VIEUX PARIS - Βάζο (2) - ΒΆΖΕΣ ΜΕ ΔΙΠΛΟ ΧΕΡΟΥΛΙ ΣΕ ΧΡΥΣΟ ΦΥΛΛΟ ΖΕΚΚΙΝΟ, ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΧΡΥΣΩΣΗ - Πορσελάνη σκληρής πάστας - Ζευγάρι αγγείων σε σχήμα αμφορέα

Aποστολή: Μπορώ να πραγματοποιήσω αποστολή σε 24-48 ώρες, γι’ αυτό ο ταχυδρομικός κομμάτι είναι λίγο υψηλότερο, το είδος θα πακεταριστεί με διαφανή μεμβράνη και χαρτόνι με τη μέγιστη φροντίδα, καθώς πρόκειται για ένα ευαίσθητο και πολύτιμο αντικείμενο. Επιπλέον, για να αποφευχθούν ανεπιθύμητα περιστατικά, θα ασφαλιστεί επίσης.
-Είσαι σε διακοπές; Προσφέρω μια premium υπηρεσία, απόλυτη ευελιξία στη παράδοση, μπορώ να αποστείλω στο κοντινότερο σημείο παραλαβής σε εσένα, ώστε να το παραλάβεις με ηρεμία όποτε προτιμάς.

ΚΡΑΤΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ

Είμαι από τους λίγους πωλητές που μπορούν να αποστείλουν σε όλο τον κόσμο χάρη στην κατοχή και καταχώριση του ΚΩΔΙΚΟΥ EORI, που διασφαλίζει ασφάλεια και ταχύτερη αποστολή ακόμα και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ιστορικο-καλλιτεχνική περιγραφή
Κυρίαρχη και σπάνια ζευγάρι βάζων πορσελάνης ζωγραφισμένα και χρυσωμένα, συνδέεται κατά τύπο και διακοσμητικό γλώσσα με την παραγωγή γαλλο-νεπολεόντιας παραγωγής του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Το σχήμα νεοκλασικής αισθητικής, με ωοειδές σώμα, ευρύ λαιμό, σχιστές λαβές και τετράγωνη βάση, παραπέμπει άμεσα στις πορσελάνες του Παρισιού που εισήχθησαν στον Βασίλειο των Δύο Σικελιών και αργότερα διακοσμήθηκαν στα εκλεκτά ατελιέ της Νάπολης.
Η εκτελεστική ποιότητα του ζεύγους είναι ιδιαίτερα υψηλή. Οι αρμονικές αναλογίες, η πολυπλοκότητα των λαβών, η ευρεία χρήση της χρυσώματος και, κυρίως, οι φιγούρες λεπτομερώς ζωγραφισμένες δηλώνουν παραγωγή προορισμένη για μια πελάτικη υψηλού επιπέδου, εντελώς διαφορετική από την κοινή διακοσμητική πορσελάνη μαζικής παραγωγής. Σε τέτοιου είδους τεμάχια, το βάζο δεν ήταν απλώς ένα διακοσμητικό αντικείμενο αλλά ένα πραγματικό στοιχείο εκπροσώπησης για εσωτερικούς χώρους αριστοκρατών και εύπορων στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ραφαέλε Τζιβόινε και το περιβάλλον της Νάπολης
Για στυλ, θέματα και διακοσμητική αντίληψη, το ζεύγος παρουσιάζει ενδιαφέροντες συγγένειες με την παραγωγή του εργαστηρίου του Ραφαέλε Τζιβόινε, διάσημου μινιουριστή και διακοσμητή πορσελάνης που δρα στη Νάπολη στα πρώτα μισά του 19ου αιώνα. Μετά την κρίση της Real Fabbrica Ferdinandea, λευκές πορσελάνες προερχόμενες κυρίως από το Παρίσι εισάγονταν στη Νάπολη και ανατίθεντο σε τοπικούς ειδικούς για να λιχουρευτούν και να χρυσωθούν. Ο Τζιβόινε αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες αυτού του φαινομένου και επωφελήθηκε από την εύνοια του Φραγκίσκου Α΄ των Βοργών, βασιλιά της Νάπολας.

