Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Terracotta Λαμπτήρας λαδιού της Αγίας Γης

Προσοχή: λόγω κανονισμών τελωνείου μπορούμε να αποστείλουμε μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής εντός ΕΕ πριν κάνετε προσφορά.

Late Roman to early Byzantine mould-made terracotta oil lamp from the Holy Land. Το ευρύ, αχλαδόσχημο σώμα διαθέτει μια μεγάλη κεντρική οπή πλήρωσης περιβαλλόμενη από ανεβασμένες κυκλικές ανάγλυφες εγκοπές και έναν δακτύλιο κόκκων. Ένας στενός δίαυλος περιβαλλόμενος από υψωμένα όρια οδηγεί προς την οπή του φυτίλι. Ο ώμος διακοσμείται με χαμηλό ανάγλυφο με φθαρμένα μοτίβα με αμπέλι και φύλλα. Στο πίσω μέρος υπάρχει μια μακριά, συμπαγής αιχμηρή λαβή. Η κάτω επιφάνεια φέρει κυκλικό κυρίως δαχτυλίδι και ένα παλιό αριθμό συλλογής γραμμένο με μελάνι.

-> Grapevines and bunches of grapes were popular decorative motifs on Byzantine lamps. Although they could carry Christian associations with the Eucharist and Christ as the True Vine, the decoration alone does not prove that the lamp had a specifically liturgical function.

-> Οι αμπέλοι και οι κληματσίδες ήταν δημοφιλή διακοσμητικά μοτίβα στις βυζαντινές λυχνίες. Παρότι θα μπορούσαν να φέρουν χριστιανικές συνδέσεις με την Ευχαριστία και τον Χριστό ως το Αληθινό Αμπέλι, ο διακοσμητικός σχεδιασμός από μόνος του δεν αποδεικνύει ότι η λυχνία είχε συγκεκριμένα λατρευτική λειτουργία.

Μέγεθος: ± 88,8 × 64,5 χιλιοστά
Βάρος: ± 60,16 g

Κατάσταση: Πολύ καλή κατάσταση, πλήρης και ακέραιη. Υπερκείμενες φθορές λόγω ηλικίας, μικρές γρατζουνιές και αποθέσεις υπάρχουν. Δεν υπάρχουν ορατές επισκευές.

Πιστοποιητικό Αθεντικότητας (PDF) διατίθεται κατόπιν αιτήματος για όλα τα κομμάτια με τιμή σφυριού €100 ή άνω.

-> Clay lamps were first developed in the Bronze Age, initially designed as open bowl-like vessels. Over time, they evolved into more enclosed forms to prevent oil spills and were crafted using various methods: hand moulding, wheel throwing, and mould production.

-> Οι πήλινες λυχνίες αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά στην Εποχή του Χαλκού, αρχικά σχεδιασμένες ως ανοιχτά σκεύη σε μορφή λεκάνης. Με τον καιρό εξελίχθηκαν σε πιο κλειστά σχήματα για να αποφεύγουν διαρροές λαδιού και κατασκευάζονταν με διάφορες μεθόδους: πλάσιμο με το χέρι, ρίψη στα τροχά, και κατασκευή με καλούπωμα.

The use of moulds for lamp-making became prominent during the Hellenistic period (323–31 BCE). Lamps were typically created with two-piece moulds, forming the lamp's upper and lower sections. The top mould often included intricate relief designs that were imprinted onto the clay. This method sped up production and also allowed to add more decoration to the surface of the clay.

-> Η χρήση καλουπωμάτων για τη δημιουργία λυχνιών έγινε κυρίαρχη κατά την ελληνιστική περίοδο (323–31 π.Χ.). Οι λυχνίες συνήθως δημιουργούνταν με καλούπια δύο μερών, σχηματίζοντας τα άνω και κάτω τμήματα της λυχνίας. Το πάνω καλούπι συχνά περιλάμβανε πολύπλοκα ανάγλυφα σχέδια που αποτυπώνονταν στον πηλό. Αυτός ο τρόπος επιτάχυνε την παραγωγή και επέτρεπε επίσης την προσθήκη περισσότερης διακόσμησης στην επιφάνεια του πηλού.

Oil lamps were particularly popular in the Mediterranean region, where olive oil was abundant and served as an efficient fuel source. Other plant-based oils and animal fats may also have been used. To light the lamps, wicks made from materials like plant fibers, papyrus, or linen were inserted.

-> Οι λαμπτήρες λαδιού ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Μεσογειακή περιοχή, όπου το ελαιόλαδο ήταν άφθονο και αποτελούσε αποδοτική πηγή καυσίμου. Άλλα φυτικά έλαια και ζωικά λίπη μπορεί επίσης να χρησιμοποιούνταν. Για να φωτίσουν τις λυχνίες, τοποθετούνταν φυτίλια από υλικά όπως ίνες φυτών, πάπυρος ή λινό.

Beyond domestic use, oil lamps illuminated various settings. They were essential at Roman festivals, in the vast interiors of temples and religious sanctuaries, and in dark spaces like catacombs. In ancient Rome, lamps were sometimes offered as votive gifts to deities. Additionally, they served as grave goods in tombs, symbolizing light for the afterlife.

-> Εκτός οικιακής χρήσης, οι λυχνίες λαδιού φωτίζουν διάφορα περιβάλλοντα. Ήταν ουσιώδεις σε ρωμαϊκά φεστιβάλ, στους ευρύχωρους εσωτερικούς χώρους ναών και θρησκευτικών ιεροσυλών, καθώς και σε σκοτεινά μέρη όπως οι Catacombs. Στην αρχαία Ρώμη, οι λυχνίες μερικές φορές προσφέρονταν ως δωρητικά δώρα σε θεότητες. Επιπλέον, λειτουργούσαν και ως κτερίσματα στους τάφους, συμβολίζοντας το φως για τη μεταθανάτια ζωή.