(MONTIEL) 1985 - "IKU"

Ο José Leonardo Montiel García (Montiel) είναι Κουβανός οπτικός καλλιτέχνης, γεννημένος στην Σάντα Κλαρά, Βίλα Κλάρα, της οποίας η πορεία έχει εξελιχθεί ανάμεσα στη δημιουργική τέχνη, τη διδασκαλία και την προώθηση του πολιτισμού. Αυτή τη στιγμή κατοικεί και ασκεί τη καλλιτεχνική του πρακτική στην Ισπανία.
Η δουλειά του κατασκευάζεται από μια ανοιχτή και πειραματική αντίληψη των οπτικών τεχνών. Σχέδιο, ζωγραφική, γλυπτική, κεραμική, χαρακτική, φωτογραφία, εγκατάσταση και γραφιστική αποτελούν μέρος μιας πολυεπιστημιακής πρακτικής όπου τα υλικά, τα αντικείμενα και οι δυνατότητές τους για μετασχηματισμό αποκτούν ειδική σημασία.
Με την πάροδο της πορείας του, ο Montiel έχει κατανοήσει τη δημιουργία όχι μόνο ως ατομική παραγωγή, αλλά ως μορφή αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και δημιουργίας κοινών εμπειριών. Αυτή η αντίληψη έχει φέρει σε στενή σύνδεση το καλλιτεχνικό του έργο, τη εκπαίδευση και τη κοινοτική εργασία.
Η εμπειρία του στη διδασκαλία και ο ρόλος του ως προωθητής του πολιτισμού έχουν δώσει τόπο σε εργαστήρια, εκθέσεις, καλλιτεχνικές δράσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα και παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους. Από αυτούς τους τομείς έχει εργαστεί στην εκπαίδευση καλλιτεχνών και στη δημιουργία χώρων ικανοτήτων προσέγγισης των οπτικών τεχνών σε διάφορες κοινότητες, κατανοώντας τον πολιτισμό ως χώρο συμμετοχής, γνώσης και μεταμόρφωσης.
Αυτό το διαμέρισμα της πορείας του απέκτησε ιδιαίτερη σημασία τόσο στην Κούβα όσο και στη Βενεζουέλα, όπου ανέπτυξε καλλιτεχνικά και κοινοτικά έργα, παρεμβάσεις σε αστικό ιστό, μουράλες και προτάσεις γλυπτικής, καθώς και συμμετείχε σε πρωτοβουλίες που αποσκοπούσαν στη δημιουργία και προώθηση νέων χώρων για τις οπτικές τέχνες.
Μεταξύ αυτών των εμπειριών βρίσκεται η δημιουργία και προώθηση, το 2013, της Γκαλερί Τέχνης Armando Reverón, στο κρατικό Vargas της Βενεζουέλας, καθώς και η πραγματοποίηση κοινοτικών έργων, αστικών μουράλων και παρεμβάσεων σε διάφορους δημόσιους χώρους.
Παράλληλα, το έργο του έχει συμμετάσχει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και την Ισπανία. Η διαδρομή του έχει αναγνωριστεί με διάφορα βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων κέρδισε τρεις συνεχόμενες φορές το “Μεγάλο Εθνικό Βραβείο Αισθητικής Τεχνών” το 2011, το 2015 και το 2017. το Μεγάλο Βραβείο Υποτροφίας “Βασίλειο αυτού του Κόσμου” που προκηρύχθηκε από την Ένωση Αδελφών Sais AHS το 2017, το Πρώτο Βραβείο του Salón de Pequeño Formato το 2018 και το Βραβείο του I Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado το 2019.
Τον τελευταίο χρόνο, η πρακτική του καλλιτεχνική συνέχισε να αναπτύσσεται στην Ισπανία. Το 2023 πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση, NEGRO, στη Γκαλερί / οινοπωλείο “VINAURO” στην πόλη της Γρανάδας. Το 2024 παρουσίασε το προσωπικό έργο NEGRO στο Πολιτιστικό Κέντρο “EL TUMBAO” Αλικάντε, και το 2025 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις AJIACO και MANIGUEROS στη Γκαλερί “VALBUENA”, El Campello, Αλικάντη. Ομαδική έκθεση “CONVERGENTES”, Γκαλερί VEARTE, Αλικάντη, Ισπανία, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

IKU

73 × 100 cm

Το IKU αποτελεί μια σκέψη για τον θάνατο όχι ως απόλυτη εξαφάνιση, αλλά ως αναπόφευκτο μέρος του κύκλου μεταμόρφωσης της ύπαρξης. Το έντομο έχει μια προσήλωση που καταλαμβάνει τον χώρο με μετωπική και μεγαλειώδη μορφή, μετατρέποντας σε παρουσία που φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα στο φυσικό, το αρχαϊκό και το σημειολογικό.
Η ανατομία του χτίζεται από τη αντίφαση. Το σώμα διατηρεί την εξωτερική όψη ενός ζωντανού οργανισμού, ενώ μέσα στις φτερούγες του αναδύονται δομές που θυμίζουν οστά, κοιλότητες και οργανικά αποκόμματα. Ζωή και θάνατος παύουν να παρουσιάζονται ως αντίθετες καταστάσεις και κατοικούν ταυτόχρονα σε ένα ίδιο σώμα.
Ο τίτλος IKU εμβαθύνει αυτήν την ανάγνωση. Στην παράδοση της Γερούνμπα, το Ikú συνδέεται με το θάνατο, μια αναπόφευκτη πραγματικότητα μέσα στο ανθρώπινο πέρασμα. Από αυτή την οπτική, το έργο δεν αποβλέπει να απεικονίσει τον θάνατο μόνο μέσα από τον φόβο, αλλά να προσεγγίσει αυτόν ως δύναμη που θέτει όρια, μεταμορφώνει τη ύλη και θυμίζει την ευθραυστότητα ολόκληρης της ύπαρξης.
Το έντονο κόκκινο φόντο εισάγει μια ατμόσφαιρα έντασης και ζωτικότητας. Μπορεί να θυμίσει αίμα, ενέργεια, κίνδυνο ή γέννηση, ενώ τα πράσινα, μπλέ και αποχρωματισμένες αποχρώσεις του εντόμου δημιουργούν μια επιφάνεια όπου το βιολογικό φαίνεται ότι διέχεται από τον χρόνο. Ο θάνατος εμφανίζεται παραδόξως περιβαλλόμενος από χρώμα και μια ισχυρή αίσθηση ζωής.
Το έντομο μετατρέπεται τότε σε ένα είδος τελετουργικού σώματος, μια παρουσία που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε εκείνο που συνήθως προσπαθούμε να απομακρύνουμε. Οι φτερούγες του δεν προαναγγέλλουν μόνο τη δυνατότητα να πετάξει κανείς· αποκαλύπτουν επίσης αυτό που παραμένει κρυφό κάτω από την επιφάνεια του σώματος.
Το IKU μιλά για το φράγμα ανάμεσα στην ύπαρξη και την εξαφάνιση, θυμίζοντάς μας ότι ο θάνατος δεν είναι κατ’ ανάγκη το αντίθετο της ζωής, αλλά μια συνθήκη που συνοδεύει τη ζωή από την απαρχή της.