OSSO DENIS 1965 - L’oiseau migrateur / XXL / unique

DENIS OSSO

Έργο πρωτότυπο – Τεχνικές mixed σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας

Αποτελούμενο σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας, το εν λόγω έργο προσφέρεται χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς κάδρα, προσφέροντας πλήρη ελευθερία για το περίγραμμα και την ανάδειξή του.

* Τεχνική: mixed πάνω σε καμβά.
* Πιστοποίηση: έργο υπογεγραμμένο, αντίγραφο και ημερομηνία στο πίσω μέρος, με σφραγίδα του καλλιτέχνη.
* Προστασία: επίστρωση με προστατευτικό βερνίκι για τη διατήρηση των χρωμάτων και της ποιότητας του έργου.
* Πιστοποιητικό γνησιότητας: ένα εξατομικευμένο ψηφιακό πιστοποιητικό θα σας αποσταλεί απευθείας στη διεύθυνση email σας, σε μορφές PDF και JPG.
* Αποστολή: συστημένη ταχυδρομική αποστολή με ιχνηλάτηση και ασφάλιση, από τη Γαλλία, το Βέλγιο ή τη Γερμανία, ανάλογα με τη χώρα που βρίσκομαι τη στιγμή της αποστολής.
* Περιβαλλοντικά υπεύθυνη συσκευασία: προτεραιότητα στη χρήση υλικών ανάκτησης και επαναχρησιμοποιούμενων χαρτοκιβωτίων. Κάθε συσκευασία προσαρμόζεται όσο το δυνατόν περισσότερο στις διαστάσεις του έργου ώστε να εξαλείψει τα αχρείαστα κενά, να περιορίσει την κατανάλωση υλικών και να μειώσει το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της μεταφοράς.

Κάθε έργο προετοιμάζεται και προστατεύεται με the μεγαλύτερη φροντίδα, σεβόμενος την ποιότητά του και μια περιβαλλοντικά συνειδητή προσέγγιση.


__________________________


Εκτός επίσημων δικτύων και κώδικων της τέχνης, ο Denis Osso δεν δημιουργεί: συνθέτει. Απορρίπτει το ετικέτα του καλλιτέχνη για εκείνη του ριζικά ανεξάρτητου. Διαρρυθμίζει τη ζωή του, τις μορφές και τα χρώματα σε διάφορα μέσα, χωρίς να εξαρτάται από γκαλερί ή από καμία ακαδημαϊκή τεχνική. Το έργο του είναι μια αρχιτεκτονική της εμπειρίας, αδρή και χωρίς φίλτρο.


__________________________


Η τέχνη πέρα από τη δημιουργικότητα: ανάμεσα στην assemblage, το τυχαίο και την αντίληψη

Η δημιουργικότητα συχνά παρουσιάζεται ως μια μυστηριώδης ικανότητα, σχεδόν έμφυτη, που θα επέτρεπε σε ορισμένα άτομα να παράγουν εξαιρετικά έργα. Ωστόσο, αυτή η αντίληψη αξίζει να ερωτηθεί. Τίποτα δεν γεννιέται πραγματικά από το τίποτα. Κάθε δημιουργία στηρίζεται σε προϋπάρχοντα στοιχεία, επιρροές, εμπειρίες, συνάψεις και περιστασιακές συγκυρίες.

Φωτεινά παραδείγματα όπως ο Πικάσο ή ο Μπασκιέ illustrate αυτή τη σκέψη. Η μοναδικότητά τους δεν έγκειται απαραίτητα στην εφεύρεση μορφών εντελώς νέων, αλλά στην ικανότητά τους να συνθέτουν, μεταμορφώνουν και επανατοποθετούν στοιχεία ήδη γνωστά. Το τυχαίο, τα λάθη και οι ατέλειες συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία, μερικές φορές μέχρι να γίνουν οι βασικές χαρακτηριστικές ενός έργου.

Αλλά πέρα από το συνδυασμό, μια διάσταση παραμένει ιδιαίτερα γοητευτική: η οπτική ισορροπία. Κάποιες συνθέσεις, παρά την εμφανή αναρχία τους, αποκαλύπτουν μια αξιοσημείωτη αρμονία ανάμεσα στα χρώματα, τις μορφές και τη διανομή τους στο χώρο. Αυτή η ισορροπία μπορεί να προκαλέσει πραγματικά αισθητικό συναίσθημα, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πνευματική ερμηνεία.

Ωστόσο, η κρίση μας σπάνια είναι πλήρως ελεύθερη. Η φήμη ενός καλλιτέχνη, η θεσμική αναγνώριση, οι κριτικές ομιλίες και οι σημαντικές τιμές στην αγορά επηρεάζουν αναπόφευκτα τον τρόπο που βλέπουμε ένα έργο. Το φαινόμενο εγείρει ένα βασικό ερώτημα: θα θαυμάζουμε αυτό που βλέπουμε ή εκείνο που έχουμε μάθει να θαυμάζουμε;

Ακόμη και χωρίς να θεωρούμεσια μία τέχνη επιβλητική κοινωνική κατασκευή. Ένα έργο μπορεί να διαθέτει εξαιρετικά πλαστικά χαρακτηριστικά, ενώ ταυτόχρονα να απολαμβάνει φήμη που ενισχύει την αντιληπτή αξία του.

Η αναγνώριση της αξιοσημείωτης ισορροπίας σε μια σύνθεση δεν σημαίνει αυτόματα ότι θα πρέπει να θεωρηθεί ως αριστούργημα. Είναι η ταυτοποίηση μιας οπτικής ποιότητας που μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από την τιμή του, τη φήμη ή την υπογραφή του δημιουργού του.

Ίσως θα έπρεπε, λοιπόν, να αναζητάμε λιγότερο να ορίσουμε το δημιουργικό ταλέντο και περισσότερο να κατανοήσουμε πώς ο συνδυασμός, το τυχαίο, η εμπειρία και η ανθρώπινη ματιά μεταμορφώνουν κοινά στοιχεία σε συνθέσεις ικανές να μας προκαλέσουν.

Γιατί η αληθινή ερώτηση ίσως δεν είναι αν μια δουλειά είναι γενναιόδωρη, αλλά αν θα είχαμε ακόμη τη δυνατότητα να θαυμάζουμε με την ίδια ένταση χωρίς να γνωρίζουμε το όνομα αυτού που την υλοποίησε.