Η σύγκριση είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διότι πολλές δημοπρασίες έχουν τεκμηριώσει βάζα πορσελάνης από το Παρίσι, περίπου το 1825, πιθανώς διακοσμημένα στη Νάπολη από τον Ραφαέλε Τζιβόινε, χαρακτηριζόμενα από χρυσό φόντο και φιγούρες ή συνόλα από πρόσωπα σε ιταλικά γεωργικά τοπία. Ακόμη, το Γενικό Catalogo των Πολιτιστικών Αγαθών διατηρεί έργα απόδοση σε Τζιβόινε στα οποία η γαλλική πορσελάνη κοσμείται με ζωγραφική φιγούρων και χρυσό.

Ζωγραφική ολοκληρωτικά χειροποίητη
Οι κεντρικές σκηνές δημιουργούνται χειρωνακτικά με εξαιρετικά ακριβή ζωγραφική τεχνική. Τα πρόσωπα, τα χέρια, οι πτυχώσεις των ενδυμάτων, οι χρωματικές μεταβολές των υφασμάτων και η ατμοσφαιρική κατασκευή του τοπίου δείχνουν το μικρογραφικό γούστο της καλύτερης διακόσμησης πορσελάνης της εποχής. Ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο είναι το αντίθεση ανάμεσα στις έντονες αποχρώσεις του βιολέτας, του γαλάζιου και του ροζ στα ενδύματα και το πιο σκούρο και απαλό τοπίο που περιβάλλει τις φιγούρες.

Ο Ραφαέλε Τζιβοίνε και το εργαστήριό του χρησιμοποιούσαν ακριβώς ρεπερτόριο μορφών αυτού του είδους. Το Υπουργείο Πολιτισμού τεκμηριώνει, για παράδειγμα, ένα έργο απόδοσης σε Τζιβόινε με νέες γυναίκες και ένα παιδί σε κοστούμια της Νάπολης, συνδεδεμένο με τις χαρακτικά του Ραφαέλε Αλόια βασισμένα σε σχέδια του Τζιάκομο Μιλάνο. Αυτό αποδεικνύει πόσο οι εικόνες του πληθυσμού και των συνηθειών του Βασιλείου της Νάπολης ήταν κεντρικές στο ρεπερτόριο του διακοσμητή.

Η εξαιρετική χρυσωμάτωση
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του ζεύγους είναι η πολύ πλούσια χρυσώσει, που καλύπτει τον λαιμό, το άνοιγμα, τις λαβές, το κάτω μέρος του σώματος, το πόδι και τη βάση. Η επιφάνεια διατηρεί ακόμα αξιόλογη φωτεινότητα και σε πολλαπλά σημεία παρουσιάζει ένα σχεδόν καθρεφτικό λαμπερό αποτέλεσμα, χαρακτηριστικό των πορσελάνων υψηλής ποιότητας που ψήνονται σωστά και κατόπιν μαυρίζονται.

Η ευρύτητα των χρυσωμάτων απαιτούσε δαπανηρή και τεχνικά λεπτή επεξεργασία. Στην πορσελάνη πολυτελείας του 19ου αιώνα το χρυσό εφαρμόζονταν στην γυαλισμένη επιφάνεια, στερεωνόταν με ψήσιμο και θα μπορούσε αργότερα να μαυριστεί για μεγαλύτερη φωτεινότητα. Η διατήρηση μιας τόσο εκτεταμένης χρυσώματος αποτελεί επομένως ένα από τα πιο εκτιμώμενα διακοσμητικά στοιχεία του ζεύγους. Η ακριβής σύνθεση και βαρύτητα του χρυσού, φυσικά, μπορεί να καθοριστεί μόνο με οργανοληπτικές ή εργαλειακές αναλύσεις και όχι από τη μόνο φωτογραφική παρατήρηση.

