Joan Canós (1928) - La torre del tiempo

Η Pictura Galeria παρουσιάζει αυτήν την magnificent εργασία τέχνης που ανήκει στον Joan Canós, η οποία απεικονίζει ένα αρχοντικό χωριό με σκεπές και μπαλκόνια, κυριαρχούμενο από έναν πύργο και περιτριγυρισμένο από βουνά, ως σύμβολο παράδοσης, οίκου, μνήμης και ρίζας.Η ζωγραφική διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική της και την μεγάλη ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις του έργου: 36,5x41x1 εκ.
· Λαμβάνει λάδι πάνω σε ξύλο, υπογεγραμμένο με το χέρι από τον καλλιτέχνη στη δεξιά άκρη του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Girona.

Σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του κομματιού.

Το έργο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί από τη Correos ή τη GLS με παρακολούθηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτό το πίνακας παρουσιάζει μια elevated θέα ενός αρχαίου αγροτικού χωριού που αποτελείται από πολλές κατοικίες με κεκλιμένες στέγες, ώχρες πρόσοψεις και μικρά μπαλκόνια που ομαδοποιούνται κοντά στα πόδια ενός εκτεταμένου ορεινού όγκου. Οι κατασκευές καταλαμβάνουν σχεδόν όλη τη σύνθεση και επικαλύπτονται από το πρώτο επίπεδο μέχρι την απόσταση, δημιουργώντας ένα δίκτυο από τοίχους, καλύψεις, αυλές και δρόμους μερικώς κρυμμένους. Στην δεξιά ζώνη αναδύεται ένας πύργος που κυριαρχεί στις στέγες και λειτουργεί ως κύρια οριζόντια αναφορά, ενώ τα πράσινα και μπλε-δακτυλωνμένα βουνά κλείνουν τον ορίζοντα. Η απουσία ανθρωπίνων μορφών ενισχύει τη γαλήνη και επιτρέπει να θεωρηθεί η αρχιτεκτονική ως σιωπηλό μαρτύριο του περάσματος του χρόνου.

Το πρώτο επίπεδο αποτελείται από μια αλληλουχία στέγων και τοίχων που κοβονται μερικώς από τα όρια της σύνθεσης. Αυτή η εγγύτητα δημιουργεί την αίσθηση πως παρακολουθείς το χωριό από ένα παράθυρο, ένα μπαλκόνι ή ένα ελαφρώς ανυψωμένο σημείο. Οι καλύβες εμφανίζονται σε διαφορετικά υψόμετρα και προσανατολισμούς. Η υπερτομή του διαφόρου εισάγει βάθος από την αρχή.

Στη χαμηλή αριστερή ζώνη διακρίνεται μια κατασκευή σε γήινους τόνους καφέ και ώχρας. Ο πλευρικός της τοίχος ανεβαίνει κάθετα και παρουσιάζει ευρύ επιφάνειο, σχεδόν πλήρως κλειστή. Η κεκλιμένη στέγη εμφανίζεται καλυμμένη με αποχρώσεις κίτρινες, πορτοκαλί και καφέ. Αυτή η κατοικία λειτουργεί ως κάδρο που οδηγεί το βλέμμα προς το κέντρο.

Δίπλα της εκτείνεται ένας φέρων τοίχος ερυθρός που διασχίζει τη σύνθεση διαγώνια. Η επιφάνειά του κυριαρχείται από καφέ, γκρι-βύσσινο και μικρούς τόνους βιολέτας. Αρκετές μικρές πόρτες σπάζουν τη συνέχεια και υποδηλώνουν πανοραμικά παράθυρα αερισμού ή άνοιγμα σε βοηθητικές εγκαταστάσεις. Ο τοίχος φαίνεται να κλείνει έναν εσωτερικό αυλό.

Ο δια γωνίας μορφή αυτής της κατασκευής δημιουργεί κίνηση και κατευθύνει το βλέμμα προς το κεντρικό σπίτι. Η κάλυψη κατεβαίνει από αριστερά και προσεγγίζει την ζώνη μέσης. Οι γραμμές της στέγης τονίζουν την προοπτική. Η αρχιτεκτονική φαίνεται να προσαρμόζεται οργανικά στα υψομετρικά του εδάφους.

