Daniel Argimon Granell (1929-1996) - Los seis símbolos

Η Pictura Galeria παρουσιάζει αυτό τοMagnífica έργο τέχνης που ανήκει στον Daniel Argimon, το οποίο απεικονίζει εξισορρόπηση έξι κόκκινων σχημάτων που αιωρούνται πάνω σε βαθύ και πλεγμένο μπλε υπόβαθρο, ως μεταφορά αντίθεσης ανάμεσα στη φαινομενικά τακτοποιημένη όψη και την πολυπλοκότητα του εσωτερικού κόσμου. Η ζωγραφιά διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική της και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις του έργου: 92,5x73x2 εκ.
· Λάδι σε καμβά, χειρόγραφα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο πίσω μέρος του έργου, Argimon.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Γιρόνα.

Σημαντική σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του Lot.

Το έργο θα συσκευαστεί με επαγγελματικό τρόπο από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί μέσω ταχυδρομείου ή GLS με αριθμό παρακολούθησης. Διαθέσιμες αποστολές διεθνώς.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια αφηρημένη σύνθεση με μεγάλη οπτική ένταση, κυριαρχούμενη από ένα βαθύ σύμπαν από μπλε πάνω στο οποίο εμφανίζονται έξι πορτοκαλοκόκκινες μορφές κατανεμημένες στο άνω μισό. Η σκηνή διαιρείται με διαισθητικό τρόπο σε δύο διαφορετικούς χώρους: μια ζώνη πάνω πιο καθαρή, τακτοποιημένη και σιωπηρή, και μια κατώτερη λωρίδα πολύ πιο πυκνή, σκοτεινή και αινιγματική. Αυτή η αντίθεση δημιουργεί μια ισχυρή ένταση ανάμεσα στη διαύγεια και τη σύγχυση, την ελαφρότητα και το βάρος, την επιφάνεια και το βάθος. Το έργο καλεί τον θεατή να παρακολουθήσει τα στοιχεία του χωρίς να επιβάλει μια τελική ερμηνεία, επιτρέποντας στον καθένα να βρει σε αυτά τους δικούς του συμβολισμούς, αναμνήσεις και συναισθήματα.

Το φόντο δομείται με ένα ευρύ φάσμα μπλε που διαπερνά σχεδόν ολόκληρο το συνθέσεως. Σε ορισμένα σημεία κυριαρχεί ένα μπλε κοντά σε βιολετί, ενώ σε άλλα εμφανίζονται γκριζωποί, μαύροι, τιρκουάζ και πιο φωτεινές γαλαζωπές αποχρώσεις. Αυτή η ποικιλία αποφεύγει το χώρο να φανεί ομοιογενής και δημιουργεί την αίσθηση μιας μεταβαλλόμενης ατμόσφαιρας. Το μπλε μπορεί να θυμίζει νύχτα, τα βαθιά νερά της θάλασσας, έναν ουρανό χωρίς αστέρια ή το εσωτερικό μιας σκέψης.

Η ζώνη πάνω αριστερά είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και διασχίζεται από μαύρες γραμμές κάθετες που κατεβαίνουν όπως σταγόνες, σκιές ή αποτυπώματα υγρασίας. Αυτές οι σήμανσεις προσφέρουν μια αίσθηση βαρύτητας και κάνουν τον χώρο να φαίνεται πιο κλειστός. Καθώς το βλέμμα προχωρά προς τα δεξιά, το υπόβαθρο γίνεται λίγο πιο φωτεινό και λαμβάνει γαλαζωπή-γκρι αποχρώσεις. Αυτή η μετάβαση δημιουργεί την εντύπωση κίνησης από το σκοτεινό προς ένα απαλό φως.