Πρώτο βάζο – φιγούρα γυναίκας σε τοπίο
Το πρώτο βάζο παρουσιάζει μια νεαρή γυναίκα με ενδυμασία λαϊκή, χαρακτηρισμένη από μπλε φούστα, μπούστο σε αποχρώσεις βιολέτας, ανοιχτό γιλέκο και κάπα. Η φιγούρα βρίσκεται σε τοπίο βραχώδες και φυσικό, δομημένο με βαθιά τονικά και ατμοσφαιρικά περάσματα.

Το θέμα ανήκει στην γοητεία του 19ου αιώνα για τις ζωγραφικές απεικονίσεις τοπικών πληθυσμών και των ενδυμασιών τους. Αυτές οι εικόνες ήταν ιδιαίτερα αναζητούμενες από τους ταξιδιώτες του Grand Tour και από τη γαλλοευρωπαϊκή αριστοκρατία που μαγευόταν από τις σκηνές της καθημερινής ζωής της νοτιοανατολικής Ιταλίας. Η φιγούρα δεν φαίνεται ότι σχεδιάστηκε ως απλό διακοσμητικό, αλλά ως πραγματική μικρή ζωγραφιά μεταφερμένη στην επιφάνεια της πορσελάνης.

Δεύτερο βάζο – οικογενειακός γκρούπ σε κοστούμ ιταλικού χαρακτήρα
Το δεύτερο βάζο παρουσιάζει μια ακόμη πιο πολύπλοκη σύνθεση, με τρεις γυναικείες φιγούρες διαφόρων ηλικιών, ανάμεσά τους μια κοπέλα, συγκεντρωμένες στο προσκήνιο μέσα σε ένα τοπίο. Τα ενδύματα σε αποχρώσεις μπλε, βιολέτας, λευκού και ροζ δημιουργούν ένα ισχυρό σημείο εστίασης σε σχέση με το πιο σκούρο υπόβαθρο.

Η σκηνή μπορεί να ερμηνευθεί ως απεικόνιση οικογενειακής ή λαϊκής ζωής της νότιας Ιταλίας. Η ύπαρξη της ενήλικης γυναίκας μαζί με τις νεότερες φιγούρες δίνει στο συνθέσιμο χαρακτήρα οικειότητα και αφήγηση. Το θέμα βρίσκει ουσιαστικές προσεγγίσεις στο ρεπερτόριο της ναπολιτάνας τέχνης της εποχής και, ειδικότερα, στις απεικονίσεις γυναικών και παιδιών σε κοστούμια που συνδέονται με το περιβάλλον του Ραφαέλε Τζιβόινε.

Ιστορικό πλαίσιο
Στην περίοδο περίπου μεταξύ 1820 και 1840, η Νάπολη αντιπροσώπευε ένα από τα κύρια ευρωπαϊκά κέντρα για τη διακόσμηση πορσελάνης. Οι πορσελάνες μη διακοσμημένες μπορούσαν να αγοράστούν από γαλλικές παραγωγές και ακολούθως μεταμορφώνονταν από τους ναπολιτάνους καλλιτέχνες σε τεμάχια μεγάλου λουξ. Οι αρχαιολογικές συλλογές επιβεβαιώνουν επίσης ότι το εργαστήριο του Τζιβόινε δούλευε και σε πορσελάνες σημαντικών ξένων Mann/Μανifacturers. Ακόμη, ο ίδιος ο Τζιβόινε είχε σχέσεις με την αυλή των βασιλιάδων και το εργαστήριό του παρήγαγε αντικείμενα και για βασιλικά δώρα και διπλωματικά δώρα. Είναι γνωστές σημαντικές έργα που αποδίδονται σε αυτόν, μεταξύ των οποίων μεγάλα βάζα με προσωπογραφίες της βασιλικής δυναστείας των Βοργών.