Tijs Dragtsma (1992) - The Body Becomes a Question Mark

Η στάση είναι ολόκληρη η ιστορία εδώ. Το σώμα μίας γυναίκας λικνίζεται προς τα πίσω, η σπονδυλική στήλη καμπυλώνεται σε μια συνεχή γραμμή, το κεφάλι κρεμασμένο, ο λαιμός ανοιχτός στο σκοτάδι. Εκείνη η κίνηση είναι το μόνο πράγμα που μένει όρθιο. Ούτε έπιπλα, ούτε περιβάλλον χώρου, μόνο το σχήμα που δημιουργεί το σώμα όταν παραδίδεται πλήρως.

Η καμπύλη διαβάζεται, σχεδόν αμέσως, ως ερωτηματικό. Αυτό δεν είναι ατύχημα της στάσης αλλά η καρδιά του έργου. Η σπονδυλική στήλη γίνεται γάντζος, τα μαλλιά που ακολουθούν γίνονται ουρά του, και το υπόλοιπο είναι ένα σώμα που μετατρέπεται σε σημειογραφία, κάνοντας μια ερώτηση που δεν μπορεί να ειπωθεί δυνατά.

Η εικόνα σχηματίζεται από ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών που έχει κοπεί απευθείας στο ακρυλικό γυαλί. Χωρίς μπογιά, χωρίς εκτύπωση, χωρίς μελάνι. Η πλάτη, το ώμο, η μακριά γραμμή από τον λαιμό μέχρι τον γοφό χτίζονται από ελεγχόμενες φαινόμενες ζημιές στην επιφάνεια, ένα πεδίο λεπτών γρατζουνιών που πιάνουν και συγκρατούν το φως αντί να αντανακλούν μια εικόνα δέρματος.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί, την οξύνεται. Κάτω από ανασηκωμένο λαμπτήρα, οι ακμές γίνονται βαθύτερες και το σώμα κερδίζει βάρος και λάμψη, υπό φως μεροληπτικό καταλήγει σε μια πιο ήσυχη λάμψη. Διαβάζεται διαφορετικά από την απέναντι πλευρά της αίθουσας από ότι όταν βρίσκεται κανείς κοντά, όπου το σχήμα breaking apart στα κομμάτια που το οικοδόμησαν.

Αυτό που χάνεται σε αυτή την διάσπαση είναι τόσο συνειδητό όσο και αυτό που επιζεί. Επιφάνεια, λεπτομέρεια, ακόμη και ταυτότητα πέφτουν μέσα στο μαύρο. Αυτό που μένει είναι η στάση, η παράδοση, η αρχιτεκτονική μιας σπονδυλικής στήλης υπό πίεση. Το σώμα δεν κρύβεται, αλλά περιορίζεται στην μια γραμμή που λέει ακόμα τα πάντα.

Το έργο συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, του Τijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρώμα ή εκτύπωση. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Ένα σώμα λυγισμένο σε μια ερώτηση, χωρίς απάντηση γραμμένη από κάτω του."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χάραξη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται почти φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και πλήρης παρουσίας. Ωστόσο από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτή, εύθραυστη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν ως σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευάλωτο πλέγμα γραμμών, καθεμία μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία απαραίτητη για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγματευμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά την επιφάνεια, η εικόνα ανασαίνει. Από τη μία γωνία το σχήμα διακρίνονται ευκρινώς. Από άλλη καταλαγιάζει και επιστρέφει προς το σκοτάδι απ’ όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήρεμη του ένταση. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι απότομο. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία.Η απουσία σε παρούσα ύπαρξη.

Σ_work όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με τη ματιά και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε στασιμότητα. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια ύπαρξη, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτή του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε συλλογή έργων προσεγγίζεται ως ένας δικός της κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα προκύπτουν μέσω απουσίας, σκιάς, ανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι ο κοινός δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Ανάμεσα στη δύναμη και την τρωτότητα. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ του ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Σκοπός μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.