Anton Kaestner - #490 - S - " Slow ".

#490 - S - "Ώρα αργής".
Μοναδικό κομμάτι, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το ατελιέ στο Παρίσι.

Ακρυλικό σπρέι σε γυάλινη πλάκα 3mm.
Αυτό το πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για αυθεντικό έργο που έχει ζωγραφιστεί σε πολλαπλά στρώματα βαφής και/ή σπρέι, με γυαλιστερή απόδοση "glossy", παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης, που είναι μοναδική.

Διαστάσεις : Ίντσα 12,6 * 9,1 * 0,12 / cm 32 * 23 * 0,3 χωρίς πλαίσιο.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας μάρκας γερμανικής Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (Ίντσα 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστώμενος και διαθέσιμος κατά την αποστολή με συμπληρωματικό ποσό 70€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά.
Σ accompanies ένα Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι ουγκριβο ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας από την Ελβετία, με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ο θείος μου, ένας τεχνίτης & καλλιτέχνης, που μόλυνε την επιρροή του έβαλε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γίνονταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και μετά Α3. Αρχικά με τραβούσε η μη‑εικονική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αντηχούσαν την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, την μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για πραγματικά να γίνεις καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με οδήγησε σε όλο τον κόσμο, από τις ΗΠΑ μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, εκθέτοντας σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, εμβάθυνε στον τοπικό κόσμο της τέχνης και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια του κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, γαλήνια να σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής εμπειρίας για μένα — ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντα ένιωθα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε καινούργιο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να βιώσω γνήσιες εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να στοχαστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, ύστερα από την αποχώρησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφιερώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνομαι εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι τα τέλη του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας χώρους σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

ARTISTIC CV

Η πρώτη ατομική έκθεσή μου, "Échos", που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά χρώματα και ψεκασμούς στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωθημένου θερμοπλαστικού, μια ελαφριά, λείψη, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διαδικασία — κάτι που αγκαλιάζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» —ό,τι πάει — για να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέπτικα εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτίθεται τελικά. Αυτή η προσέγγιση που συντονίζεται με τη διαδικασία αποκάλυψης / στερέωσης της φωτογραφίας είναι προκλητική και ελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώματα και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω «μη αποβάσιμες αναγκαιότητες», δηλαδή αυτό που πιθανότατα θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε τη σιωπή και το φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε «συναισθηματισμό» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «νοηματοποίηση/νοησιακή κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αοράτων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Αλαν Νταμαζίo.
Αν και το έργο μου μερικές φορές μπορεί να προκαλεί τη διαφάνεια και τη φωτεινότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν πλήρως αφηρημένο. Επιπλέον, το Plexiglas δίνει στη ζωγραφική μια γυαλιστερή επιδερμίδα όπου μπορείς να διακρίνεις τη σιλουέτα σου, διαφορετικά για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέπτισμα: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, καθώς και τα ελλείποντα μέρη, απαιτούν μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιγνιώδης συνδυασμός «λεπτομέρειες για το κοντινό» & «στάση για το σύνολο» θα εμπνεύσει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους ενδοσκοπικά ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία διερωτήσεως και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να βελτιώσω τις ικανότητες μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να πετύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει σημαντικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner