Anton Kaestner - #470 - S - " Glassalen ".

#470 - S - " Glassalen ".
Μοναδικό έργο, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το Παρισινό στούντιο.

Σπρέι ακρυλικού σε πλάκα γυαλιού 3mm (αντι-UV).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι αντίγραφο. Πρόκειται για ένα αυθεντικό έργο ζωγραφισμένο σε πολλαπλά στρώματα ζωγραφικής και/ή σπρέι, όπου η λαμπερή γυαλιστερή απόδοση, κοντά στην εφαρμογή ρητίνης, είναι μοναδική.

Διαστάσεις: 12,6" x 10" x 0,12" / 32 x 25,5 x 0,3 cm χωρίς κάδρα.
Αυτός ο πίνακας είναι χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (12,0 cm x 1,38 cm / 0,6 cm x 3,5 cm) συνιστώμενο και διαθέσιμο κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 70€.

Ο πίνακας φέρει υπογραφή στο πίσω μέρος.
Σ accompanies certificate of Authenticity.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας από την Ελβετία, με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Biography

Γεννήθηκα στη Γενεύη, Ελβετία. Μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμούνταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο μακαριος παππούς μου, τεχνίτης και καλλιτέχνης, ο οποίος με επηρέασε και εγκατέστησε τον σπόρο για το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 ξεκίνησα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και μετά A3. Αρχικά με γοήτευε η μη-αναπαραστατική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και παρόλο που θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς συναντούσαν την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης, της μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήρθε αμέσως.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, διένυα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τον Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, με αφήσαντας σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Οπου και να πήγαινα, βυθίζομαι στις τοπικές σκηνές τέχνης και αλληλεπιδρώ με τη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τη εστίαση στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, σιωπηλά να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για μένα — ένας τρόπος να ξετυλίξω τον κόσμο και να εστιάσω τον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντα έβρισκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω αληθινές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου πάντα ήλπιζα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική και να αντανακλάσουν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότηση από την επιχειρηματική μου καριέρα, δεσμεύτηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Με το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα κέρδισε αναγνώριση, βρίσκοντας σπίτι σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, Πορτογαλία, Γερμανία και Ολλανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, "Échos," που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: Ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και ψεκασμούς πίσω από ανακυκλωμένο εκτμημένο Plexiglas, μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικό ανατροφοδότηση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» — οτιδήποτε μπορεί να διακοπεί η λογική — να καθοδηγούν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τις καθρέφτικες επιδράσεις που δημιουργώ, και να αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αυτή η προσέγγιση, που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας, είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεση αποκαλύπτονται από τα στρώματα και τους διαφανείς συνδυασμούς, δίνοντας ωστόσο σε κάθε έργο μια « ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω «αδιάκριτες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι θα ανακαλύψουμε πιθανόν όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Διατηρώ τη μέση μου προσέγγιση συνειδητά απλή. Ούτε «συναισθήματα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «βιαστική κατανάλωση» ούτε «διανοητικοποίηση/διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της· η τέχνη μου είναι ένα κίνημά αναζήτησης της «ζωής στο ίδιο κέντρο της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός μάστορας SF Αλέν Νταμαζίo.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τον φωτισμό του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Πέρα από αυτό, το plexiglass δίνει στον πίνακα ένα λαμπερό δέρμα όπου μπορεί κάποιος να διακρίνει τη σιλουέτα του, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, αλλά και των ελλείποντων στοιχείων, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ο παιγνιώδης συνδυασμός «λεπτομερειών για το κοντινό» και «διαστημάτος για ολόκληρο» να παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τη δική τους εσωστρέφεια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με ό,τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλά, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μία αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να τελειοποιήσω τις δεξιότητες και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Η ζωγραφική για μένα είναι καθημερινό χόμπι, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπε».

Anton Kaestner