Οι έξι κόκκινες μορφές συνιστούν τα πλέον αναγνωρίσιμα και εντυπωσιακά στοιχεία. Διανέμονται σε δύο σειρές των τριών, θέτοντας μια απλή τάξη που αντιπαρατίθεται στην πολυπλοκότητα του κατώτερου χώρου. Όλες έχουν κυρτή δομή και ανοίγουν προς τα πάνω, αν και η κάθε μια διαφέρει σε μέγεθος, κλίση και περίγραμμα. Η επανάληψη τους δημιουργεί ρυθμό και μοιράζει τη σκέψη σε μια ακολουθία συμβόλων που ανήκουν σε μια άγνωστη γλώσσα.

Αυτές οι μορφές μπορεί να θυμίζουν χαλινάρια, δοχεία, κούνιες, καράβια, χαμογελαστά στόματα, ανοιχτά χέρια ή fragments ενός αρχαίου συμβόλου. Ακριβώς η αβεβαιότητά τους τους δίνει μεγάλη πλούτο. Δεν είναι αντικείμενα πλήρως αναγνωρίσιμα, αλλά διατηρούν αρκετή οικειότητα για να προξενήσουν συνδέσεις. Ο θεατής μπορεί να τις παρατηρεί ως προστατευτικά στοιχεία, γλώσσες φιλοξενίας ή παρουσίες αιωρούμενες μέσα σε έναν νυχτερινό χώρο.

Η πρώτη μορφή που βρίσκεται πάνω αριστερά είναι πιο κλειστή από τις άλλες και προσεγγίζει ένα κυκλικό ατελές σχήμα. Τα άκρα της σχεδόν ακουμούνται, δημιουργώντας την αίσθηση ενός κύκλου που διακόπηκε ή ενός αγκαλιά που δεν τελειώνει να κλείνει. Το εσωτερικό μπλε παραμένει ορατό και δημιουργεί αντίθεση με το κόκκινο περίγραμμα.Η θέση της μαζί με την πιο σκοτεινή ζώνη του υποβάθρου της δίνει μια ιδιαίτερα έντονη παρουσία.

Το κεντρικό σχήμα της άνω σειράς φαίνεται πιο ανοιχτό και διαθέτει δύο υψωμένα άκρα. Η φιγούρα του θυμίζει ένα δοχείο έτοιμο να δεχθεί κάτι, ένα καράβι ορατό με μέτωπο ή δύο ανοιχτά χέρια. Κοντά σε μια από τις πλευρές του εμφανίζεται μια μικρή μαύρη ζώνη που διακόπτει το κόκκινο και προσθέτει μια απροσδόκητη λεπτομέρεια. Αυτή η παραλλαγή θα μπορούσε να συμβολίσει τραύμα, ένωση, παύση ή μια μεμονωμένη σήμανση.

Το τρίτο σχήμα της άνω σειράς είναι μακρύτερο και ισορροπημένο. Οι άκρες του καμπυλώνουν προς τα πάνω ομαλά, δημιουργώντας μια εμφάνιση σχεδόν χαμογελαστή. Η τοποθέτησή του σε ζώνη με λίγο περισσότερο φωτισμό το κάνει έντονο και καθαρό. Μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα σήμα ανοιχτότητας, αποδοχής ή ελπίδας, παρότι το κόκκινο χρώμα διατηρεί μια ισχυρή συναισθηματική φόρτιση.

Στην κάτω σειρά, η φιγούρα αριστερά επανέρχεται με μια ευρύχωρη και ανοιχτή δομή. Ένα από τα άκρα της υψώνεται περισσότερο από το άλλο, διαταράσσοντας τη συμμετρία και δημιουργώντας αίσθηση κίνησης. Μια λεπτή γραμμή φαίνεται να κατεβαίνει από την άνω μορφή προς την προσέγγιση της, σαν να συνδέονται και οι δύο. Αυτή η διακριτή ένωση εισάγει τη δυνατότητα σχέσης μεταξύ των συμβόλων, ομοιάζοντας με ένα νήμα μνήμης ή μια αόρατη μετάδοση.

