Έξοχο και σπάνιο τελετουργικό αγαλματίδιο Φον Βούδου - Vaudoo - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΜΑΓΝΗΦΙΚΗ ΣΤΑΤΟΥΤΑ ΡΙΤΟΥΕΛ ΛΟΓΙΚΗ ΦΟΝ ΒΟΝΤΟΥ – ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗΣ – ΒΕΝΙΝ & ΤΟΓΟ
ΥΨΟΣ - 70 εκ
ΠΛΑΤΟΣ - 19.8 εκ
ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ - 47 εκ

Στατούς φέτιτσ ή βαντού Φον του Τογκό. Πολύ παλιό τεμάχιο
Στην κορυφή του πανθυνό των θεών ΒΟΝΤΟΥ βασιλεύει Μάου, ο ανώτατος θεός περιτριγυρισμένος από ομότιλους θεούς, οι Λουά.

Όλοι απεικονίζονται εκτός από τον μαου. Παίρνουν τη μορφή φέτιτς: πέτρες, φυτά, μεταλλικά νομίσματα, αγάλματα, ράβδοι, σωροί γης, μπουκάλια, γλάστρες, ή ένα σύνθετο από διάφορα υλικά.
Εξασφαλίζουν την προστασία των αγαθών της οικίας ή της κοινότητας, διώχνοντας την ασθένεια ή κάθε είδους συμφορά.

Αυτά τα φέτιτς είναι ιερά αντικείμενα στα οποία το πνεύμα ή η δύναμη του θεού βρίσκει τη μετενσάρκωσή του. Το υλικό που συσσωρεύεται στην επιφάνειά τους μέχρι να το αποικισήσει το δίνει τη δύναμή του.

Το βουντo γεννήθηκε από τη συνάντηση των παραδοσιακών λατρειών των θεών των Γιορούμπα και των θεοτήτων Φον και Εουε, κατά τη δημιουργία και την επέκταση του βασιλείου Φον του Αμπομέι κατά τους 17ο και 18ο αιώνες.

Το βουντού αποτελεί τον πολιτιστικό θεμέλιο των λαών που προέρχονται από μετανάστευση προς το Τογκό, τους Άτζα (ανάμεσά τους οι Φον, οι Γουνς, οι Εουε… και σε κάποιο βαθμό οι Γουρούμπα…) λαούς που συνιστούν σημαντικό στοιχείο των πληθυσμών στα νοτιοδυτικά των Κρατών του Κόλπου του Μπενίν (Μπενίν, Τογκό, Γκάνα, Νιγηρία…).

Το βουντού (που προφέρεται βοντούν) είναι η προσαρμογή από τον Φον μιας λέξης Γιορούμπα σημαίνοντας «θεός». Άρα το βουντού προσδιορίζει το σύνολο των θεών ή των αόρατων δυνάμεων με τις οποίες οι άνθρωποι επιχειρούν να εξασφαλίσουν τη δύναμη ή την καλή θέλησή τους. Είναι η επιβεβαίωση ενός υπερφυσικού κόσμου, αλλά και το σύνολο των μεθόδων που επιτρέπουν την είσοδο σε σχέση με αυτόν. Το βουντού αντιστοιχεί στη λατρεία του Γιορούμπα για τα Ορίσα. Όπως και το βουντού είναι λατρεία προς το πνεύμα του κόσμου του αόρατου. Κάθε άνοιγμα, ο ιερέας βοντούν ζητά τη βοήθεια του πνεύματος του Παπα Λέγκμπα για να ανοίξει οι πύλες των δύο κόσμων.

Το βουντού μπορεί να περιγραφεί ως κουλτούρα, κληρονομιά, φιλοσοφία, τέχνη, χοροί, γλώσσα, τέχνη ιατρικής, στυλ μουσικής, δικαιοσύνη, εξουσία, παράδοση προφορική και τελετές.

Με το δουλεμπόριο, ο πολιτισμός του βουντού επεκτάθηκε στην Αμερική και στα νησιά της Καραϊβικής, ιδιαίτερα στην Αϊτή. Χαρακτηρίζεται από τελετές «ενσωμάτωσης» (εκούσια και προσωρινή κατοχή από τα πνεύματα), θυσίες ζώων, πίστη στους νεκρούς ζωντανούς (ζόμενοι-ζόμπι) και στην πιθανότητα τεχνητής δημιουργίας τους, καθώς και την πρακτική της μαγείας σε κούκλες με καρφιά (κούκλα βοντούν).

Η πρακτική της θρησκείας τους και του πολιτισμού τους απαγορευόταν από τους αποίκους, τιμωρούνταν με θάνατο ή φυλάκιση, και γινόταν συνεπώς μυστικά. Ωστόσο, το βουντού ενσωμάτωσε τα ιερά και τις αντιλήψεις καθολικής πίστης, καθιστώντάς το αποδεκτό. Έτσι γεννήθηκε το «χριστιανικό βουντού».

Το βουντού επιβίωσε και οι οπαδοί του εμφανίζουν χωρίς φόβο την πίστη τους.