Klaus vom Bruch (1952) - Götterdämmerung

Klaus vom Bruch: Kleine Götterdämmerung, 1992

Ακρυλικό αντικείμενο με κεραμιδωτό οψείδιο χρωμιωμένου οβάλ brass κεραμάκι κερατίνης κεραμιδίου. Περίπου 10 × 10 × 13 cm. Έκδοση 50.

Ένα μπλοκ από καουτσούκ, στο μέγεθος χεριού, με μια πολυβολισμένη κεραμιδωτή κεραία να υψώνεται από αυτό. Το αντικείμενο έχει το περίγραμμα ενός μεταβιβαστή — βάση και κεφάλι, η στοιχειώδης μορφή κάθε ραδιοφώνου, κάθε ραντάρ σταθμού, κάθε πεδίου σετ — περιορισμένα στο σημείο που τίποτα δεν μένει παρά η κίνηση μετάδοσης. Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο αντικρούει αυτό που φαίνεται ότι είναι: καουτσούκ είναι το υλικό μόνωσης και απόσβεσης, η ουσία που χρησιμοποιείται για να απορροφά σήματα αντί να τα εκπέμπει. Η κεραία κάθεται σε σώμα που δεν μπορεί να μεταδώσει.

Ο τίτλος φέρνει την ίδια διπλή κόψη. Η Götterdämmerung του Wagner είναι η πυρπόληση του Βαλχάλα, το τέλος μιας τάξης που πίστευε τον εαυτό της αιώνιο — και μέχρι το 1992 είχε ήδη γίνει ο τυπικός γερμανικός συντομογραφικός όρος για οποιοδήποτε κατάρρευση ενός συστήματος. Ο Klaus vom Bruch έχτισε το έργο του από την εικονογράφηση του Ψυχρού Πολέμου: στρατιωτικά πλάνα, αεροσκάφη, οθόνες ραντάρ, ο τεχνολογικός εξοπλισμός μέσω του οποίου οι δύο μπλοκ παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλον και αντιμετώπιζαν τους δικούς τους πληθυσμούς. Οι βιντεοκασέτες του τελών της δεκαετίας του 1970 και του 1980 επεξεργάζονταν αυτό το αντλημένο υλικό σε μικρούς, εμμονικούς κύκλους, συχνά με το πρόσωπο του ίδιου του καλλιτέχνη ενσωματωμένο στη μοντάζ, ώστε ο θεατής να βλέπει τη μηχανή μετάδοσης ταυτόχρονα με τη μετάδοση.

Φτιαγμένο τρία χρόνια μετά την πτώση του Τείχους και ένα χρόνο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης — και στην άμεση συνέχεια του πρώτου πολέμου που μεταδόθηκε ζωντανά ως ραδιοτηλεοπτικό θέαμα — αυτό το μικρό αντικείμενο κρατά ολόκληρη αυτή τη μηχανή στο παλάμη. Ο μεταδότης έχει γίνει ένα βαλιτσάκι-βερνίκι· το λυκόφως των θεών έχει γίνει ένα γραφείο-αντικείμενο. Είναι ένα αστείο με κρύο κέντρο, που χαρακτηρίζει το έργο vom Bruch: ο σκοπός ποτέ δεν είναι νοσταλγία για τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά η παρατήρηση ότι η υποδομή των μέσων εξακολούθησε να ζει τις ιδεολογίες που εξυπηρέτησε.

Klaus vom Bruch (γεν. 1952 στο Κολωνία) φοίτησε το 1975–1976 στο California Institute of the Arts με δάσκαλο τον John Baldessari και τον Bruce Nauman, και στη συνέχεια φιλοσοφία, ιστορία της τέχνης και αιγυπτολογία στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας μέχρι το 1981. Παρήγαγε τις πρώτες του βιντεοταινίες το 1975 και, μαζί με τους Marcel Odenbach και Ulrike Rosenbach, αποτέλεσε μία από τις σημαίνουσες φιγούρες της πρώτης γενιάς της γερμανικής βίντεο τέχνης, κέντρο της οποίας τα χρόνια εκείνα ήταν η Κολωνία. [Προσθέστε δύο ή τρεις επαληθευμένες εκθέσεις και συλλογές εδώ — δείτε την παρακάτω σημείωση.]

Υπογεγραμμένο και αριθμημένο εσωτερικά από μια έκδοση 50.

Κατάσταση: καλή

Κτήση: Έκδοση Helga Maria Klosterfelde