Στο κέντρο υψώνεται ένα σπίτι με καφέ πρόσοψη που αποτελεί τον κύριο οπτικό πυρήνα. Το κτίριο έχει διάφορα επίπεδα και στέγη μεγάλων διαστάσεων σε ώχρες, μπεζ και γκρι τόνους. Ο ορθογώνιος όγκος του προσφέρει σταθερότητα. Το σπίτι φαίνεται αρχαίο, στιβαρό και ακόμη κατοικημένο.

Η πρόσοψη περιέχει αρκετά παράθυρα και μπαλκόνια κατανεμημένα με κανονικό τρόπο. Οι πράσινες εξώθυρες υπερισχύουν πάνω από το καφέ φόντο και προσφέρουν μικρές φρέσκες πινελιές. Κάποια είναι κλειστά, ενώ άλλα φαίνονται ελαφρώς ανοιχτά. Αυτή η ποικιλία υποδηλώνει μια εσωτερική ζωή που παραμένει εκτός οπτικής.

Δύο μπαλκόνια βρίσκονται στον ανώτερο όροφο. Οι σκοτεινοί φράχτες τους δημιουργούν μια ακολουθία γραμμών κάθετων και οριζόντιων. Μεταξύ τους εμφανίζονται μικροί κόκκινοι τόνοι που θα μπορούσαν να αντιστοιχούν σε λουλούδια, υφάσματα ή οικιακά αντικείμενα. Αυτές οι λεπτομέρειες προσδίδουν ζεστασιά και αποκαλύπτουν τη καθημερινή χρήση του κτιρίου.

Στον χαμηλότερο όροφο εμφανίζεται ένα ακόμη μπαλκόνι πάνω σε ζώνη πρόσοψης πιο ανοιχτή. Η μαύρη αλυσίδα αντίθετα με τον λευκωπό φράγμα. Κάτω ανοίγει μια ψηλή και σκοτεινή πόρτα που οδηγεί στο εσωτερικό. Αυτή η πρόσβαση φαίνεται να βρίσκεται στο τέλος ενός μικρού δρόμου ή υψώματος.

Η κύρια πόρτα φέρει ένα καθαρό περίγραμμα που την διακρίνει από την πρόσοψη. Ο εσωτερικός μαύρος χώρος δημιουργεί βάθος και προκαλεί περιέργεια. Μπορεί να φανταστεί κανείς ως την είσοδο ενός οικιακού σπιτιού που παραμένει εκεί για γενιές. Το σκοτάδι του ανοιγόμενου χώρου contrasts με το φως εξωτερικά.

Στην αριστερή πλευρά του κεντρικού σπιτιού υπερίπταται μια μικρή κατασκευή ροζ αποχρώσεων. Η κεκλιμένη της στέγη λειτουργεί ως γείσο ή υπόστεγο. Ένας πράσινος εξώστης εμφανίζεται μπροστά και συνδέεται με τα παράθυρα του κύριου κτιρίου. Αυτή η επέκταση προσφέρει ακανόνιστο χαρακτήρα και ιδιαιτερότητα.

Πάνω από τη κεντρική στέγη υψώνεται μια μικρή καπνοδόχος. Η σκουρόχρωμη και στενή της μορφή κόβεται απέναντι από τα σπίτια στο βάθος. Η καπνοδόχος θυμίζει τη ζεστασιά του σπιτικού πυρήνα και την οικιακή ζωή. Αν και δεν εκπέμπει καπνό, η παρουσία της επιτρέπει να φανταστεί κατοικημένα δωμάτια.

Πίσω από το κεντρικό σπίτι εμφανίζεται ακόμη μια κατασκευή με ανοιχτόχρωμη πρόσοψη. Τα τοιχώματα συνδυάζουν άσπρα, γκρι και ανοιχτό πράσινο. Διαφόρων ειδών σκοτεινά παράθυρα διανέμονται στην επιφάνεια. Το κτίριο παραμένει εν μέρει κρυμμένο από τη κύρια στέγη, αυξάνοντας την αίσθηση βάθους.

Οι στέγες των παρασκηνίων διαδοχή με αποχρώσεις ώχρας, καφέ, γκρι και πορτοκαλί. Ορισμένες καλύβες είναι ευρείες και άλλες σχεδόν αόρατες. Αυτή η ποικιλία αποδεικνύει ότι το χωριό εκτείνεται πέρα από τον χώρο που φαίνεται. Η σύνθεση υποδηλώνει ένα δίκτυο στενών οδών κρυμμένων ανάμεσα στις κατοικίες.

