Marco Abrate (Rebor) - Untitled

Μάρκο Αμπράτε (Rebor) είναι ιταλικός οπτικός καλλιτέχνης, γεννημένος το 1996, εργάζεται ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία. Συνολικά η πρακτική του περιλαμβάνει γλυπτική ζωγραφική, εγκατάσταση και ψηφιακές γλώσσες, εστιάζοντας στη σχέση εικόνας, χρόνου και αντίληψης.

Το 2022 κέρδισε το Πρώτο Βραβείο στην ενότητα Street Art της 59ης Μπιεννάλε της Βενετίας, με ένα έργο που εκτέθηκε στο Βενετσιάνικο Πάβλιον ως μέρος του The Milk of Dreams, και στη συνέχεια εντάχθηκε στη συλλογή του Ca’ Pesaro – Museum of Modern Art στη Βενετία. Το 2023 επιλέχθηκε για το Swatch Art Peace Hotel Artist Residency στη Σαγκάη. Το 2026 συμμετείχε στην Έκθεση για τα 15 χρόνια του Swatch Art Peace Hotel, στο πλαίσιο του προγράμματος Art Journey, σε συνεργασία με το Solomon R. Guggenheim Museum της Νέας Υόρκης και την Peggy Guggenheim Collection της Βενετιάζ.

Το έργο του έχει προσελκύσει σημαντική προσοχή από τον ιταλικό Τύπο και την τηλεόραση. Το Vanity Fair Italia τον περιγράφει ως «έναν από τους πιο ελπιδοφόρους νέους καλλιτέχνες στην ιταλική σκηνή τέχνης». Το έργο του έχει επίσης προβληθεί από τους RAI, TGR Rai, TG2, Sky Arte, Treccani, La Stampa, Corriere della Sera και άλλους σημαντικούς ιταλικούς φορείς. Το Vanity Fair δημοσίευσε επίσης ένα αφιέρωμα με τίτλο Peek Behind The Curtain, στο πλαίσιο της έρευνας.

Τα έργα του Marco Abrate φυλάσσονται σε διεθνείς και θεσμικές συλλογές, περιλαμβάνοντας το Ca’ Pesaro – Museum of Modern Art στη Βενετία, το Swatch Art Peace Hotel στη Σαγκάη, το Tai Art Museum στη Σαγκάη, το Shanghai Jiao Tong University – ICCI Art Valley, τη National Portrait Gallery στο Λονδίνο και το Musée des Confluences στο Λιόν.

Οι επιφανειακές παραλλαγές, οι ατέλειες και η υλική υφή είναι συνειδητά στοιχεία του έργου και αναπόσπαστο μέρος της οπτικής γλώσσας του καλλιτέχνη.

Untitled, 2024, είναι ένα μοναδικό έργο που ανήκει στη σειρά Hidden Images, μια έρευνα του Marco Abrate (Rebor) που εξερευνά πώς βιώνουμε τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις στην ψηφιακή εποχή.
Μέσα σε αυτή την έρευνα, η παρειδολία γίνεται εργαλείο βάσης: οι μορφές και οι παρόντες φαίνονται να αναδύονται από το υλικό και να ολοκληρώνονται από το βλέμμα του θεατή. Στο The Unknown, ό,τι αρχικά φαίνεται αόριστο μπορεί να μετατραπεί, μέσω της αντίληψης και της μνήμης, σε αναγνωρίσιμη παρουσία. Επομένως το έργο γίνεται μια σκέψη για την απόσταση ανάμεσα σε ό,τι βλέπουμε, ό,τι θυμόμαστε και ό,τι επιθυμούμε να αναγνωρίσουμε στον άλλον."