Tijs Dragtsma (1992) - Marley Rising Through Smoke

Ο Μπομπ Μάρλεϊ εμφανίζεται με τα μάτια κλειστά, ένα λεπτό ράμμα καπνού να γλιστράει μπροστά στο πρόσωπό του και οι τριχόμαλλες μπούκλες να πιάνουν φως στα άκρα τους, σαν να έχει συλληφθεί εν μέσω αναπνοής παρά εν μέσω πόζας. Σε αυτό το έργο από αυτήν την αναπνοή γίνεται ολόκληρη η εικόνα. Ο καπνός αποτελεί το πιο φωτεινό νήμα στη σύνθεση, ένα πεδίο από λεπτές γρατζουνιές που στροβιλίζονται ανοδικώς, και τραβάει το βλέμμα προς τα κάτω σε ένα πρόσωπο που χτίζεται με τον ίδιο τρόπο, από ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας αντί για σκίαση ή γραμμή.

Το φόντο παραμένει καθαρό, άκοπτο μαύρο, έτσι ώστε το πρόσωπο και οι μπούκλες να φαίνονται να υψώνονται από το τίποτα, σχηματισμένα μόνο όπου έχει γίνει εργασία στην επιφάνεια. Θεωρητικά από μακριά, το πορτρέτο διαβάζεται ως μια ήρεμη, μεταφορική παρουσία. Κοντύτερα, η παρουσία αυτή διαλύεται σε ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών, καθένα μικρό και με πρόθεση, κανένα από αυτά δεν διηγείται τη ιστορία μόνο του.

Ούτε μπογιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, παρούσα σε κάθε ώρα της ημέρας, σε κάθε είδος φωτός. Το φως δεν δημιουργεί αυτό το πορτρέτο, το ακονίζει ό,τι υπάρχει ήδη, ενισχύοντας τη αντίθεση μεταξύ των φαινόμενων μπούκλων και του μαύρου που τους κρατά, ώστε το έργο να διαβάζεται διαφορετικά καθώς περνάς από μπροστά του χωρίς ποτέ να χάσεις το πρόσωπο στο κέντρο του.

Ο Μάρλεϊ έκλεινε τα μάτια συχνά στη σκηνή, εν μέσω φράσης, εν μέσω χαμόγελου, σαν να ακουμπά ενδόμυχα όσο και εξωτερικά. Αυτή η εικόνα διατηρεί την ίδια σιωπηρή ακινησία με κλειστά τα μάτια, τον καπνό που ανεβαίνει σαν μια κρατημένη νότα, ένα ήπιο χαμόγελο που έρχεται πριν από τον ήχο του. Νιώθει λιγότερο σαν πορτρέτο ενός διάσημου προσώπου και περισσότερο σαν πορτρέτο μιας ιδιωτικής στιγμής που συνέβη να μαρτυρηθεί.

Το Marley Rising Through Smoke συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τις Ντραγκτσμά, όπου η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρώμα ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Κάποιο καπνός ανεβαίνει και εξαφανίζεται. Κάποιος διαρκεί αρκετά ώστε να γίνει πορτρέτο."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Αγκομμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο emerges μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ασήκωτες. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό πλέγμα γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το figure στέκεται καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτεινό από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό προτεραιωμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και μη ανατρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα ποτέ δεν είναι εντελώς σταθεροποιημένο. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με προοπτική και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές το θέμα φαντάζει να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, να επιστρέφει στη σιγή του. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξεία ακρίβεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί, δεν σχηματίζουν απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τιεζ Ντραγκτσμά, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινεί μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνενώνονται.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με καινούργιο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα το TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων αντιμετωπίζεται ως ένας κόσμος από μόνος του, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ ορατού και ανοιχτού σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί ανάσα σκέψης και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που σχηματίζεται από τη περιέργεια, την ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.