Walter Valentini (1928) - Cosmo

Μπελισσίμα και υλική ακουάφορτε με ρετουσέ χρυσό φύλλο ολόκληρο πάνελ από τον Walter Valentini, εξαιρετικά περιορισμένης έκδοσης: Έκδοση 30 + XV σε χειρόγραφο χαρτί Colombe - Moulin de Larroque

Walter Valentini (Pergola, 22 Οκτωβρίου 1928 – Μιλάνο, 20 Μαΐου 2022) υπήρξε Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης, διεθνώς αναγνωρισμένος στον τομέα της γραφικής τέχνης και της χαρακτικής.

Ήταν δάσκαλος τεχνικών όπως η ακουαφόρτε, η ακουατίnta, η περικοπή με αιχμή (puntasecca), η λιθογραφία με πολλούς χρωματισμούς, η χαραγματική εκτύπωση.
Καλλιτέχνης διεθνούς επιπέδου, ατομικές εκθέσεις από το 1973 μέχρι σήμερα: στην Ιταλία, από Messina, Μιλάνο, Ρώμη, Νάπολι, Μπαρία, Μπολόνια, Τριέστι, Μπόζανο, Πάντοβα, Μantaόβα, στην Καλιάρι, κ.λπ.;
Εξωτερικά από Cracovia, Στοκχόλμη, Αμβούργο, Γενεύη (Νέα Υόρκη), Λουξεμβούργο, Aspen (ΗΠΑ), Παρίσι, Αμβέρσα, Κολωνία, Μόντε Κάρλο, Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Στρασβούργο, Ουάσιγκτον, Σικάγο, Μπόστον, Βανκούβερ, Σεούλ, Λιουμπλιάνα, Λισαβόνα, Πράγα, Ίνσμπρουκ, Χόλλολα (Φινλανδία), Μπουένος Άιρες,
Βουκουρέστι, Μαδρίτη, Κοπεγχάγη, Σαν Φρανσίσκο, Τόκιο, Sakaide (Ιαπωνία), Fredrikstad (Νορβηγία), Ντύσελντορφ, Ζυρίχη, Όκλαντ (ΗΠΑ), Την Barcelona, Βασιλεία, Γενεύη (Βέλγιο), Ζυρίχη, Σοστ (Ολλανδία), στη Μόσχα, κ.λπ.

Πολύ πλούτα τα βραβεία που κέρδισε και οι συμμετοχές: 1η Μπιεννάλε της Ιταλικής Συγχρονης Χαρακτικής στη Βενετία το 1955· Διεθνής Μπιεννάλε της Ίμπιζα και του Listowel· Διεθνής Μπιεννάλε της Κρακοβίας το 1984· Διεθνής Μπιεννάλε της Λουμπλιάνας το 1984 και το 1989· «XLVII» Μπιεννάλε της Βενετίας· Ρωμαϊκή Τετράμηνη έκθεση του 1999.
Έχει υλοποιήσει, κατόπιν απευθείας παραγγελίας, μεγάλες εγκαταστάσεις σε Μιλάνο, Μπολόνια, Reggio Emilia, Chiaravalle (Ancona), Pesaro, Siegburg (Γερμανία), Connecticut και Aspen (ΗΠΑ).
Ήταν μέλος της ομάδας που το 2001 σχεδίασε τον ναό Ca' Staccolo στο Urbino.
Ένας κόσμος, αυτός του Valentini, ποιητικός, ρυθμικός, μουσικός, ένας συμβολισμός γεωμετρικός και ελκυστικός που οδηγεί προς μια συνθέση, σχεδόν μεταφυσική και σουρεαλιστική, μια σχέση ανάμεσα σε σήμα, δομή και οπτική ουσία που φιλοδοξεί μια νέα κατασκευαστική προσέγγιση φορτισμένη με υποσχέσεις, έτσι που να φαίνεται ως “καταστάσεις ψυχικού”. Από τα χρόνια των 70 εμβαθύνει τον δεσμό ανάμεσα στη ζωγραφική και στην χαρακτική μαζί με μια βαθιά δέσμευση του χώρου με χρονικές αξίες, χρόνο και χώρο, ερμηνεύοντας και επαναπροσδιορίζοντας με μαεστρία μέσα από γραμμές, τριβές, ρωγμές τοίχων, αρχιτεκτονικές και μαγικές, ποιητικές γεωμετρίες.