Tijs Dragtsma (1992) - Elvis Through Scratched Light

Elvis Through Scratched Light αρχίζει εκεί που τελειώνει η φωτογραφία. Το κοτσίδι, το γείσο, το διάσημο προφίλ κοντά σε ένα παλιό μικρόφωνο, τίποτα από αυτά δεν βρίσκεται αποτυπωμένο στο ακρυλικό γυαλί. Χτυπιέται στον ίδιο τον φλοιό της επιφάνειας, μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας, όχι εφαρμοσμένο σε αυτήν.

Το κοτσίδι και η γραμμή του ζυγωματικού κρατούν το φωτεινότερο πεδίο λεπτών γρατσουνιών, ο τόπος όπου το φως συσσωρεύεται και το πορτραίτο γίνεται αδιαμφισβήτητα δικό του. Τα μάτια, ο γιακάς και το βαθύ μαύρο υπόβαθρο μένουν ανέγγιχτα, έτσι ώστε το πρόσωπο να προβάλλεται μέσα από το σκοτάδι αντί να φωτίζεται από εξωτερικά. Αυτό που διατηρεί το έργο είναι το ίδιο το πρόσωπο, αυτό που αφήνει να φύγει είναι η λεπτομέρεια. Δεν υπάρχει υφή δέρματος, ούτε λάμψη στούντιο, μόνο η δομή ενός προσώπου που σχηματίζεται από σημάδια και το σκοτάδι που το περιβάλλει.

Το μικρόφωνο παραμένει κυρίως στη σκιά, μια σκούρα μορφή με αρκετά κρυφή ανάδειξη κατά μήκος της σχάρας του ώστε να αναγνωρίζεται. Γίνεται λιγότερο αντικείμενο και περισσότερο ιδέα, το φράγμα ανάμεσα στον άνθρωπο και τον μύθο, το όργανο που μετέτρεψε μια φωνή σε θρύλο. Ο Elvis κοιτάζει πέρα από αυτό, μισά φωτισμένος, μισά κρυμμένος, όπως οι εικονίτσες σπάνια αφήνουν τον εαυτό τους να γίνει πλήρως ορατός.

Βλέποντας από τον απέναντι χώρο, το Elvis Through Scratched Light διαβάζεται ως ένα ενιαίο, monumental πρόσωπο αιωρούμενο σε μαύρο. Πλησίασε βήμα και αυτό το πρόσωπο ανοίγει σε ένα πεδίο ατομικών σημαδιών, καθένα τοποθετημένο, κανένα από αυτά συμπτωματικό. Το φως δεν δημιουργεί αυτήν την εικόνα. Την ακονίζει, βαθαίνοντας contrast και δίνοντας λάμψη στις γρατσουνιές, ενώ το πορτρέτο ίδιο δεν απομακρύνεται ποτέ από την επιφάνεια στην οποία κρατείται.

Το έργο συνεχίζει τη σειρά «Art with Scratch» του Τιζς Δράχτσμα, στην οποία η εικονιστική γλώσσα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί για χρωστήρα ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Το φως δεν τον κάνει. Μόνο τον αφήνει να περάσει."

Σχετικά με την Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα μέσα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, ευάλωτες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν αδιαπέραστο αποκαλύπτεται ως ευαίσθητο δίχτυο γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο οριζόντιο απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει διαχέεται στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα κρατείται καθαρή και ορισμένη. Από κάποια άλλη αυτή μαλακώνει και επιστρέφει στην ακινησία από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από μια εστιασμένη προβολή, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα αποκτά γλυπτό, σχεδόν φωτεινό χαρακτήρα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να ανακληθεί. Και όμως το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και γεμάτο κίνηση. Σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Καταστροφή γίνεται δημιουργία. Έλλειψη γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από τη σχέση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το υποκείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες στιγμές, εγκαθίσταται ξανά στην ηρεμία. Εκεί βρίσκεται, μέσα σε αυτή την κίνηση, μεταξύ οξείας ακρίβειας και γαλήνης, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια αναπνοή, μια χειρονομία. Μαζί συνθέτουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τις Δράχτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με ωθεί συνεχώς ένα επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συγκλίνουν.

Η δουλειά μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Within TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για αυθεντικότητα, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγεύει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και αβεβαιότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατάει την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις γίνονται ένα. Δεν αποτελεί μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτά, σκόπιμα και ζωντανά.