Tijs Dragtsma (1992) - Stairs Without Up or Down

Έξι άνθρωποι σκαρφαλώνουν έξι σκάλες μέσα στο ίδιο δωμάτιο, ο ένας σε κάθε τοίχο, ο ένας στην οροφή, ο ένας κάτω από τα πόδια, και όλοι βεβαιώνουν ότι η ανάβαση κατευθύνεται προς τα πάνω. Κανείς από αυτούς δεν κάνει λάθος. Κανείς από αυτούς δεν έχει δίκιο. Το κούβο κρατά όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα, ήρεμο και προφανώς φωτισμένο, σαν να ήταν η αντίφαση ο μόνος τρόπος που δουλεύει αυτό το συγκεκριμένο δωμάτιο.

Οι σκάλες δεν συναντιούνται πουθενά και ανήκουν σε κανένα ένα συγκεκριμένο επίπεδο, όμως το δωμάτιο διαβάζεται ολόκληρο από κάθε γωνιά, ένα εξάγωνο κουτί με την τυπική άνεση ενός διαδρόμου και χωρίς τους τυπικούς κανόνες του. Κάθε φιγούρα παρακολουθεί τα δικά της βήματα. Κανείς δεν κοιτάζει προς τα πάνω ή προς τα κάτω, εκεί όπου οι άλλοι περπατούν πάνω σε κάτι που, από κάθε κοινή λογική, θα έπρεπε να είναι ένας τοίχος.

Τίποτα εδώ δεν βάφτηκε, δεν εκτυπώθηκε ή σχεδιάστηκε. Το κούβα, οι έξι σκάλες του και τα έξι μικρά που ανεβαίνουν πάνω σε αυτές υπάρχουν επειδή το ακρυλικό γυαλί έχει χάσει μέρος της επιφάνειάς του, ένα πεδίο λεπτών γρατζουνιών σε σχήμα σκαλοπατιών, γωνιών και της μακριάς σκιάς κάτω από κάθε βήμα.

Η εικόνα είναι πάντα εκεί, τόσο φως της ημέρας όσο και όταν φωτίζεται από μια μόνο προσαρμοσμένη λάμπα. Το φως δεν δημιουργεί ό,τι βλέπετε εδώ, το οξύνεται. Κάτω από άμεση πηγή, οι σκάλες βαθαίνουν και μαζεύουν τη δική τους λάμψη, υπό έναν πιο ήσυχο γωνιακό φωτισμό το ίδιο κούβο καταλήγει σε κάτι πιο ήσυχο και πιο απομακρυσμένο, διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει την εικόνα.

Από απόσταση το κούβο διαβάζεται ως ένα ήρεμο αρχιτεκτονικό αντικείμενο, ένα κουτί φωτός που κρατά έξι φιγούρες παγωμένες εν κινήσει. Κοντά, αυτή η βεβαιότητα διασπάται σε ένα πεδίο ατομικών σημαδιών, μια επιφάνεια που μόνο όταν το μάτι απομακρύνεται ξαναλύεται σε σκάλες και τοίχους και περπατώντες ανθρώπους.

Κάθε ένα από τα έξι είναι πεπεισμένο ότι οι άλλοι πέντε έχουν λάθος τη βαρύτητά τους. Είναι μια μικρή, σχεδόν κωμική διαφωνία, και επίσης παλιά, καθένας μετρά προς τα πάνω και προς τα κάτω από όπου κι αν βρίσκεται. Κοίτα για αρκετή ώρα και το δωμάτιο αρχίζει να μην είναι πια ένα Παζλ με σκάλες αλλά να θέτει ένα πιο ήσυχο ερώτημα για τον εσένα.

Οι Σκάλες Χωρίς Άνοδο ή Κατάβαση ανήκουν στο Look Twice, μια σειρά μέσα στο Art with Scratch από τον Τις Ντραχτσμά, όπου οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση, και στην οποία αυτή η ίδια φθορά γίνεται τρόπος να κρατάει κανείς την υπομονή και τη σιωπηρή κωμωδία της συνέχισης της ανάβασης σε έναν κόσμο που αρνείται να συνυπολογίσει. Το έργο εμπνέεται από τον M. C. Escher και αποτελεί αυθεντική σύνθεση, επιστρέφοντας σε μια μόνο ερώτηση: ποια κατεύθυνση είναι πραγματικά προς τα πάνω, και ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει.

«Έξι άνθρωποι, έξι σκάλες, ένας χώρος, και κανείς που να σκαρφαλώνει προς τη λάθος κατεύθυνση.»

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αφήνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από μακριά, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρούσα σε ένα. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυτες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό ιστό γραμμών, κάθε μια πρόθεση χειρονομίας, καθιστώντας καθεμία από αυτές ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Το οξύνεται. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως κινείται πάνω από την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το πρόσωπο φαίνεται καθαρό και οριστικό. Από κάποια άλλη γωνία μαλακώνει και επιστρέφει προς τη σκότους από την οποία προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό κεντρική εστία, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει σχεδόν γλυπτή, λαμπερή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χαρακτικής είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται μαλακότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από τη διαδραστικότητα της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές ο φορέας φαίνεται να εμφανίζεται από το μαύρο προς τα εμπρός. Σε άλλες, επιστρέφει στη σιωπή. Είναι σε αυτή τη μετακίνηση, ανάμεσα στη διαύγεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά περιέχει μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί формίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τις Ντραχτσμά, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα έρχονται μαζί.

Η δουλειά μου συχνά αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα δομούνται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, στη διαύγεια και στην συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από την αντίθεση. Ανάμεσα σε δύναμη και ευθραυστότητα. Μεταξή ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που παραμένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προκαλεί σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο αυτά τα ερευνητικά πεδία ενώνονται. Δεν αποτελεί μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την επιθυμία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτά, συνειδητά και ζωντανά.