ONCHI KŌSHIRŌ • Ώρα της ανθοφορίας της κερασιάς • συγγραφέας. Σόσακου-χάνγκα ιαπωνικό ξύλο-χαρακτικό - Ιαπωνία - 20th century

Artist: Onchi Kōshirō (恩地孝四郎, 1891–1955) — ο αναγνωρισμένος πατέρας του κινήματος sōsaku-hanga
Title: Hanadoki (花時) — «Cherry Blossom Time»
Series: Nihon Jozoku Sen (日本女俗選) — Επιλογή των Αθηνών Συνηθειών στην Ιαπωνία; ένα portfolio δέκα χαλκογραφιών από πέντε κορυφαίους δημιουργούς sōsaku-hanga
Date: August 1946 (Shōwa 21)
Publisher: Fugaku Shuppansha (Fugaku Honsha), Tokyo; τυπωμένο από το εργαστήριο Takamizawa από μπλοκ χαραγμένων από τον καλλιτέχνη
Technique: Χαραγμένη ξυλογραφία (mokuhanga) — Sōsaku Hanga, υδατικά χρώματα σε washi
Format: Φύλλο περίπου 20.5 × 26.8 cm (8.1 × 10.6 inches)
Signature: Ασήμαντη στην πλάκα, όπως εκδόθηκε για αυτό το portfolio
Condition: Εξαιρετικό με τίποτα αξιοσημείωτο!
----------------------------------------------------------------------

Why Sōsaku Hanga Deserves Your Attention

Το δημιουργικό κίνημα της εκτύπωσης προέκυψε από μια συγκεκριμένη αντίρρηση. Στο παραδοσιακό σύστημα — ukiyo-e στην περίοδο Edo, shin-hanga στον εικοστό αιώνα — μια εκτύπωση παραγόταν από αλυσίδα ειδικευμένων τεχνικών: ο καλλιτέχνης παρείχε ένα σχέδιο, ένας χαρακίας έκοβε τα μπλοκ, ένας τυπογράφος έβγαζε τις αποτυπώσεις, και ένας εκδότης διεκπεραίωνε και χρηματοδοτούσε ολόκληρη τη διαδικασία αποφασίζοντας τι θα παραχθεί. Οι καλλιτέχνες του sōsaku-hanga πίστευαν ότι το τελικό φύλλο υπό τέτοιο σύστημα δεν είναι πλήρως έργο του καλλιτέχνη: είναι συλλογικό προϊόν πολλών συμμετεχόντων, φιλτραρισμένο μέσα από τον συνήθειο ενός χαρακέα, την κρίση ενός τυπογράφου και τον εμπορικό υπολογισμό ενός εκδότη, και αυτό που φτάνει στο χαρτί είναι αναπόφευκτα κάτι διαφορετικό από ό,τι ο καλλιτέχνης είδε.

Η απάντησή τους ήταν το γίγα, το τζικοκού, το τζιζουρι — αυτο-ζωγραφισμένο, αυτο-χαραγμένο, αυτο-τυπωμένο. Ο καλλιτέχνης παίρνει το μαχαίρι στο μπλοκ και τραβά ο ίδιος τις αποτυπώσεις, έτσι ώστε κάθε απόφαση από την πρώτη γραμμή μέχρι το τελικό χρώμα να ανήκει σε ένα άτομο.
---------------------------------------------------------

The Scene — A Branch for the Vase

Κάτω από μια στέγη ροδοδάφνης και ένα ανοιξιάτικο ουρανό πλυμένο σε απαλό περικλωτό, μια νέα γυναίκα φτάνει προς ένα φορτωμένο κλαδί, ένα ζευγάρι hanabasami — τα μικρά ψαλίδια με δαχτυλίδι που χρησιμοποιούνται στην ιαπωνική ανθοδέσμη — στα χέρια της. Δεν κοιτάζει τυχαία τα άνθη: κόβει ένα κλαδί για το ανθοστολισμό, και ένα διασκορπισμένο ριγμένο πέταλο ήδη αιωρείται πέρα από το μανίκι της. Παλαιωμένοι σκούροι πέτρινοι τοίχοι πλαισιώνουν αριστερά και δεξιά, στερεώνοντας τη αέρα διακόσμηση και δανείζοντας στην σκηνή τη σιωπή ενός κήπου ή ιερου precinct.

Κοιτάξτε προσεκτικά το κρίνο μόδας. Το σχέδιό του από μικρούς οριζόντιους στύλους σε ροζ και λεβάντα επαναλαμβάνει συνειδητά τα lenticels — τις οριζόντιες ραβδώσεις — του φλοιού κερασιάς, ώστε η γυναίκα και το δέντρο στο οποίο φτάνει να υφαίνονται από το ίδιο οπτικό ύφασμα. Είναι ένα χαρακτηριστικά σκεπτόμενο κομμάτι σχεδιασμού από έναν καλλιτέχνη που πίστευε ότι ένα εκτύπωμα πρέπει να είναι μια συντεθειμένη αρμονία μορφής και χρώματος, όχι ένα έγχρωμο σκίτσο.

The Portfolio — Spring Prints in the Ruins of Tokyo

Nihon Jozoku Sen εμφανίστηκε τον Αύγουστο του 1946, μόλις ένα χρόνο μετά την συνθηκοδότηση, από τον οίκο出版 Fugaku στην Τόκιο. Δέκα εκτυπώσεις από πέντε καλλιτέχνες του κινήματος της δημιουργικής εκτύπωσης — ο Onchi Kōshirō, ο Maekawa Sempan, ο Sekino Jun'ichirō, ο Saitō Kiyoshi, και ο Kawanishi Hide — καθένας συνεισέφερε δύο σχέδια, εκδομένα σε μεμονωμένα χαρτονότιες με περιγραφικά φύλλα. Το ζεύγος του Όντσι συνίστατο σε μια γυναίκα που βγαίνει από ένα λουτρώνιο φορώντας καλοκαιρινό yukata, και αυτήν τη άνοιξη εικόνα.

Η ημερομηνία έχει σημασία. Μέσα, χρώματα και τεχνική εργασία ήταν σπάνια το 1946, και ότι ένα portfolio τέτοιας λεπτομέρειας παρήχθη καν, μαρτυρά τη αποφασιστικότητα του κόσμου της hanga να αναδομηθεί. Για τον Onchi η στιγμή ήταν και προσωπική: το portfolio εμφανίστηκε γύρω από την πρώτη επέτειο του θανάτου του γιου του, που σκοτώθηκε σε στρατιωτικά καθήκοντα στα είκοσι τρία, στα τελευταία στάδια του πολέμου. Διαβάζοντάς το σε σχέση με αυτήν την απώλεια, αυτή η γαλήνια εικόνα μιας γυναίκας που μαζεύει άνθη — το λουλούδι που στην Ιαπωνία συμβολίζει την ομορφιά που δεν διαρκεί — φέρει μια ήσυχη όμορφη μελαγχολία κάτω από τη γοητεία της.