Joanmiquel Font (1964) - Territorio interior

Pictura Galeria παρουσιάζει αυτήν την Magnífica obra de arte perteneciente a Joanmiquel Font, που απεικονίζει ένα αφηρημένο και φανταστικό τοπίο όπου γήινες και σκοτεινές μορφές αιωρούνται πάνω σε έναν ευρύ χρυσό χώρο, evocando μνήμη, χρόνο και τη δύναμη της φύσης. Το έργο διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική και την εξαιρετική ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις του έργου: 50x50x1 cm.
· Λάδι σε χαρτί υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στην κάτω δεξιά γωνιά του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Girona.

Σημαντική σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής της δημοπρασίας.

Το έργο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό του IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει με την ΕΛΤΑ ή την GLS, με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια αφηρημένη σύνθεση που κυριαρχείται από μια εκτεταμένη χρυσή επιφάνεια που αγκαλιάζει όλες τις μορφές και λειτουργεί ως ανοιχτός, ζεστός και φωτεινός χώρος. Πάνω σε αυτό το φόντο εμφανίζονται διάφορα σκούρα, ερυθρά, λευκά, κίτρινα και γήινα στοιχεία που φαίνονται να αιωρούνται σε ένα αβέβαιο έδαφος. Η απουσία μιας αναγνωρίσιμης σκηνής επιτρέπει στο βλέμμα να εστιάσει στις σχέσεις μεταξύ των χρωμάτων, των μορφών και των κενών χώρων. Όλο το έργο μεταφέρει μια αίσθηση ευρύτερου χώρου, σιωπής και μυστηρίου, σαν ένα τοπίο περιορισμένο στα αποτυπώματά του πιο ουσιώδη.

Η χρυσή απόχρωση καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης και αποτελεί το κύριο ενωτικό της στοιχείο. Δεν γίνεται αντιληπτή ως εντελώς ομοιόμορφο χρώμα, αλλά ως επιφάνεια γεμάτη από ελαφριές παραλλαγές, αντανακλάσεις και αλλαγές έντασης που δίνουν βάθος. Ανά ζώνη, το φόντο φαίνεται να προσεγγίζει τα θερμά κίτρινα, τους απαλούς ώχρες ή τους τόνους της άμμου φωτισμένη από τον ήλιο. Αυτή η οπτική πλούτος μετατρέπει τον φαινομενικά κενό χώρο σε ενεργό παρουσία που περιβάλλει και στηρίζει τις υπόλοιπες μορφές.

Στο πάνω μέρος εκτείνεται μια μακριά γραμμή σκουρόχρωμη που διασχίζει οριζόντια τον πίνακα. Το πέρασμά της είναι ακανόνιστο, κυματιστό και οργανικό, σαν ρωγμή, κλάδος, σκιά ή το προφίλ μακριού εδάφους. Κάτω από αυτήν εμφανίζεται μια πιο φαρδιά μορφή σε γλυκό κόκκινο τόνο που επεκτείνεται προς τα αριστερά και συστέλλεται προς τα δεξιά. Και τα δύο σχήματα δημιουργούν ένα είδος οριοθέτησης μέσα στον χρυσό χώρο και προσφέρουν ένταση στην άνω ζώνη, παραπέμποντας σε διαίρεση δύο διαφορετικών πεδίων.

Η μαύρη γραμμή μπορεί να ερμηνευθεί ως ορίζοντας, αν και η φύση της παραμένει συνειδητά αμφιλεγόμενη. Το ακανόνιστο περίγραμμα θυμίζει το προφίλ ενός ορεινού όγκου που παρατηρείται από μακριά, αλλά θα μπορούσε επίσης να υποδηλώνει το κοίλωμα ενός ποταμού, μια ανοιχτή πληγή, ένα ριζικό που προχωρά κάτω από τη γη ή ένα σήμα χαραγμένο από τη διαδρομή του χρόνου. Αυτή η ικανότητα να διεγείρει διάφορες συνειρμικές αναγνώσεις είναι ένα από τα πιο ελκυστικά στοιχεία του έργου, καθώς κάθε θεατής μπορεί να χτίσει τη δική του ανάγνωση από τις αναμνήσεις και τα συναισθήματά του.

Στο κεντρικό ζώνη εμφανίζεται η μεγαλύτερη συγκέντρωση μορφών και χρωμάτων. Εκεί ξεδιπλώνεται ένα ευρύ οριζόντιο λωρίδιο αποτελούμενο από λευκά, μαύρα, καφέ, ώχρες και έντονες κιτρινές αποχρώσεις. Τα άτυπα του όρια δημιουργούν την εντύπωση μιας περιοχής σε μεταμόρφωση, όπως μια μάζα που εξαπλώνεται, διασπάται και ξαναενώνεται. Η παρουσία του λευκού φέρνει φως, ενώ οι μαύρες ζώνες εισάγουν βάθος και δραματικότητα. Οι καφέ και πορτοκαλί τόνοι δημιουργούν οπτική σύνδεση με τη λωρίδα στο κάτω μέρος και ενισχύουν τον γήινο χαρακτήρα του συνόλου.