Η κεντρική κάτω μορφή είναι η πιο ευρεία από τις έξι και κατέχει εξέχουσα θέση. Το βαθύ της τόξο δημιουργεί σημαντικό εσωτερικό χώρο και τα άκρα της υψώνονται με δύναμη. Μπορεί να θυμίσει ένα δοχείο έτοιμο να περιέχει εμπειρίες, συναισθήματα ή αναμνήσεις. Η τοποθέτησή της πάνω στην πιο περίπλοκη ζώνη του έργου κάνει να πιστεύεται ότι λειτουργεί ως όριο ανάμεσα στον τακτοποιημένο χώρο πάνω και τον ταραχώδη κόσμο κάτω.

Η τελευταία μορφή, δεξιά, παρουσιάζει μια σιλουέτα πιο συμπαγή και γωνιώδη. Τα υψωμένα άκρα της φαίνονται ως δύο παρουσίες αντιμέτωπες ή δύο φιγούρες ενωμένες από μια κοινή βάση. Κοντά σε μια από τις πλευρές της εμφανίζεται ένα μικρό ανοιχτό σημείο που σπάει τη συνοχή του κόκκινου. Αυτή η εξαιρετικά μικρή λεπτομέρεια εισάγει μια αίσθηση ευπάθειας, σαν να διατηρούν ακόμα και τα πιο σταθερά σύμβολα ρωγμή ή ένα σήμα μετασχηματισμού.

Το κόκκινο χρώμα των έξι μορφών σε αντίθεση με το μπλε του υποβάθρου. Το κόκκινο μπορεί να σχετίζεται με τη ζωή, το αίμα, το πάθος, την ενέργεια, τον κίνδυνο ή τη μνήμη του σώματος. Το μπλε, αντίθετα, συνήθως προκαλεί την αίσθηση βαθύτητας, σιωπής, απόστασης και περισυλλογής. Η συνύπαρξη και των δύο χρωμάτων παράγει μια συναισθηματική ένταση που μπορεί να νοηθεί ως η αντιπαράθεση μεταξύ ορμής και γαλήνης, παρουσίας και κενού, επιθυμίας και σκέψης.

Οι κόκκινες μορφές διαθέτουν επιφάνεια τραχιά και διπλωμένη που τους προσδίδει οργανική εμφάνιση. Φαίνονται ότι έχουν κατασκευαστεί από κομμάτια συναρμολογημένα, σαν να είχαν «πλάθει», «επιδιορθωθεί» ή «διασωθεί» μετά από μια μεταμόρφωση. Οι ατέλειές τους τις απομακρύνουν από την γεωμετρική τελειότητα και κάθε μια διατηρεί μια δική της ταυτότητα. Αυτή η ορατή τρωτότητα αυξάνει την εκφραστικότητά τους και τις μετατρέπει σε ζωντανούς συμβόλους.

Το ήμισυ χαμηλότερο μεταβάλλει ριζικά τον ρυθμό του έργου. Εκεί συσσωρεύονται σκοτεινές μάζες, μπλε κηλίδες, μαύρες μορφές και εκτεταμένες λευκές γραμμές που γίνονται αλληλένδετες. Ο χώρος αποκτά μια σχεδόν φυσική πυκνότητα και φαίνεται να περιέχει ένα κρυφό τοπίο. Μπορεί να θυμίσει έναν υποβρύχιο βυθό, ρίζες κάτω από τη γη, πλήθος σωμάτων, μια νυχτερινή πόλη ή ένα δίκτυο σκέψεων δύσκολο να τακτοποιηθεί.

Οι καθαρές γραμμές διατρέχουν αυτήν την ζώνη σχηματίζοντας κόμβους, καμπύλες και λαβυρινθικούς σχηματισμούς. Σε ορισμένα σημεία μοιάζουν με ρίζες, κλαδιά, νεύρα ή ρεύματα νερού· σε άλλα θυμίζουν άγραφες επιγραφές ή φανταστικούς χάρτες. Το ταξίδι τους είναι απρόβλεπτο και δημιουργεί την αίσθηση συνεχούς κίνησης. Αυτές οι μορφές φαίνεται να αναζητούν έξοδο μέσα στο σκοτάδι, σαν σκέψεις που επιχειρούν να μετατραπούν σε λέξεις.

