Tijs Dragtsma (1992) - The One Lit Astray

Στο The One Lit Astray, ένα αχναρό πρόσωπο προβάλλεται μέσα σε μια συνάθροιση πιο σκιασμένων σχήματων, παγιδευμένο σε μια πτώση φεγγαριού που φαίνεται να κάθεται πάνω σε τίποτα παρά μόνο στον εαυτό του. Ο περιβάλλων ποιμενικός σχηματισμός διατηρεί ελάχιστα το σχήμα του, με μερικά ίχνη γραμμών να διαγράφουν αυτιά και ράχη μέσα από το σκοτάδι, ενώ το ένα κέντρο αποτελείται από ένα πεδίο λεπτών χαραγμάτων που πιάνει και κρατά το φως. Ούτε μπογιά. Ούτε αποτύπωμα. Ούτε μελάνη. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, οπότε το αχνοκαμωμένο σώμα είναι πάντα παρόν, με ή χωρίς λυχνία στραμμένη επάνω του.

Από απόσταση το έργο διαβάζεται ως ένα ενιαίο φωσφορίζον ζώο μέσα σε μια ήσυχη, σχεδόν κρατημένης σκοτεινότητας, ο τύπος σκηνής που θα μπορούσε να ανήκει σε μια παραβολή που κάποιος τη θυμάται μερικά. Πλησιάζοντας, αυτή η λάμψη διασπάται και μετατρέπεται σε ένα πεδίο ατομικών σημείων, κάθε ένα μικρή πράξη αφαίρεσης αντί προσθήκης, καθώς η επιφάνεια αποκαλύπτει τη λάμψη της για να περιγράψει τρίχωμα, γυρισμένο κεφάλι και το βάρος ενός σώματος που υψώνει το ανάστημά του.

Η σύνθεση φέρνει κάποιες μαγματικές επιρροές από τον Magritte, όπου το κανονικό γίνεται ξένο απλώς με το να ξεχωρίσει. Μια ομαδική ποσότητα είναι, από τη φύση της, ένα σχήμα που αποτελείται από ομοιομορφία. Εδώ αυτή η ομοιομορφία διακόπτεται από ένα σώμα που δεν θα εξαφανιστεί μέσα σε αυτήν, όχι μέσω εξέγερσης αλλά μέσω του απλού γεγονότος ότι φαίνεται. Τα πρόβατα γύρω του δεν διαγράφονται· παραμένουν ως το σκοτάδι που δίνει στο κέντρο του το σχήμα του.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Κάτω από μια άμεση πηγή, τα γαργαλάσματα πάνω στο φωτισμένο άτομο αγκαλιάζουν και αποτυπώνουν, και η αντίθεση βαθαίνει, έτσι ώστε να φαίνεται ότι απομακρύνεται ελαφρώς από την επιφάνεια ενώ το κοπάδι γύρω του καταλήγει βαθύτερα στο μαύρο. Διαβάζεται διαφορετικά από γωνία σε γωνία, χωρίς ποτέ να χάνει το πρόβατο στο κέντρο του ή την ήρεμη ένταση που κρατά ολόκληρη τη σκηνή ενωμένη.

Το One Lit Astray συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch (Τέχνη με Γραμμές) του Τijs Dragtsma, στην οποία οι απεικονίσεις κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς παρά μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Το συγκεκριμένο έργο είναι μοναδικό.

"Ένα φώτισε, τα υπόλοιπα είναι το σκότος που αποδεικνύει το φως του."

Σχετικά με την Art with Scratch

Η Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά διαλύεται. Χαραγμένο γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητα ακριβή χαράγματα που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρούσα. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημείων. Τέλεια, εύθραυστα και σχεδόν ελαφριά. Τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα εύθραυστο πλέγμα γραμμών, κάθε μια μια επί deliberate κίνηση, κάθε μια ουσιαστική σε όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράσσονται αντικατοπτρίζονται. Καθώς το φως μετακινείται διαγώνια στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σώμα φαίνεται καθαρό και ορισμένο. Από άλλη, απαλύνεται και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα αποκτά γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς ολόκληρη η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες, να επιστρέφει σε γαλήνη και παύση. Είναι μέσα σε αυτήν την κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χαραγή κρατάει μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί συνθέτουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα έρχονται μαζί.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούργιο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνεται οικειότητα; Πώς η ακρίβεια να δημιουργεί συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα οικοδομούνται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγνητίζομαι από την αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ορατού και αυτού που μένει ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάστροφη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο συγκεντρώνονται αυτές οι διερευνήσεις. Δεν αποτελεί μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, πρόθεσης και ζωντανά.