Στην πάνω δεξιά περιοχή συσσωρεύεται ένα σύνολο υψηλότερων κατασκευών. Οι μορφές τους επικαλύπτονται και δημιουργούν έναν μικρό αρχιτεκτονικό λόφο. Οι προσόψεις παρουσιάζουν λευκά, απαλό πράσινο, καφέ και κίτρινους. Η ανομοιομορφία ύψους προσδίδει ρυθμό και ενισχύει το ιστορικό χαρακτήρα.

Σε αυτήν την ζώνη διακρίνεται μια ευρεία κεκλιμένη κάλυψη σε γκριζωπούς και καφέ τόνους. Η στέγη φαίνεται να ανήκει σε ένα σημαντικό κτίριο. Το μέγεθος και ο προσανατολισμός οδηγούν το βλέμμα προς τον πύργο. Η αρχιτεκτονική γίνεται σταδιακά πιο μαζική.

Ο πύργος υψώνεται κοντά στο δεξί άκρο και αποτελεί το κύριο κάθετο σημείο. Το σώμα του είναι ψηλό, ορθογώνιο και σε αποχρώσεις καφέ, γκρι και ώχρας. Στην κορυφή εμφανίζεται μια κεκλιμένη στέγη παρόμοια με ένα μικρό τετράγωνο στέγαστρο τεσσάρων υδάτων. Το περίγραμμα διακριτικά ξεχωρίζει στον ουρανό.

Κάτω από την κάλυψη ανοίγει μια σκοτεινή ζώνη που θα μπορούσε να αντιστοιχεί στον καμπαναριό. Οι άνοιγματα επιτρέπουν να φανταστεί κανείς καμπάνες εσωτερικά. Ο πύργος μπορεί να ανήκει σε εκκλησία, αμυντικό κτίριο ή σε αρχαίο κοινοτικό κτίριο. το ύψος του τον καθιστά σημείο προσανατολισμού για ολόκληρο το χωριό.

Ο πύργος συμβολίζει τη διατήρηση και τη συλλογική μνήμη. Από τη θέση του ψηλά φαίνεται να παρατηρεί τα στέγαστρα και τους δρόμους. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι οι καμπάνες χρονομετρούν τις ώρες και συνοδεύουν τη καθημερινή ζωή. Η παρουσία του συνδέει διαφορετικές κατοικίες μέσα σε μια ίδια κοινότητα.

Στο δεξί πλευρό εμφανίζεται μια μεγάλη χωμάτινη όψη. Η επιφάνειά της σχεδόν ομοιόμορφη διακόπτεται από δύο σκοτεινά παράθυρα με πράσινες εξώθυρες. Το κτίριο φτάνει μέχρι κοντά στον πύργο. Το θερμό χρώμα προσδίδει φωτεινότητα και αντίθεση με τα κεντρικά καφέ.

Το επάνω παράθυρο είναι οριζόντιο και παραμένει σχεδόν εντελώς σκοτεινό. Το κάτω έχει μια πιο κατακόρυφη μορφή και ένα μικρό καθιστικό ακαταγράπτο. Και οι δύο ορθογώνιοι έχουν κλειστεί για να προστατεύσουν το εσωτερικό από τη θερμότητα ή το κρύο. Η απλότητά τους ενισχύει τον αγροτικό χαρακτήρα της αρχιτεκτονικής.

Στο κάτω δεξί μέρος διακρίνονται σκάλες, τείχη και μικροί οδοί. Οι γκρίζοι, μπλε-πράσινοι και καφέ τόνοι υποδηλώνουν επιφάνειες από πέτρα σε σκιά. Αυτές οι γραμμές οδηγούν προς την πόρτα του κεντρικού κτιρίου. Ο αστικός χώρος φαίνεται προσαρμοσμένος στα υψομετρικά του εδάφους.

Ένας μικρός σκούρος τοίχος διασχίζει τη ζώνη κάτω και δημιουργεί μια διάκριση μεταξύ διαφορετικών επιπέδων. Το τουριστικό του οριζόντιο αντίθεση με τις διαγώνιες των στέγων. Η δομή μπορεί να αντιστοιχεί σε μια βεράντα, μια αυλή ή το άκρο ενός δρόμου. Αυτή η υπερκάλυψη αυξάνει την χωρική πολυπλοκότητα.

Οι περιοχές σκιάς καταλαμβάνουν ένα σημαντικό μέρος του πρώτου σχεδίου. Οι σκούροι πράσινοι, μπλε-γκρι και γκρίζοι εστιάζονται μεταξύ των τοίχων και των στεγών. Αυτές οι σκιές προσφέρουν δροσιά και βάθος. Η αρχιτεκτονική φαίνεται να σχηματίζει στενά προστατευμένα από το φως μέρη.

