Tijs Dragtsma (1992) - A March Blind to Itself

Μια στήλη ανθρώπων προχωράει πάνω από το ακρυλικό γυαλί, ο καθένας με το ίδιο κοστούμι, το ίδιο βήμα, την ίδια τυφλή ματιά τραβηγμένη σφιχτά στα μάτια. Ούτε χρωματισμός. Ούτε αποτύπωμα. Οι άντρες διαμορφώνονται στην επιφάνεια μέσω ελεγχόμενων γδάρσεων, ένα πεδίο ατομικών σημαδιών που από απόσταση διακρίνεται σε σώμα που βαδίζει με βήμα και σε κοντινή ματιά ανοίγει ξανά σε ένα πεδίο λεπτών γδάρσεων.

Τα κοστούμια είναι η στολή των αντρών που αμείβονται για να βλέπουν με καθαρότητα και να επιλέγουν σωστά. Εδώ αυτή η ενδυμασία γυρίζει ανάποδα. Κάθε άντρας στη στήλη φοράει μια τυφλή μαντήλα και κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται. Δεν χρειάζεται να δει πού πηγαίνει, γιατί ο άντρας δίπλα του βαδίζει επίσης, και αυτό έχει γίνει αρκετός λόγος.

Είναι ένα ήσυχο πορτρέτο εμπιστοσύνης που δεν ζητήθηκε ποτέ να αποδείξει τον εαυτό του. Ένας παρελαύνων ήδη αποτελεί συμφωνία για κίνηση μαζί, αλλά μια τυφλημένη παρέλαση είναι κάτι άλλο, μια διατεθειμένη μεταφορά από ρυθμό μόνο. Το καλυμμένο μάτι σταματά να ρωτάει ερωτήματα και το σώμα συνεχίζει να βαδίζει χωρίς διακοπή.

Οι γδάρσεις που χτίζουν τη στήλη αγκαλιάζουν το φως κατά μήκος των τυφλών ματιών και της διασταύρωσης των ποδιών, τα σημεία όπου οι άντρες επαναλαμβάνονται πιο καθαρά. Το φως δεν δημιουργεί αυτή την εικόνα· την οξύνεται, με τη αντίθεση να βαθύνει καθώς αλλάζει η γωνία, η στήλη διαβάζεται διαφορετικά ανάλογα με το πού στέκεται ο θεατής, παρότι η παρέλαση καθ’ εαυτή δεν σταματά ποτέ.

Οποιοσδήποτε έχει ακολουθήσει μια πολιτική χωρίς να τη διαβάσει, να έχει υπογράψει όπου του ζητήθηκε ή να περπατάει συνεχώς επειδή το έκανε ο γείτονας, θα αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του σε αυτή τη στήλη. Το έργο δεν δείχνει σε έναν άνδρα. Δείχνει τη γραμμή και το πόσο εύκολα διαμορφώνεται μια γραμμή όταν αρκετός κόσμος συμφωνεί να μη βλέπει.

Ένας Παρέλαση Αβλέπει τον Εαυτό Του ανήκει στο In Plain Sight, μια σειρά μέσα από το Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η εικονογράφηση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί με χρωστικές ή εκτύπωση, και στην οποία αυτή η ίδια φθορά γίνεται τρόπος να φανεί πόσο εύκολα ένα πλήθος παραδίδει τη δική του όραση για την άνεση της κίνησης σε βήμα με όλους γύρω του.

Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Σε μια στήλη χωρίς ηγέτη, αυτή η δομή είναι το μόνο πράγμα που παραμένει όρθιο.

"Ένας όχλος με κλειστά μάτια βρίσκει ακόμη τον δρόμο προς τα εμπρός, όσο κανείς δεν σταματήσει να κοιτάξει."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά ελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γδάρσεις που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Και όμως από κοντά το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο πλέγμα γραμμών, κάθε μια μια σκόπιμη κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το σύνολο.

Φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο επιφέρει απορρόφηση, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαχέεται και η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται καθαρό και ορισμένο. Από άλλη μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό μια εστιασμένη σκιά, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Το πράγμα να χαράσσεται είναι άμεσο και ανεπίστρεπτο. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε μαλακότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή δεν δεσμεύεται ποτέ πλήρως. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, καταντικρίζει και επιστρέφει στη σιωπή. Έχει μέσα της αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί δημιουργούν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια ύπαρξη που αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από την απλή επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συμπορεύονται.

Το έργο μου αρχίζει συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Μερικά έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα emerge μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, στην σαφήνεια και στην συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει το αντίθετο. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλά να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στην αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνδυάζονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, δόκιμα και ζωντανά.