάμεσα στην άκαμπτη σκηνή και την απαλότητα της επιδερμίδας.
Το χρωματικό παιχνίδι: Το βαθύ κόκκινο της καλύπτρας λειτουργεί ως χρωματικό κέντρο του έργου, διακόπτοντας τη ψυχρή απόχρωση των σκούρων τόνων της ενδυμασίας και αλληλεπιδρώντας άμεσα με τα ζωντανά χείλη της φιγούρας.
Το εικονογραφικό λεπτομέρειο: Το μαργαριτάρι του κολιέ και το σκουλαρίκι λειτουργούν ως πραγματικά «σημεία φωτός», παραπέμποντας στην κλασική παράδοση (όπως η Κοπέλα με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι του Vermeer), αλλά διασκευασμένα με αισθητική απόλυτα σύγχρονη.
Η αφηγηματική διάσταση: Η προς τα πίσω υπόκλιση της στάσης, το βλέμμα προς τα κάτω και η απουσία άμεσης οπτικής επαφής με τον παρατηρητή δημιουργούν ένα αίσθημα αναστολής και δικού του εσωτερικού γυμνάσματος, κάνοντας το πρόσωπο αινιγματικό και απόμακρο στη διατήρηση του «Εγώ» του.

Το έργο αποδεικνύει εξαιρετικό μορφολογικό έλεγχο, ικανό να μετατρέψει ένα απλό πορτρέτο προφίλ σε μια μεταφυσική ενατένιση για τη σιωπή, τη μορφή και τον τρόπο με τον οποίο το φως ορίζει τη «σήμα».


Instagram:@ninnipagano