Το φως εστιάζει κυρίως στα κίτρινα προσόψεις, στις στέγες και στους κεντρικούς τοίχους. Οι ώχρες και μπεζ λαμβάνουν μια ζεστή εμφάνιση, ενώ οι καφέ γίνονται πιο βαθείς. Δεν υπάρχουν βίαια αντίθεση, αλλά ήρεμος και εκτεταμένος φωτισμός. Η σκηνή φαίνεται να εξελίσσεται κατά τη διάρκεια ενός ήσυχου πρωινού ή απογεύματος.

Μεταξύ των σπιτιών διακρίνονται μερικά δέντρα και θάμνοι. Στη ζώνη κεντρικά αριστερά εμφανίζονται κλαδιά σκούρα πράσινα-μπλε. Αυτές οι μορφές φυτών μαλακώνουν την αρχιτεκτονική πυκνότητα. Το χωριό φαίνεται να ανοίγει προς αγρούς που βρίσκονται πίσω από τα σπίτια.

Πέρα από τις κατασκευές εκτείνεται μια λωρίδα αγροτικού τοπίου. Οι ανοιχτόχρωμοι και σκούροι πράσινοι υποδηλώνουν πεδιάδες, βοσκότοπους ή ζώνες καλλιεργειών. Κάποια δέντρα ομαδοποιούνται κοντά στον ορίζοντα. Αυτή η ανοιχτότητα συνδέει τον αστικό πυρήνα με τη φύση που τον περιβάλλει.

Στο αριστερό μέρος του φόντου διακρίνεται μια ευρύχωρη ορεινή ανύψωση. Ο προφίλ της υψώνεται ομαλά και φτάνει σε μια στρογγυλεμένη κορυφή. Οι σκούροι πράσινοι, γκρι και καφέ σχηματίζουν μια πυκνή επιφάνεια. Το βουνό φαίνεται κοντινό και προστατεύει οπτικά το χωριό.

Στο κέντρο, η αλπική ορεινή σειρά κατεβαίνει και επεκτείνεται με ήπιες πλαγιές. Οι τόνοι πράσινου αναμείκνυνται με τους μπλε-γκρι και γκρι-μπλε. Αυτή η μετάβαση δημιουργεί βάθος και υποδεικνύει άλλες υψηλότερες εκτάσεις μακρινές. Το τοπίο συνεχίζεται πέρα από τα σπίτια.

Το βουνό σχηματίζει μια μακριά οριζόντια γραμμή που αντιτίθεται στην κάθετη του πύργου. Η παρουσία του προσδίδει σταθερότητα και κλείνει τον ορίζοντα. Τα καλύμματα φαίνονται να εναρμονίζονται με τις πλαγιές λόγω της ομοιομορφίας των τόνων τους. Αρχιτεκτονική και φύση μοιράζονται ένα κοινό γκάμα γήινων τόνων.

Ο ουρανός καταλαμβάνει μια ευρεία ζώνη πάνω και παρουσιάζει ένα χρώμα μπλε-πράσινο και γκρι. Δεν διακρίνονται σαφώς ορατές νεφέλες, αν και ορισμένες περιοχές είναι φωτεινότερες. Η ατμόσφαιρα μεταδίδει ηρεμία και μια ελαφριά αίσθηση ομίχλης. Το φως φαίνεται να διανέμεται ομοιόμορφα.

Η σοφία του ουρανού επιτρέπει στις προσόψεις και τις στέγες να ξεχωρίζουν. Οι ζεστοί τόνοι της αρχιτεκτονικής αντίθετα με το ψυχρό φόντο. Αυτή η αντίθεση οργανώνει τη σύνθεση. Ο πύργος αποκορύφωση ιδιαίτερα καλά πάνω στην καθαρότητα.

Η γκάμα των χρωμάτων κυριαρχείται από καφέ, ώχρες, κίτρινους, πράσινους και γκρι. Οι στέγες προσφέρουν ζεστούς τόνους, οι εξώπορτες εισάγουν μικρούς δυνατούς πράσινους και τα βουνά προσθέτουν βάθος. Οι μπλε αποθηκεύονται για τον ουρανό και ορισμένες σκιάσεις. Το σύνολο μεταδίδει αρμονία και αρχαιότητα.

