Tijs Dragtsma (1992) - A Nymph Dissolved Into Dust

Το πρώτο που συλλαμβάνει το βλέμμα δεν είναι το πρόσωπό της αλλά το σύννεφο στον ώμο της, ένα πυκνό, ανήσυχο πεδίο λεπτών γρατζουνιών που πιάνει περισσότερο φως από οτιδήποτε γύρω του. Χρειάζεται μια στιγμή για να καταλάβεις ότι αυτή η λάμψη δεν είναι διακόσμηση. Είναι ο τόπος όπου φεύγει.

Το πρόσωπό της μένει ακίνητο μέσα σε όλη αυτή την κίνηση. Κατασκευασμένο από το ίδιο πεδίο μεμονωμένων σημείων, δουλεμένο αρκετά λεπτά ώστε να φέρει ένα φρύδι, ένα χωριστό στόμα, τη μαλακή γωνία ενός κεφαλιού που κοιτάζει μακριά λίγο, διαβάζεται ως πλήρες παρόν, συντονισμένο, σχεδόν αδιάφορο για όσα συμβαίνουν στον ίδιο της τον ώμο. Τίποτα στην έκφρασή της δεν ζητά βοήθεια.

Ένα χέρι βρίσκεται υψωμένο δίπλα της, τα δάχτυλά του ελαφρώς καμπυλωτά, πιασμένο στη μέση της κίνησης παρά στη μέση της πτώσης. Είναι το πιο λεπτό έργο γρατζουνιάς μέσα στο κομμάτι, κάθε αρθρώσεις και νύχι δομένα με τη δική του πυκνότητα σημείων, και είναι επίσης το τελευταίο ορατό ανθρώπινο στοιχείο που απομένει πριν το σώμα μετατραπεί σε σκόνη.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς αποτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα γλυπτείται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη μέσω αφαίρεσης αντί προσθήκης. Όταν ο ώμος διαλύεται, οι σημειώσεις συνωθούνται και διασκορπίζονται σε μια ακανόνιστη, αναπνέουσα λάμψη. Χαμηλότερα, ο κορμός σχεδόν αγνοείται, μένει να βουλιάξει πίσω στον μαύρο από τον οποίο προήλθε, με μόνο ένα ήσυχο σπλάχνο γρατζουνιάς που διασπάται από αυτήν, ήδη η δική του μικρή μορφή στο σκοτάδι.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή με φως ή χωρίς το άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί. Την οξύνει, βαθαίνοντας την έλξη ανάμεσα στο πρόσωπο που κρατά ακόμα και στον ώμο που πια δεν κρατά, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από απόσταση από ό,τι όταν θα σταθείς κοντά, χωρίς ποτέ να τη χάνει.

Μια νύμφη διαλυμένη σε σκόνη ανήκει στο The Unmaking, μια σειρά μέσα στο Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου οι εικόνες χτίζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρωμάτων ή εκτύπωσης, και όπου η ίδια αυτή φθορά γίνεται ένας τρόπος να ρωτήσεις πόσο από ένα σώμα, μια ομορφιά, ένα εγώ μπορεί να παραμεριστεί πριν το χάρισμα που το όρισε τελικά αποσυρθεί.

Μια νύμφη ποτέ δεν σκαλίστηκε για να διαρκέσει, αλλά μόνο για να κοιταχτεί μια φορά, κοντά, πριν το φως προχωρήσει.

"Αυτό που μένει δεν είναι το μάρμαρο. Είναι ο τρόπος που διατήρησε το χέρι της υψωμένο καθώς της έφευγε."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και βγάζουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, όταν πλησιάσεις, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο από ατομικά σημεία. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν αβάρος. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ευαίσθητο ιστό γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατζουνιές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται σαφές και ορισμένο. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι ο ήσυχος του τόνος. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το φαινόμενο δεν μένει ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Κάποιες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο προς τα εμπρός. Άλλες φορές, επιστρέφει σε στασιμότητα. Είναι εντός αυτής της κίνησης, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύεται.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί δημιουργούν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια οποία συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Για τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα κατασκευάζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω της απουσίας, της σκιάς, της ανάκλασης ή της έντασης. Αυτό που τους συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να φτιάξω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στο στοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο όλα αυτά τα ερευνητικά πεδία ενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργώ έργα που αισθάνονται διακριτά, εκούσια και ζωντανά.