Παρατήρηση των ανθών κερασιάς στον Λόφο Ασούκα · 48 Διάσημες Όψεις του Έντο · HIROSHIGE II - Ιαπωνία - Edo Period (1600-1868)

Artist: Utagawa Hiroshige II 二代歌川広重 (1826–1869)
Title: Asukayama hanami 飛鳥山花見, Cherry Blossom Viewing at Asukayama (No. 13)
Series: Edo meisho shijūhakkei 江戸名所四十八景 — Forty-eight Famous Views of Edo

Publisher: Tsutaya Kichizō 蔦屋吉蔵 (Tsutakichi seal, right margin)
Date: 1861 (Bunkyū 1 / Man'en 2)
Format: Chūban tate-e, 25 × 17 cm
Technique: Woodblock print (nishiki-e), ink and colour on paper
Signature: Hiroshige ga 廣重画, in a blue tanzaku cartouche at lower right
__________________________________________________________________

CONDITION

Excellent impression and condition, minor trimming on the margins. The paper is firm and subtle. Please check the images!
Με εξαίρετο αποτύπωμα και κατάσταση, μικρή κοπή στα περιθώρια. Το χαρτί είναι σφριγηλό και διακριτικό. Παρακαλούμε ελέγξτε τις εικόνες!
__________________________________________________________________

ABOUT THE PRINT

Asukayama, a low hill north of Edo near Ōji, was the city's great cherry-blossom destination. In the early 1720s the eighth shōgun, Tokugawa Yoshimune, had more than a thousand cherry trees planted there and opened the hill to the public. Unlike many other blossom sites around Edo, Asukayama allowed townspeople to eat, drink and celebrate under the trees, and in spring it filled with picnic parties, entertainers and teahouse stalls. A favourite amusement was kawarake-nage, throwing small unglazed clay discs from the hilltop for luck.

Η Ασκουάμα, ένας χαμηλός λόφος βόρεια του Εντό κοντά στο Οτζί, υπήρξε ο κύριος προορισμός για τα ανθοκάλυπτα κερασιάς της πόλης. Τις αρχές της δεκαετίας του 1720 ο όγδοος shōgun, Tokugawa Yoshimune, φύτεψε πάνω από χίλιες κερασιές εκεί και έδωσε πρόσβαση στον λόφο στο κοινό. Σε αντίθεση με πολλά άλλα σημεία άνθισης γύρω από το Εντό, το Asukayama επέτρεπε στους κατοίκους να τρώνε, να πίνουν και να γιορτάζουν κάτω από τα δέντρα, και την άνοιξη γέμιζε με πικ νικ, διασκεδαστές και πάγκους τεαιοσπαστύων. Μία αγαπημένη διασκέδαση ήταν το kawarake-nage, ρίψη μικρών ανεμόσβηστρα αγγειοπλαστικών δίσκων από την κορυφή του λόφου για τύχη.

Το 1737 ένα μεγάλο μνημείο από πέτρα τοποθετήθηκε στον λόφο, καταγράφοντας την ιστορία του σε κλασικά κινεζικά συντεθειμένα από τον φιλόσοφο του Κομφού Νάρουσσιμα Ντότσίκου. Το κείμενο ήταν πασίγνωστα δύσκολο να διαβαστεί, και η πέτρα έγινε αστείο ανάμεσα στους επισκέπτες του Εντό. Ο χώρος διατήρησε τον ρόλο του μετά το τέλος της δουλοκρατίας: το 1873 το Asukayama ονομάστηκε ένας από τους πρώτους δημόσιους πάρκους του Τόκιο, και παραμένει σήμερα ένα δημοφιλές σημείο για hanami.
__________________________________________________________________

ABOUT THE SERIES

Edo Meisho Shijūhakkei is a complete set of forty-eight chūban sheets, each pairing one of Edo's famous places with the seasonal feature it was known for; the publisher's seal and the censor's seal alternate from sheet to sheet, and two printing dates are documented — the twelfth month of Man'en 1 (1860) and the first month of Bunkyū 1 (1861). The publisher was Kōeidō, Tsutaya Kichizō.

Το Edo Meisho Shijūhakkei αποτελεί ένα πλήρες σύνολο τεσσάρων και οκτώ φύλλων χούμπαν, καθένα συνδυάζει ένα από τα διάσημα μέρη του Edo με το εποχιακό χαρακτηριστικό για το οποίο ήταν γνωστό. Το σφραγίδι του εκδότη και το σφραγίδι του λογοκριτή εναλλάσσονται από φύλλο σε φύλλο, και καταγράφονται δύο ημερομηνίες εκτύπωσης — ο δωδέκατος μήνας του Man'en 1 (1860) και ο πρώτος μήνας του Bunkyū 1 (1861). Εκδότης ήταν η Kōeidō, Tsutaya Kichizō.

Hiroshige II — born Suzuki Chinpei, pupil and adopted son-in-law of the first Hiroshige — inherited the name in 1858 and, with it, the obligation to keep the studio's famous-places line running. This set belongs to the very last years of Edo: within seven years of its publication the city had a new name and a new government, and the pleasure districts it records were about to change beyond recognition. The chūban format made them affordable souvenirs at the time, which is precisely why they now read as an unusually candid record of where townspeople actually went.

Hiroshige II — ο γεννημένος Suzuki Chinpei, μαθητής και υιοθετημένος γαμπρός του πρώτου Hiroshige — κληρονόμησε το όνομα το 1858 και, μαζί με αυτό, την υποχρέωση να διατηρεί την γραμμή με τα διάσημα μέρη του στούντιο. Αυτή η σειρά ανήκει στα τελευταία χρόνια του Εдо: μέσα σε επτά χρόνια από την έκδοσή της η πόλη απέκτησε νέο όνομα και νέα κυβέρνηση, και οι περιοχές ψυχαγωγίας που καταγράφει επρόκειτο να αλλάξουν ριζικά. Το φορμάτ chūban τις έκανες προσιτά σουβενίρ την εποχή, γι' αυτό και διαβάζονται σήμερα ως μια がτεις ειλικρινής καταγραφή του πού πήγαιναν πραγματικά οι πολίτες.