Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δουλειές του, η σειριακότητα απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να εξ evocτοεί ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μετατροπή.

Σε αυτό το έργο, ωστόσο, η παράδοση επαναερμηνεύεται μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της δικής μου έρευνας: το κλήμα.

Αντί για τα καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της γεννά μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και η βαθύτητα μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας μια είδους οπτική δόνηση. Από εμπρόσθεη θέα η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελάχιστη· κοιτώντας την από το πλάι, αντίθετα, ξεχωρίζει η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν έχει την πρόθεση να είναι μια απλή παράθεση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για τη σύνδεση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Είναι ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δευτερόπλευρη και τρισδιάστατη που γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβάν, παγκόσμια γνωστός για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται με βιτρίνα από ακρυλικό (plexiglass).

Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη τοποθετούνται στο πλαίσιο της Pop Art, Screw Art, της αφηρημένης τέχνης και της αστικής τέχνης, επισημαίνοντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμική επίπτωση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με το όνειρο του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, ανασύροντας σύμβολα και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, σε στυλ προσωπικό που αντικατοπτρίζει κριτική και ανάγνωση του καταναλωτισμού, τη συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, τη λαμπερή Pop Art, την αφηρημένη street art και την τέχνη εμπνευσμένη από τα μεγαθήρια των εμβληματικών μαρκών, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.