Montiel-1985 - "ALTA MAR"

Στην απεραντοσύνη του ωκεανού, όπου ο ορίζοντας διαλύεται ανάμεσα σε νερό και ουρανό, αυτή η ναυτιλιακή σκάλα προχωρά σαν μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν πλέει μόνο πάνω στα κύματα· διαβαίνει επίσης στα αβέβαια εδάφη της μνήμης, του χρόνου και της μοίρας.
Το κύτος, σημαδεμένο από τη φθορά, μιλά για περιπλανήσεις που έχουν συσσωρευτεί, για καταιγίδες που έχουν ξεπεραστεί και σιωπές που μοιράζονται με τη θάλασσα. Η ύλη αποκαλύπτει τα αποτυπώματα της εμπειρίας, θυμίζοντας ότι κάθε μεταμόρφωση αφήνει ένα σημάδι και ότι κάθε ουλή περιέχει μια ιστορία.
Η θάλασσα, παρουσιαζόμενη ως δύναμη ζωντανή και μεταβαλλόμενη, συμβολίζει εκείνο που διαφεύγει τον έλεγχό μας: τους κύκλους της φύσης, τις κινήσεις της ζωής και τα αόρατα ρεύματα που καθοδηγούν τα βήματά μας. Μπροστά σε αυτήν την απεραντοσύνη, το σκάφος μετατρέπεται σε πράξη αντίστασης, σε μια βεβαίωση της ανθρώπινης θέλησης να προχωρήσει ακόμη και όταν ο προσανατολισμός δεν φαίνεται εντελώς ορατός.
Η σεληνιά πυκνή απόσταση λειτουργεί ως σημείο κατεύθυνσης και περισυλλογής. Είναι η σιωπηρή παρουσία του αγνώστου, το ήπιο φως που συντροφεύει όσους διαβαίνουν τη νύχτα αναζητώντας νόημα.
Η Alta Mar είναι μια σκέψη για το εσωτερικό ταξίδι. Μια πρόσκληση να αναγνωρίσουμε ότι, όπως και αυτή η ναυτιλιακή σκάλα, όλοι είμαστε σώματα σε κίνηση: δομημένα από τις εμπειρίες μας, κινούμενα από τα όνειρά μας και στηριγμένα από την ελπίδα να φτάσουμε σε νέες ακτές.