Μεταξύ των συρράξεων εμφανίζονται πιο φωτεινά μπλε περιοχές που εισάγουν βραχείες λάμψεις μέσα στην πυκνότητα. Ορισμένες ζώνες αποκτούν τιρκοζίστιες ή ηλεκτρικές αποχρώσεις, ενώ άλλες βουλιάζουν σε μπλε σχεδόν μαύρα. Αυτή η εναλλαγή δημιουργεί βάθος και επιτρέπει τη φαντασία πολλαπλών στρώσεων επικάλυψης. Ο κατώτερος χώρος δεν φαίνεται πλήρως κλειστός, καθώς διατηρεί μικρούς φωτεινούς κόμβους που υποδηλώνουν αντίσταση και ζωή.

Επίσης διακρίνονται κάθετες σκούρες μορφές που θα μπορούσαν να θυμίζουν ανθρώπινές φιγούρες, κολόνες, κτίρια ή κορμούς. Αυτές οι παρουσίες αναδύονται μερικώς από τη μάζα του μπλε και λευκού, αλλά ποτέ δεν διαγράφονται πλήρως. Η αβεβαιότητά τους συνεισφέρει στο μυστήριο και μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς ένα πλήθος σιωπηλό που βρίσκεται κάτω από τα κόκκινα σύμβολα. Φαίνονται κάτοικοι ενός κρυφού κόσμου, παγιδευμένοι ανάμεσα σε σκιές και συνδέσεις.

Η διαχωρισμός μεταξύ των δύο μισών δεν ορίζεται από μια αυστηρή γραμμή. Το γαλάζιο υπόβαθρο συνεχίζει από πάνω προς τα κάτω και ορισμένα σκοτεινά στοιχεία ανεβαίνουν από την κατώτερη ζώνη. Αυτό επιτρέπει και στις δύο ζώνες να παραμείνουν συνδεδεμένες, σαν το ορατό και τακτοποιημένο τμήμα να προέρχεται από μια χαοτική βαθιά. Οι έξι κόκκινες μορφές θα μπορούσαν να είναι σκέψεις, αναμνήσεις ή συναισθήματα που κατάφεραν να υψωθούν από αυτή τη εσωτερική περιοχή.

Η σύνθεση μπορεί να ερμηνευθεί ως απεικόνιση του νου. Η ανώτερη ζώνη αντιστοιχεί στις ιδέες που κατορθώνουμε να αναγνωρίσουμε, να τακτοποιήσουμε και να επαναλάβουμε, ενώ η κατώτερη θα έδειχνε ένα υπέρ-ασυνείδητο γεμάτο παρορμήσεις, αναμνήσεις και συνδέσεις. Τα κόκκινα σημάδια θα ήταν τότε συνειδητά σύμβολα που αιωρούνται πάνω από ένα πολύ πιο σύνθετο σύμπαν. Αυτή η ανάγνωση μετατρέπει το έργο σε μια εξερεύνηση ταυτότητας και αυτού που παραμένει κρυφό μέσα σε κάθε άτομο.

Μια άλλη πιθανή ερμηνεία συνδέει τα κόκκινα σχήματα με πλεγμένες κατασκευές που αιωρούνται πάνω από μια μαύρη θάλασσα. Η κατώτερη ζώνη θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τα βαθιά και καταιγιστικά νερά, γεμάτα ρεύματα και υπολείμματα. Οι ανωτέρω φιγούρες θα φαινόταν μικρές βάρκες προετοιμασμένες να πλεύσουν ή δοχεία σχεδιασμένα να προστατέψουν κάτι πολύτιμο. Από αυτή την οπτική, το έργο θα μιλούσε για το ταξίδι, την επιβίωση και την αναζήτηση ασφάλειας έναντι του αγνώστου.

