Tijs Dragtsma (1992) - Three Faces, One Breath

Τρεις Προσωπείες, Ένας Αέρας, μια γυναίκα σε μια στιγμή όταν το κεφάλι της αρχίζει να γυρίζει. Μία προεξέχει οξεία, παρούσα, πλήρως διαμορφωμένη. Οι άλλες δύο ακολουθούν όπως ένα υπολείμμα εικόνας, αρκετά κοντά για να ανήκουν ακόμη σε αυτήν, αρκετά ασθενείς για να αποχωρούν ήδη.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χαράχτηκε στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη από ένα πεδίο μεμονωμένων σημείων που παχίνουν σε διαυγείς επιφάνειες ενός μαγουλιού, ενός φρυδιού, της σταθερής γραμμής ενός στόματος, και αραιώνουν σε σχεδόν τίποτα όπου τα φαντάσματα των προσώπων χάνουν την υπόστασή τους. Η ομοιότητα σχηματίζεται ολοκληρωτικά μέσω ελεγχόμενης φθοράς στην επιφάνεια, η αφαίρεση αντικαθιστά κάθε γραμμή που συνήθως θα προσέθετε ένα πινέλο.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού αντί να εφαρμοστεί πάνω σε αυτήν. Το φως δεν δημιουργεί αυτό το πορτρέτο, το οξειώνει. Κάτω από άμεση πηγή το χάσμα αγκίζεται και η αντίθεση βαθαίνει, το σκληρό πρόσωπο προχωρά ενώ οι δύο ηχώδες φαίνονται να αποσβήνονται πίσω στο σκοτάδι. Από άλλη γωνία διαβάζεται πιο ήσυχα, τα τρία πρόσωπα να συγχωνεύονται σε ένα.

Αυτό το ήσυχο μετατόπιση είναι το θέμα όσο και η ίδια η γυναίκα. Ένα μόνο γρήγορο κίνημα, μια μόνο ανάσα, αρκετά για να διαχωρίσει ένα πρόσωπο σε παρόν και μνήμη, τον εαυτό που είσαι αυτή τη στιγμή δίπλα στους εαυτούς που ήσουν μόλις πριν από ένα δευτερόλεπτο. Παρατηρημένο από μακρυά ένα δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως ένα μεγαλοπρεπές πορτρέτο· κοντινά είναι τίποτα άλλο από ένα πεδίο λεπτών χαραγμάτων, η ίδια ένταση μεταξύ ενότητας και πληθυνότητας γραμμένη στον τρόπο που γίνεται η εικόνα.

Τρεις Προσωπείες, Ένας Αέρας συνεχίζει τη σειρά Τέχνης με Χάραξη από την Τijs Dragtsma, στην οποία οι εικόνες χτίζονται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Μία ανάσα, τρία πρόσωπα, και ακόμα μόνο μια γυναίκα.»

Σχετικά με την Τέχνη με Χάραξη

Η Τέχνη με Χάραξη είναι μια συλλογή έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από ατέλειωτες ακριβείς χαράξεις που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημείων. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ελαφρύ. Τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμία μια εσκεμμένη κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο επιφάνει απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράσσονται αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μια γωνία η φιγούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη μαλακώνει και γλιστρά πίσω στο σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από επικεντρωμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που καθιστά αυτό το μέσο τόσο μαγευτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και ανέκκλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσpheric και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα ποτέ δεν έχει οριστικοποιηθεί πλήρως. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρά έξω από το μαύρο. Σε άλλες, η εικόνα επιστρέφει στην ακινησία. Εκείνο το κίνημα, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, είναι όπου το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χαραγή κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως έναν εξελισσόμενο τομέα ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα ενώνονται.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να