Ninni Pagano (1969) - L' attesa dell'Androide

Βιογραφία του Ninni Pagano


Γεννημένος στο Κάτανη το 1969, ο Ninni Pagano αρχικά ακολουθεί σπουδές επιστημονικού χαρακτήρα, ένα υπόβαθρο που θα επηρεάσει την ακρίβεια και τη δομή των μελλοντικών του έργων. Η προσέγγισή του στον κόσμο της τέχνης γίνεται μέσω της παρακολούθησης του στούντιο του δάσκαλου Antonio Sciacca, με τον οποίο μοιράζεται μια όραση της τέχνης ως γέφυρα ανάμεσα σε εποχές.

Η Ποιητική: «Η Δωμάτιο των Θαυμάτων»
Η έρευνα του Pagano συνδέεται στενά με την έννοια Wunderkammer (Κάμερα των Θαυμάτων). Τα έργα του συχνά σχεδιάζονται ως νοητικά δια-χωρισμένα χώροι όπου συγχωνεύονται:

Κλασικισμός και Ποπ: Στοιχεία της ελληνικής και αναγεννησιακής γλυπτικής επαναπροσεγγίζονται με συμπαγείς χρωματισμούς και σύγχρονη συμβολιστική.
Αλχημεία και Φιλοσοφία: Ο καλλιτέχνης ερευνά το αίνιγμα της ύπαρξης μέσα από ονoρικές φιγούρες (όπως οι φημισμένες «Γυναίκες-κύκνοι») και ερμητικά αναφορές.
Η Ύλη: Χρησιμοποιεί μίξεις σκόνες για να επιτύχει μια χρωματική συμπύκνωση που δίνει στις καμβάδες μια διάσταση σχεδόν γλυπτική.

Ορόσημες και Διακρίσεις
Παρά την πλήρη ανάπτυξη της καριέρας του εκθεσιακά γύρω στο 2011, έχει φτάσει γρήγορα σε διεθνείς διακρίσεις:
Μπιενάλε Βενετίας: Έχει παρουσιάσει τη 56η έκδοση (2015) στο πλαίσιο της έκθεσης «Grazie Italia» στο Περίπτερο της Γουατεμάλας.
Τριεννάλε Ρώμης: Συμμετοχή στην Έκθεση Τριεννάλε των Εφαρμοσμένων Τεχνών το 2014.
Εκδόσεις: Το έργο του περιλαμβάνεται στο Κατάλογο Τέχνης Σύγχρονης (CAM) εκδόσεων Mondadori και στον Χάρτη της Σύγχρονης Τέχνης De Agostini.

Διεθνής Παρουσία: Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε ιστορικούς χώρους όπως το Museo Altes Dampfbad στη Μπάντεν-Μπάντεν της Γερμανίας και στην Art Market στη Βουδαπέστη.
Εκτός από ζωγράφος και γλύπτης, ο Pagano είναι ανεξάρτητος γνώστης της αρχαίας τέχνης. Αυτή η πάθος του αποτυπώνεται στον τρόπο που «ανακτά» το παρελθόν, όχι για να το αντιγράψει, αλλά για να μεταμορφώσει σε μια grotesque και μαγευτική γλώσσα που μιλά για τις αντιφάσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Η αναμονή του Ανθρώπου-Ανδροiδούς
Η αναμονή του androide προτείνεται ως ένα οπτικό έργο εμποτισμένο με μια ισχυρή εννοιολογική φόρτιση, τοποθετημένο στα όρια ανάμεσα στη διδασκαλία του Σουρεαλισμού (με εμφανείς αναφορές στα μεταφυσικά μανεκέν της Giorgio de Chirico) και στις αισθητικές Cyberpunk και Retrofuturist των δεκαετιών του ’80.

Η κριτική ανάλυση οργανώνεται σε τρία βασικά στοιχεία:

Έλλειψη βλέμματος και ετερότητας: το ανθρωποειδές σώμα, γυαλιστερό, χωρίς βιολογικά ίχνη, φορά γυαλιά με σκοτεινά κρύσταλλα που κρύβουν τα μάτια. Δεν υπάρχει βλέμμα με το οποίο να καλλιεργηθεί συμπάθεια, ο ανδροειδής γίνεται ουδέτερο περιεχόμενο: μια προβολή του παρατηρητή αντί για υποκείμενο με εσωτερικότητα.
Δύναμη ανάμεσα σε οργανικό και ανόργανo: η στάση είναι ανεπιτήδευτη, χαλαρή, σχεδόν «ανθρωπίνη» στον τρόπο που το σώμα ακούμπάει στην πολυθρόνα. Αυτή η φυσικότητα της στάσης αντίκειται ριζικά στην χρωματιστή και μεταλλική επιφάνεια του δέρματος, δημιουργώντας ένα οπτικό βρόχο ανάμεσα στην ακαμψία της μηχανής και τη ρευστότητα της ανθρώπινης μορφής.
Η επίδραση «Uncanny» (Το Ανατριχιαστικό): Το έργο παίζει με τη θεωρία της Uncanny Valley (η σκιά όπου ένα τεχνητό ον μοιάζει υπερβολικά με τον άνθρωπο, χωρίς να είναι εντελώς). Η λάμψη των θερμών τόνων του φόντου και των κίτρινων κοσμημάτων «θερμαίνουν» τη σκηνή, ενώ το κρύο μέταλλο του σώματος τη ψύχει, αφήνοντας τη σύνθεση σε μια διαρκή αναμονή.

Ο τίτλος συνοψίζει αποτελεσματικά αυτή τη συνθήκη: ο ανδροειδής δεν περιμένει απλώς κάτι στον χρόνο, αλλά ενσαρκώνει ο ίδιος την αναμονή ενός μέλλοντος όπου τα όρια μεταξύ τεχνητού και ανθρώπινου θα εξαλειφθούν οριστικά.

Instagram:@ninnipagano