Κουνισάδα • Θέα του Φουτζικάβα • Bijin Tōkaidō • Ιαπωνική ξυλογραφία - Ιαπωνία - Edo Period (1600-1868)

Utagawa Kunisada (歌川国貞 / 三代豊国, 1786–1865), signed Kōchōrō Kunisada ga (香蝶楼 国貞画)
Τίτλος: Θέα του Fujikawa (Fujikawa no zu)

Τεχνική: Χαρακτικό ξύλου (mokuhanga), πολυχρωμία (nishiki-e)
Ημερομηνία: περίπου 1838 (Tenpō 9)
Εκδότης: Sanoya Kihei (佐野屋喜兵衛 / Kikakudō)
Μορφή: Chūban tate-e, περίπου 25,7 × 18,5 εκ. (10,1 × 7,3 ίντσες)
----------------------------------------------------------------
Κατάσταση

Απόδοση & Χρώματα: Μια καλά διατηρημένη απόδοση με καλή κορεσμό χρωμάτων σε όλο το μήκος.

Χαρτί: Πολύ καλό. Το washi είναι σταθερό και εύκαμπτο, εξαιρετικά καλά διατηρημένο για ένα έντυπο που πλησιάζει τα 190 έτη. Μικρή επιδιόρθωση στο επάνω περιθώριο.
----------------------------------------------------------

Η Σειρά — Το Ξεχασμένο Αριστούργημα της Εdo, σε συντροφιά με το Όρος Φούτζι και το Τόκαϊντό

Υπάρχει ένα παράδοξο κενό στην δυτική αντίληψη του ukiyo-e. Κάθε συλλέκτης γνωρίζει τα Τριάντα-έξι Θέματa του ΚουΝίσαδα για το Όρος Φούτζι (1830–32) και τα Πενήντα-τρία Σταθμούς του Τόκαϊντό του Χιροσιγέ (1833–34). Είναι, δικαίως, οι δίδυοι πυλώνες της επανάστασης-πίνακα τοπίου που μεταμόρφωσε το μέσο της ξύλινης εκτύπωσης στις αρχές της δεκαετίας του 1830. Αλλά αν ρωτήσετε τον ίδιο συλλέκτη να ονομάσει τη μεγάλη τρίτη σειρά του Τόκαϊντό της περιόδου — αυτή που σχεδίασε ο πλέον εμπορικά επιτυχημένος καλλιτέχνης ολόκληρης της Edo, ο ίδιος ο Utagawa Kunisada — κι εκείνος μάλλον θα μένει με άδειο βλέμμα.

Αυτή η σειρά είναι αυτή εδώ. Δημοσιευμένη από τον Sanoya Kihei περί το 1838, και συνιστάται από 56 σχέδια σε μορφή chūban, η Tōkaidō Gojūsan Tsugi no Uchi του Kunisada (συχνά ονομάζεται από σύγχρονους μελετητές «Bijin Tōkaidō») αποτελεί ένα από τα πιο ευφυείς εκδοτικά πρότζεκτ της ύστερης περιόδου Edo. Ο Kunisada παραδέχεται πως δεν ήταν ειδικός τοπίου — αυτό ανήκε στην περιοχή του Χιροσιγέ, και ο Kunisada σεβόταν τα όρια. Έτσι έκανε κάτι απολύτως ενδιαφέρον: πήρε τα ήδη διάσημα τοπία Τοκάιντό του Χιροσιγέ και τα μεταμόρφωσε στο υπόβαθρο κάθε σχεδίου, ενώ στο προσκήνιο τοποθετούσε μια μαγευτική όρθια ομορφιά, χωρισμένη από το τοπίο από ένα απαλό νέφος από άσπρο χαρτί. Οι δύο καλλιτέχνες ήσαν φίλοι και συχνά συνεργάτες, και η σειρά του Kunisada δεν πρέπει να γίνεται καταχρηστικά καταλογισμένη ως λογοκλοπή αλλά ως φόρος τιμής — μια γνώριμη, θερμή διαφήμιση-σύνδεση ανάμεσα στους δύο κυρίαρχους σταρ του ukiyo-e.

Αυτό που κάνει τη σειρά τόσο γοητευτική είναι το οπτικό αίνιγμα που κάθε χαρακτικό θέτει. Η γυναίκα στο προσκήνιο δεν συνδέεται ποτέ ρητά με τον σταθμό πίσω της — δεν υπάρχει λεζάντα που να εξηγεί τη σχέση της με τον τόπο. Αλλά αν παρατηρήσετε προσεχτικά, η σύνδεση εμφανίζεται. Στο Yoshida, στηρίζεται σε μια μπάρα μπαλκονιού, με τον τρόπο της φημισμένα φλερτάρουσας meshimori-onna του σταθμού· στο Narumi, φορεί κιμονό βαμμένο με Arimatsu shibori του τοπικού τοπίου· στο Chiryū, εδώ, φέρνει μια κουβέρτα και έναν κάδο — σαφώς μια γυναίκα της επαρχίας, ίσως αγρότισσα που εργάζεται στα λιβάδια που τροφοδοτούσαν την ίπποδρομία πίσω της. Κάθε χαρακτικό είναι ένα μικρό παζλ, ένα απόσπασμα μιας ευρύτερης συνομιλίας ανάμεσα στο τοπίο και την ομορφιά, ανάμεσα στο δρόμο του Χιροσιγέ και τους ανθρώπους του Kunisada.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική απόλαυση αυτών των χαρακτικών: είναι οικεία. Εκεί που ο Χιροσιγέ και ο Χοκουσάι ζωγράφισαν την Ιαπωνία σε κλίμακα ορεινών όγκων και ρωμαϊκών δρόμων, ο Kunisada φέρνει την κλίμακα πίσω σε ένα μόνο fashion-forward νέα γυναίκα που στέκεται στην άκρη του δρόμου — εντελώς στη μέση της κίνησής της, με μια ματιά μέσα από την πορεία της — και όλη η Edo Ιαπωνία ξεδιπλώνεται πίσω από τους ώμους της. Δεν υπάρχει άλλη σειρά Τόκαϊντό που να κάνει αυτό.