Tijs Dragtsma (1992) - A Pearl Caught in Static

Το βλέμμα φτάνει πριν οτιδήποτε άλλο. Εκείνη γυρίζει, τα χείλη μισάνοιχτα σαν να συνελήφθη εν κινήσει, εν χρόνω, εν σκέψη, και ολόκληρο το έργο εξαρτάται από εκείνο το μισό δευτερόλεπτο. Το A Pearl Caught in Static κρατά ακριβώς αυτή την κίνηση, μετά τη Γυναίκα με το Μαργαριτάρι σε Λάμπες από τον Ιωάννη φέρμερ, ζωγραφισμένη γύρω στο 1665 και διατηρημένη σήμερα στο Mauritshuis στην Χάγη, ένα έργο συχνά ονομαζόμενο «Μόνα Λίζα του Βορρά», έτσι που ο τίτλος έχει γίνει μια δική του μορφή φήμης.

Αυτό που χάνει αυτή η εκδοχή είναι το στοιχείο για το οποίο το έργο αγαπήθηκε περισσότερο, αυτό το εξαιρετικό γαλάζιο και χρυσό του πέπλου, το ζεστό ώχρα δέρμα, το μαύρο σκοτεινό που ο βερμέρ έχτισε από γλασαρισμένες σκιές αντί από πραγματικό μαύρο. Όλα αυτά παραδίδονται εδώ σε βαθύ μαύρο, και το χρώμα παραδίδεται εξ ολοκλήρου στο φως και την έλλειψή του.

Αυτό που επιβιώνει είναι όλα όσα χρειάζεται κανείς για να τη γνωρίσει με μια ματιά. Το πέπλο εξακολουθεί να στρέφεται και να τραβά, τα χείλη παραμένουν μισάνοιχτα, τα μάτια διατηρούν την ίδια ανοιχτή απορία, ανάμεσα σε πρόσκληση και προειδοποίηση. Το μαργαριτάρι παραμένει επίσης, μικρότερο από νύχι δαχτύλου, το ένα σημάδι σε ολόκληρο το έργο που διαβάζεται ως καθαρό, απομονωμένο φως.

Αυτό που παραμένει χτίζεται από ένα πεδίο ατομικών σημείων, χαραγμένων στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού αντί να απλωθούν πάνω του. Το πρόσωπο συγκεντρώνει το περισσότερο φως από όλα, σχηματισμένο από μια πυκνή ύφανση από λεπτά, επικαλυπτόμενα σημεία που, όταν πλησιάζεις, διαβάζονται όπως ένα στατικό που έχει καθίσει σε σχήμα, ένας τύπος οπτικής θορύβου που διαλύεται, τη στιγμή που το βλέμμα απομακρύνεται, σε ένα πρόσωπο που ήδη γνωρίζει κανείς.

Το κρανιακό ύφασμα του πέπλου τραβά ένα δεύτερο ρεύμα φωτεινών, σαρωτικών γραμμών κάτω από τον ώμο, ενώ τα μάτια, το στόμα και το μακρύ κάτω της κολάρας της παραδίδονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο σκοτάδι, κομμένα από το φως αντί να ενσωματωθούν σε αυτό. Εναντίον αυτού του ελεγχόμενου επιφανειακού ζημιά, το μαργαριτάρι διατηρεί το μοναδικό, ήσυχο σημείο φωτός, το ένα ακόμα πράγμα σε ένα πεδίο που αλλιώς φαινόταν πως τρέμει.

Το A Pearl Caught in Static ανήκει στο After the Masters, μια σειρά στο πλαίσιο του Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η εικόνα κατασκευάζεται μέσα από ελεγχόμενη ζημιά στην επιφάνεια αντί για χρωστήρα ή εκτύπωση, και στην οποία η ίδια αυτή ζημιά γίνεται τρόπος ρωτήματος πόσο λίγα από ένα αριστούργημα χρειάζεται πραγματικά το μάτι πριν αναγνωρίσει εξ again το σύνολο.

"Δεν της δόθηκε ποτέ ένα όνομα. Μάλλον μόνο ένα βλέμμα, και ένα μόνο σημείο φωτός που να το κρατά."

Σχέτικα με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά ελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά εξ dissolves into a dense field of individual marks. Fine, fragile and almost weightless. What seemed solid reveals itself as a delicate web of lines, each one a deliberate gesture, each one essential to the whole.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετατοπίζεται κατά μήκος της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία τοFigures παραμένει σαφής και ορισμένος. Από μια άλλη δέχεται και καταλήγει πίσω στο σκοτάδι απ’ όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν επικεντρωμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν λαμπρή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο να συναρπάζει είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη του γαργαλίσματος είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το πρόσωπο δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με προοπτική και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το subject φαίνεται να στέκεται προς τα εμπρός έξω από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται σε ακινησία. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από το χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται σε κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τις Ν Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί διαρκώς η επιθυμία εξερεύνησης νέων οπτικών γλωσσών. Δεν θεωρώ την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναισθηματικό περιεχόμενο συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Εντός του TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ό,τι είναι ορατό και ό,τι μένει ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την αντανάκλαση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου όλες αυτές οι αναζητήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διαφορετικά, συνειδητά και ζωντανά.