Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το θεώρημα γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έχει κάνει το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δουλειές του, η σειριακότητα απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να evokes ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτή τη δουλειά, όμως, η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της έρευνάς μου: τον αμπέλιο.

Αντί για καρφιά που χρησιμοποιεί ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος αλλούζουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από τον επίπεδο χώρο δημιουργώντας έναν τύπο οπτικής δόνησης. Από οπτική εμπροσθοπρόσωπη, η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και μινιμαλιστική· κοιτώντας την από πλευρά, αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν επιδιώκει να είναι μια απλή αναφορά στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμεύει για να ενώνει και να στεριώνει χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανησυχητική, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατο και τρισδιάστατο γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.

Το έργο κοσμείται από μια θήκη από πυξολίνη (plexiglass).

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στην παράδοση της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, προσανατολίζοντας με τη γλώσσα του οπτικού λόγου και τον πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Allo timestamp, η έρευνα του καλλιτέχνη διαλογίζεται με το όραμα της πολυτέλειας, της μόδας-εμβληματικής και του παγκόσμιου design, επισημαίνοντας σύμβολα αισθητικής και εμπορικά σήματα ευρέως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναπροσέγγιση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικό αντικείμενο της σύγχρονης εποχής.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της λαμπερής Pop Art, της concept street art και της τέχνης που σχετίζεται με τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια δυνατή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.