Η σύνθεση στερείται εμφανών ανθρωπίνων μορφών, αλλά δεν φαίνεται ότι απεικονίζει έναν εγκαταλελειμμένο τόπο. Οι εξώπορτες, οι μπαλκόνια, οι καμινάδες και οι πόρτες υποδηλώνουν μια κοντινή παρουσία. Είναι πιθανό να φανταστεί κανείς κατοίκους μέσα στα σπίτια ή να περπατούν τους κρυμμένους δρόμους. Η σιωπή φαίνεται να είναι στιγμιαία.

Η απουσία ανθρώπων μετατρέπει την αρχιτεκτονική σε πρωταγωνίστρια. Κάθε στέγη, τοίχος και παράθυρο φαίνονται να διατηρούν μια ιστορία. Τα σπίτια εμφανίζουν διαφορές ύψους, χρώματος και δομής που υποδηλώνουν διάφορες φάσεις κατασκευής. Το χωριό έχει μεγαλώσει αργά και έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες των κατοίκων του.

Τα μπαλκόνια συμβολίζουν τη σχέση μεταξύ ιδιωτικής ζωής και κοινοχρήστου χώρου. Από εκεί μπορεί κανείς να παρατηρεί τον δρόμο, να συνομιλεί με τους γείτονες ή να φροντίζει μικρά φυτά. Αν και τώρα παραμένουν κενά, διατηρούν τη μνήμη αυτών των καθημερινών gests. Είναι στοιχεία εγγύτητας μέσα στην σταθερότητα των τοίχων.

Οι πράσινες εξώπορτες προσφέρουν ταυτότητα και ρυθμό. Επαναλαμβάνονται σε διάφορες προσόψεις και οπτικά συνδέουν διαφορετικά κτίρια. Το χρώμα τους θυμίζει τη βλάστηση των πεδίων και των βουνών. Λειτουργούν ως μικροί δεσμοί ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τη φύση.

Οι στέγες αντιπροσωπεύουν καταφύγιο και συνέχεια. Οι πολυάριθμες μορφές τους υπερκελύπτουν προστατεύοντας κατοικίες, αυλές και αποθήκες. Οι παλιωμένοι χρωματισμοί υποδηλώνουν χρόνια έκθεσης στον ήλιο, τη βροχή και τον άνεμο. Κάθε κάλυψη φαίνεται να κρατά ένα μέρος της μνήμης του χωριού.

Ο πύργος μπορεί να ερμηνευθεί ως σύμβολο κοινότητας και της ροής του χρόνου. Υψώνεται πάνω από τα σπίτια και παραμένει ορατός από διάφορα σημεία. Η πνευματική, αμυντική ή κοινοτική του λειτουργία τον καθιστά κοινό σημείο αναφοράς. Μπροστά στις καθημερινές αλλαγές, ο πύργος διατηρεί μια σταθερή παρουσία.

Οι βουνά ενισχύουν την αίσθηση της μόνιμης παρουσίας. Έχουν παρακολουθήσει την ανάπτυξη του χωριού και το περιβάλλουν συνέχεια. Το περίγραμμα τους προστατεύει τον πυρήνα του οικισμού και περιορίζει τον ορίζοντα. Η σχέση μεταξύ σπιτιών και βουνών μεταδίδει ρίζωση.

Η σκηνή προσκαλεί να φανταστεί κανείς τον μακρινό ήχο ενός καμπαναριού, το τρίξιμο των εξωτερικών κουφωμάτων και τα βήματα πάνω στους λίθινους δρόμους. Μπορεί επίσης να φανταστεί κανείς τη μυρωδιά του ξύλου, τα στέγαστρα θερμασμένα από τον ήλιο και τον αέρα από τα πεδία. Το αστικό τοπίο διεγείρει μια οικεία εμπειρία. Όλα φαίνονται γεμάτα σιωπηλές ιστορίες.

Συνολικά, αυτό το πίνακας αντιπροσωπεύει ένα αρχαίο αγροτικό χωριό με στενά ομαδοποιημένα σπίτια, επικάλυψεις στεγών, ώχρες προσόψεις, μπαλκόνια και πράσινες εξώπορτες, κυριαρχούμενο από έναν υψηλό πύργο και περιτριγυρισμένο από βουνά. Η αρχιτεκτονική συμβολίζει καταφύγιο, παράδοση και κοινοτική ζωή· ο πύργος, μόνιμη παρουσία και συλλογική μνήμη· και το ορεινό τοπίο, προστασία και ρίζωση.