Tijs Dragtsma (1992) - A Back Turned to Stone

Η πλάτη ενός ανθρώπου fills το πλάνο, στραμμένη προς το μέρος του, λυγισμένη υπό κάποιο ιδιωτικό βάρος. Οι ωμοπλάτες υψώνονται σαν ακροπόλεις βράχων, γυμνασμένοι από τον άνεμο και τα χρόνια, ενώ ένα μοναχικό σκληρό φως πέφτει από πάνω και χαράσσει μυς και οστά σε κάτι πιο κοντινό στην γεωλογία παρά στην προσωπογραφία.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα είναι σκαλισμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, φτιαγμένη από ελεγχόμενες γρατζουνιές και ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας αντί για χρωματισμό. Αυτό που διαβάζεται ως δέρμα, σκιά και πέτρα είναι στην πραγματικότητα μια απουσία, μια μορφή που σχεδιάστηκε αφαιρώντας υλικό.

Η εικόνα πάντα υπάρχει, ορατή ακόμη και σε απαλό, περιβάλλον φως. Άμεσο φως δεν την δημιουργεί. Την ορθώνει. Κάτω από μια ισχυρότερη πηγή, οι γρατζουνιές πιάνουν και αντανακλώνται, η αντίθεση εντείνεται, και η πλάτη φαίνεται να δυναμώνει και να διαστάται. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει την εικόνα.

Υπάρχει κάτι ήρεμα μεγαλοπρεπές σε ένα σώμα που βλέπεται μόνο από πίσω. Μας μένει να φανταστούμε το πρόσωπο, τον κόπο, τα χρόνια που διαμόρφωσαν αυτή τη στάση. Ο τίτλος προϊδεάζει για μια αργή πετροποίηση, ένα σώμα σκληραγωγημένο από το να φέρνει πολύ βάρος για πολύ καιρό, παγιδευμένο στην άκρη ανάμεσα σε σάρκα και πέτρα.

Ορατό από το απέναντι της αίθουσας, το σχήμα διαβάζεται ως μια ενιαία μεγαλοπρεπής μάζα εναντίον του καθαρού μαύρου. Περνώντας πιο κοντά, αυτή η μάζα διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών γρατζουνιών, κόκκου και επιπλέουσας σκόνης, κάθε σημάδι μέρος μιας επιφάνειας που ποτέ δεν παύει να είναι εικόνα, ποτέ δεν παύει να είναι φθορά.

Το A Back Turned to Stone συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονιστική έκφραση οικοδομείται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποιοι βάρη δεν κάμπτουν έναν άνθρωπο. Του γυρνούν σε πέτρα."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένες γραμμές-γραμμές σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή έξω από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρούσα. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν αβαρές. Τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ από γραμμές, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο αποτέλεσμα απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλώνται. Καθώς το φως μεταβάλλεται σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μια γωνία η μορφή στέκεται ξεκάθαρα και ορισμένα. Από την άλλη, απαλύνεται και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση εντείνεται και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε ύπαρξη.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, το είδωλο δεν είναι ποτέ πλήρως σταθεροποιημένο. Δια μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτισμού και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε συγκεκριμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προβάλλει από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ηρεμία και παραμένει πίσω στη σιγή. Εντός αυτής της κίνησης, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως έναν εξελισσόμενο χώρο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνενώνονται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Εκείνη η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσω της απουσίας, της σκιάς, της αντανάκλασης ή της έντασης. Αυτά που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο αυτές οι αναζητήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό-σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τον φιλόδοξο σκοπό να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητοποιημένα και ζωντανά.