Prof. A.M. Hammacher - De Wereld van Henry van de Velde - 1967

Ο Κόσμος του Henry van de Velde - Prof. A.M. Hammacher

Άριστη μονογραφία που τεκμηριώνει τα αρχιτεκτονικά του έργα, έπιπλα, αντικείμενα, πίνακες, σκίτσα και λιθογραφίες. ΣΤΑ ΟΛΛΑΝΙΚΑ

Θαυμάσια έκδοση, σπάνια!! από το 1967.

Άριστη κατάσταση!, εκτός από μικρή ζημιά στην χαρτόχαρτη θήκη (βλ. φωτογραφίες)

Εκτενείς εικονογραφήσεις (βλ. φωτογραφίες)

Φυλάσσεται προσεκτικά και αποστέλλεται με τρανςρ και ασφάλεια.

Καλή επιτυχία στις προσφορές!!

"Ο van de Velde φοίτησε στη ζωγραφική με τον Karel Verlat στην Κρατική Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Αμβέρσρα και με τον ζωγράφο Carolus-Duran στο Παρίσι. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Paul Signac και τον Georges Seurat και ζωγράφιζε σε στυλ νεο-εμπρεσιονιστικό (ποντιλισμός).
Όταν ήταν είκοσι-δυο χρονών, μετακόμισε στο απομακρυσμένο Wechelderzande. Το τοπίο και οι κάτοικοί του αποτέλεσαν για τεσσερις περίπου χρόνια το θέμα των καμβάδων του. Η απέχθειά του προς τον ακαδημαϊσμό των καλλιτεχνών της Αμβέρρας και επίσκεψη στη γαλλική καλλιτεχνική αποικία Barbizon τον οδήγησαν να διαλέξει την επαρχία. Ακολούθησε το ίχνος ζωγράφων όπως οι Isidore Meyers και Adriaan Joseph Heymans και αποσύρθηκε προς τις Noorderkempen. Ήταν ο πιο πρόσφατος καύσιμος τόπος για νέους καλλιτέχνες γεμάτος "Sturm und Drang".[22]
Το Wechelderzande δεν είχε ακόμη συνδεθεί με το ατμόπλοιο και τον δρόμο. Ο Henry Van de Velde βρήκε στέγη στο πανδοχείο De Keizer, στην σκιά του καθολικού ναού Wechelse. Με την εισροή καλλιτεχνών, η αγροικία μετατράπηκε σε κατάλυμα. Το πανδοχείο απέκτησε δεύτερο όροφο με υπνοδωμάτια και ένα στούντιο ζωγράφου. Ο van de Velde ζωγράφισε τη Γυναίκα δίπλα από το παράθυρο από το ανοιχτό παράθυρο νοτιοανατολικά. Αυτή η εικόνα είναι ένα από σειρά οκτώ που αποτυπώνουν το χωριό.
Το πανδοχείο σήμερα το 2019 είναι μπριραρία-εστιατόριο με το όνομα De Nieuwe Keizer. Ελάχιστα θυμίζει την παλιά καλλιτεχνική εποχή. Το καλλιτεχνικό εργαστήριο έχει χαθεί• μόνο από την βορεινή πλευρά το γύρω με τόξα εργαστήριο-παράθυρο παραμένει ορατό.
Το 1889 έγινε μέλος της ομάδας καλλιτεχνών Les XX στο Βρυξελλώνο. Αφού ο Vincent van Gogh έκθεσε ορισμένα έργα στη χρόνο ετήσια έκθεση των Les XX, ο van de Velde ήταν ένας από τους πρώτους ζωγράφους που επηρεάστηκαν από τον Van Gogh. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του γάμου στο Ολλανδία είχε επισκεφθεί τη χήρα του Theo van Gogh, αδελφού του πρόσφατα αποθανόντα Vincent van Gogh. Απέκτησε μια καλή ιδέα για σχεδόν ολόκληρη τη μορφή του ζωγράφου και συνειδητοποίησε ότι δεν θα έφτανε ποτέ σε αυτό το συντριπτικό επίπεδο. Για αυτόν, αυτό σηματοδότησε το τέλος της καριέρας του ως ζωγράφος.
Henry Van de Velde ως σχεδιαστής και αρχιτέκτονας
Από το 1892 αποχώρησε από τη ζωγραφική, αφιερώθηκε στις εφαρμοσμένες τέχνες: (παραδοσιακή σιδηρουργική, πορσελάνη και μαχαιροπίρουνα, μόδα, ταπετσαρίες και υφάσματα) και επίσης στην αρχιτεκτονική, μεταξύ άλλων με την κατασκευή του δικού του σπιτιού στο Uccle, House Bloemenwerf. Στο σπίτι του ο σχεδιασμός και η διακόσμηση σχημάτισαν ένα οργανικό σύνολο. Το 1895 σχεδίασε εσωτερικούς χώρους και έπιπλα για το επιδραστικό εμπορικό οίκο τέχνης L'Art Nouveau, του γκαλερίστα Samuel Bing στο Παρίσι. Επίσης το έργο του van de Velde φιλοξενήθηκε στο περίπτερο του Bing στην Παγκόσμια Έκθεση του 1900 στο Παρίσι. Ο van de Velde επηρεάστηκε από την αγγλική κίνηση Arts-and-Crafts με τον John Ruskin και τον William Morris, και ήταν από τους πρώτους αρχιτέκτονες και σχεδιαστές επίπλων που δούλευαν σε αφηρημένο στυλ με καμπύλες γραμμές. Αντιτάχθηκε στην αντιγραφή ιστορικών στυλ και επέλεξε αποφασιστικά μια αρχική διαμόρφωση. Ήθελε να εξαλείψει την κοινή και την ασχήμια από τη σκέψη του ανθρώπου.
Το 1899 εγκαταστάθηκε στη Γερμανία. Επέδρασε σε αυτόν αρκετές παραγγελίες, μεταξύ άλλων για το Μουσείο Folkwang και τη βίλα Hohenhof στο Χάγκεν και για το Nietzsche Haus στο Weimar. Μαζί με τον Harry Kessler υπήρξαν οι θεμελιωτές του Kunstgewerbeschule[23] και της Ακαδημίας στο Weimar, προπομπός του Bauhaus που θα αναπτύσσόταν περαιτέρω από τον Walter Gropius στο Dessau. Διατήρησε επίσης στενούς δεσμούς με τον Deutscher Werkbund.