Επίσης θα μπορούσαν να θεωρηθούν έξι χαμόγελα ή γκριμάτσες ανοίγματος που αντίκεινται σε ένα συναισθηματικά περίπλοκο φόντο. Αυτή η αντίθεση θα υποδηλώνει τη διαφορά μεταξύ της εξωτερικής εμφάνισης και του εσωτερικού κόσμου. Η επιφάνεια εμφανίζει τακτοποιημένες και σχεδόν ευχάριστες ενδείξεις, ενώ από κάτω εξαπλώνεται μια ταραγμένη πραγματικότητα. Το έργο ενθαρρύνει έτσι να διερωτηθείτε για ό,τι κρύβουμε πίσω από καθημερινές χειρονομίες.

Ο αριθμός έξι και η διάταξη σε δύο σειρές δίνουν μια αίσθηση συστήματος ή ακολουθίας. Οι μορφές φαίνονται να ανήκουν σε ίδιην οικογένεια, αλλά καμία δεν είναι ίδιου με τις άλλες. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως μια απεικόνιση διαφόρων ανθρώπων, σταδίων, αναμνήσεων ή συναισθηματικών καταστάσεων. Η επανάληψη δεν εξαλείφει την ατομικότητα, αλλά επιτρέπει την αξιολόγηση των διαφορών.

Η κάθετη μορφή του φορμάτ ενισχύει την ιδέα της βάθος. Το βλέμμα αρχίζει από τα σημάδια που αιωρούνται και κατεβαίνει προς τον κατώτερο χώρο, όπου οι μορφές γίνονται πιο πυκνές και δύσκολες στην κατανόηση. Μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί η αντίστροφη διαδρομή, ανέρχοντας από το χάος μέχρι να φτάσει στη μορφή. Αυτή η διπλή κατεύθυνση μετατρέπει τη σύνθεση σε εικόνα πτώσης και ανάβασης ταυτόχρονα.

Παρ’ ότι οι τόνοι της σκοτεινιάς της, το έργο δεν μεταφέρει μόνο αγωνία. Τα κόκκινα δίνουν ενέργεια και οι λευκές γραμμές του κατώτερου χώρου εισάγουν λάμψεις σαφήνειας. Ακόμη και μέσα στις πιο πυκνές ζώνες εμφανίζονται συνδέσεις και κινήσεις που υποδηλώνουν μια πιθανότητα μεταμόρφωσης. Το σκοτάδι δεν παραμένει ακίνητο, αλλά περιέχει μια έντονη εσωτερική δραστηριότητα.

Το πορτρέτο προσκαλεί σε ήρεμη και προσωπική παρατήρηση. Δεν υπάρχει μια πλήρως ορισμένη αφηγηματική σκηνή, οπότε ο θεατής πρέπει να χτίσει τη δική του σημασία. Οι μορφές μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με τη διάθεση του θεατή: μερικές φορές θα φαίνονται προστατευτικές και άλλες ανησυχητικές· θα μπορούσαν να θυμίζουν χαμόγελα, τραύματα, δοχεία, χέρια ή σημάδια. Αυτή η ικανότητα μεταμόρφωσης αποτελεί μια από τις βασικές πλούσιες της δουλειάς.

Συνόψιζοντας, αυτός ο πίνακας αποτελεί μια έντονη και μυστηριώδη αφηρημένη σύνθεση στην οποία έξι κόκκινες μορφές αιωρούνται πάνω από ένα γαλάζιο σύμπαν διχασμένο ανάμεσα σε τάξη και χάος. Η άνω ζώνη μεταδίδει επανάληψη, ισορροπία και μια φαινομενική γαλήνη, ενώ το κατώτερο μέρος αποκαλύπτει έναν πυκνό κόσμο γραμμών, κόμβων, σκιών και συνδέσεων. Η αντίθεση ανάμεσα στο ζωτικό κόκκινο και το βαθύ μπλε προτείνει ένα διάλογο ανάμεσα στο συναίσθημα και τη σκέψη, την επιφάνεια και το εσωτερικό, την ασφάλεια και την αβεβαιότητα. Το έργο μπορεί να ερμηνευθεί ως απεικόνιση της πολυπλοκότητας του ανθρώπινου νου, όπου τα ορατά σύμβολα αναδύονται από ένα κρυφό έδαφος γεμάτο αναμνήσεις, εντάσεις και δυνατότητες μεταμορφώσεων.