Tijs Dragtsma (1992) - A Handshake Over the Fallen

Δύο άνδρες συναντιούνται απέναντι από ένα τραπέζι, κοστούμια σχετικά τσαγιαρισμένα, τα χέρια ενωμένα με την αρχαιότερη κίνηση συμφωνίας που υπάρχει. Τίποτα από το αγκάλιασμα δεν φαίνεταιβιαστικό. Είναι ο τύπος της λαβής που κλείνει μια συμφωνία, υπογράφει μια συνθήκη, καθορίζει τα σύνορα, και πίσω απ’ αυτή δεν υπάρχει αίμα, ούτε φωνές, μόνο η ήρεμη αποτελεσματικότητα ανθρώπων που το έχουν κάνει αυτό πριν.

Το λευκό ύφασμα που καλύπτει το τραπέζι δεν σταματά στην άκρη του τραπεζιού. Κατέρχεται και συνεχίζει να κατέρχεται, μέχρι να μην είναι πλέον ύφασμα αλλά πεδίο, σειρά μετά από σειρά σταυρών που εκτείνονται κάτω από τους δύο άνδρες και πέρα από το πλαίσιο. Το τραπέζι, διαπιστώνεται, ποτέ δεν ήταν χωριστό από τη γη πάνω στην οποία ακουμπούσε.

Σε αυτή την εργασία από τη σειρά No Man's Land στο πλαίσιο Art with Scratch, το πεδίο δεν είναι ζωγραφισμένο ή τυπωμένο πάνω στο διαφανές ακρυλικό γυαλί. Διαμορφώνεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς στην επιφάνεια, ένα πεδίο λεπτών γρατσουνιών που συγκεντρώνονται στο λευκό βάρος του υφάσματος και στις αχνές γραμμές των σταυρών, ενώ οι δύο άνδρες διατηρούν το σχήμα τους ως σκοτεινά, ανέπαφα σιλουέτες ενάντια στο μαύρο. Αυτό που λάμπει είναι το έδαφος. Αυτό που παραμένει στη σκιά είναι οι άνδρες που στέκονται πάνω σε αυτό.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, με φως ημέρας όσο και κάτω από ένα μόνο επικεντρωμένο φως. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Υπό άμεσο φως η χαραγμένη επιφάνεια πιάνεται και η αντίθεση βαθαίνει, οι σταυροί αποκτούν ακμή και βάρος, το ύφασμα παίρνει μια κρύα λάμψη, και από γωνία σε γωνία η ίδια εργασία επιστρέφει στη σιωπή χωρίς ποτέ να χάσει την εικόνα.

Το handshake είναι ολόκληρη η συναλλαγή. Ό,τι αποφασίστηκε πάνω από το τραπέζι, ένα σύνορο, ένας πόρος, μια εκεχειρία, μια παράδοση, αποφασίστηκε σε ένα πεδίο που απαντά σε διαφορετική λογιστική. Οι άνδρες δεν πρέπει να κοιτάξουν προς τα κάτω. Συνήθως δεν το κάνουν.

A Handshake Over the Fallen ανήκει στο No Man's Land, μια σειρά εντός Art with Scratch από τον Τις Ντράγκτσμα, όπου η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς στην επιφάνεια αντί μέσω χρωστικής ή εκτύπωσης, και στην οποία αυτή η ίδια φθορά γίνεται τρόπος να δείξει πώς οι άνδρες που αποφασίζουν σε ένα τραπέζι δεν είναι ποτέ αυτοί που πλήρωσαν για να το ορίσουν.

Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Το ύφασμα ήταν πάντα σάβανο. Απλώς χρειαζόταν το φως για να το παραδεχτεί.

"Έσκυψαν τα χέρια τους. Η γη όχι."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Καρβουνώνονται γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και πλήρης παρουσίας. Ωστόσο από κοντά, το έργο εξαφανίζεται σε ένα πυκνό πεδίο από μεμονωμένες ενέργειες. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φάνηκε στέρεο αποκαλύπτεται ως ευαίσθητο δίκτυο γραμμών, καθεμιά μια συνειδητή κίνηση, καθεμιά ουσιαστική για το όλον.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα μένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήσυχη του ένταση. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν τίθεται ποτέ ολόκληρα στη θέση της. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το υποκείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλοτε, επιστρέφει σε ηρεμία. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά περιγράφει μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τιζς Δράγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινούν μόνιμη επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω τη τέχνη ως σταθερό στιλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς ο σκληρός χαρακτήρας μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα δομούνται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τους ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, στην καθαρότητα και στην συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλά να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις ενώνουν.'} } {}) }