Πορτρέτο της Maria Sèthe, της μετέπειτα συζύγου του Van de Velde, 1891, από τον Théo Van Rysselberghe. Μέσω αυτού του ζωγράφου ο Van de Velde γνώρισε τη Μαρία Sèthe.
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Van de Velde διέμενε στην Ελβετία και στην Ολλανδία. Εκτελώντας εντολή της Helene Kröller-Müller σχεδίασε ένα κατοικία επιστάτη και μια εργατική κατοικία στο Schipborg (υπογραφές οικοδομής χρονολογούνται το 1921), δίπλα στη φάρμα De Schepbord σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Hendrik Petrus Berlage το 1914. Ο Van de Velde τελικά σχεδίασε το Kröller-Müller Museum που άνοιξε το 1938 στο Otterlo. Το 1925 διορίστηκε στο Higher Institute for Art History and Antiquities της Ραϊχσουβέρετου της Γεν Brussels, όπου δίδαξε αρχιτεκτονική και εφαρμοσμένες τέχνες από το 1926 έως το 1936. Το 1933 ανέλαβε την εντολή να σχεδιάσει τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου, το Boekentoren. Η κατασκευή άρχισε το 1936, αλλά η ολοκλήρωση έγινε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και για οικονομικούς λόγους δεν υλοποιήθηκε πλήρως σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια. Έτσι ο όροφος της αίθουσας ανάγνωσης κατασκευάστηκε από μάρμαρο αντί για μαύρο καουτσούκ όπως ήθελε ο Van de Velde. Ο Van de Velde συμμετείχε επίσης στην κατασκευή του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γάνδης.
Στο Leuven έχτισε στη Diestsestraat μεταξύ 1936 και 1942 το τελευταίο του κτίριο, ένα τεχνικό σχολείο, το οποίο μεταξύ 1997 και 2000 ανακαινίσθηκε από τον αρχιτέκτονα Georges Baines και μετατράπηκε σε Δημοτική Βιβλιοθήκη και Αρχεία της Πόλης, De Twee Bronnen. Το αρχικό κτίριο χρησιμοποιήθηκε το 1997 ως σκηνικό για τη χορογραφία με minimal music από τη ομάδα Rosas της Anne Teresa De Keersmaeker για την κινηματογραφική ταινία Rosas danst Rosas.
Σε αντίθεση με τη συνηθισμένη αντίληψη, ο Van de Velde δεν είναι ο σχεδιαστής του λογότυπου της Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen· το γνωστό γράμμα "B" σε οριζόντια ελλειψοειδή σχεδιάστηκε από τον Jean de Roy. Ως τότε καλλιτεχνικός σύμβουλος της NMBS ο Van de Velde κατάφερε ωστόσο να πείσει τη διεύθυνση να επιλέξει αυτή τη σχεδίαση. Επιπλέον σχεδίασε το εσωτερικό των πρώτων βελγικών ηλεκτρικών τρένων (AM35) και ορισμένων βαγονιών. Ο Van de Velde άσκησε επίσης τη σφραγίδα του στο σταθμό Blankenberge.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Van de Velde κατηγορήθηκε για συνεργασία. Δεν έγινε όμως δίκη ποτέ, αλλά ο Van de Velde κατέφυγε εθελοντικά· αποσύρθηκε στο Ελβετικό Oberägeri, όπου έγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία εκδόθηκαν μεταθανάτια το 1962 με τίτλο Die Geschichte meines Lebens.

Ο Van de Velde απεβίωσε το 1957 σε ηλικία 94 ετών στη Ζυρίχη και ετάφη στο Tervuren, κοντά στις Βρυξέλλες.