Κάτω από αυτήν τη μεσαία λωρίδα ξεχωρίζει ένα μπλοκ περίπου ορθογώνιο, τοποθετημένο ελαφρώς αριστερά. Εκεί συνδυάζονται χαλκοώδεις καφέ, βαθύ κόκκινο και σκουρόχρωμες αποχρώσεις που δημιουργούν μια ισχυρή και συμπαγή παρουσία. Αυτό το σχήμα λειτουργεί ως σημείο στήριξης στη σύνθεση, καθώς αντιθέτει με την ελεύθερη και μεταβαλλόμενη οριζόντια διάταξη των μορφών που το περιβάλλουν. Μπορεί να θυμίζει πέτρα, κατασκευή, κομμάτι γης ή αρχαίο αποτύπωμα που παραμένει αιωρούμενο μέσα στον χρυσό χώρο.

Κοντά στο κόκκινο μπλοκ ανοίγεται μια κίτρινη ζώνη πολύ πιο φωτεινή που φαίνεται να εκτείνεται προς τα δεξιά. Η λειτουργία της φωτεινότητας εισάγει ενέργεια και δημιουργεί την εντύπωση ότι ένα εσωτερικό φως αναδύεται από το κέντρο του έργου. Πάνω σε αυτήν την ζώνη εμφανίζονται μικρές μαύρες μορφές, καμπύλες και διακεκομμένες, που θυμίζουν σημάδια, σπόρους, δρόμους ή μικροσκοπικές σιλουέτες. Αυτά τα σκοτεινά στοιχεία διακόπτουν τη συνέχεια του κίτρινου και προσφέρουν ρυθμό, οδηγώντας το βλέμμα με αργό ρυθμό μέσα από το κεντρικό τμήμα.

Οι λευκές, γκριζ-σκουρόχρινες και μαύρες μορφές πάνω από το κίτρινο δημιουργούν μια σειρά πολύ εκφραστικών αντιθέσεων. Κάποιες ζώνες φαίνονται πυκνές και συμπαγείς, ενώ άλλες διαχέονται στο φόντο, δημιουργώντας εύθραστη με το περιβάλλον όρια μεταξύ μορφής και χώρου. Αυτή η ποικιλία οδηγεί σε σκέψεις για φυσικά φαινόμενα όπως η διάβρωση, η ιλύρωση ή η φθορά μιας παλιάς επιφάνειας. Μπορεί επίσης να παραπέμπει σε ένα τοπίο που φαίνεται από ύψος, με εκτάσεις γης, σκούρους καναλικούς, περιοχές φωτός και μικρές υψώσεις κατανεμημένες σε μια απέραντη επικράτεια.

Στο κάτω μέρος απλώνεται μια ευρεία ζώνη πορτοκαλί και γήινης απόχρωσης, αποτελούμενη από μια ακολουθία ακανόνιστων υψωμάτων. Η τραχιά και συμπαγής της εμφάνιση contrast με τον ευρύτερο, πιο ανοιχτό φόντο. Αυτή η ζώνη μπορεί να συσχετιστεί με άνυδρο έδαφος, βραχώδη ακτή, αλυσίδα λόφων ή το θραύσμα μίας ύλης που emerging από τη βάση. Οι διαφορετικές του υψόμετρα δημιουργούν ρυθμό οπτικό όμοιο με ένα τοπίο τραχύ και προσφέρουν σταθερότητα στο σύνολο.

Η λωρίδα στο κάτω μέρος δεν σχηματίζει μια συνεχείς και κανονική γραμμή, αλλά παρουσιάζει εισοχές, εξόδους, λόφους και μικρούς κοιλάδες. Χάρη σε αυτές τις παραλλαγές, το όριο μεταξύ της γήινης ζώνης και του χρυσού χώρου φαίνεται ζωντανό και μεταβαλλόμενο. Σε ορισμένα σημεία, οι μορφές ανέρχονται με μεγαλύτερη ένταση; σε άλλα, κατεβαίνουν και επιτρέπουν στο φόντο να διαπεράσει ανάμεσά τους. Αυτή η σχέση ανάμεσα στο συμπαγές και το κενό ενισχύει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια συμβολική όραση της γης, του χρόνου και της μεταμόρφωσης.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της σύνθεσης είναι η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τη χαμηλότερη λωρίδα από τον πυρήνα κεντρικά. Εκείνος ο ευρύς χρυσός κενός χώρος δημιουργεί σιωπή και επιτρέπει σε κάθε στοιχείο να αναπνεύσει. Ταυτόχρονα, παράγει μια διακριτή ένταση, καθώς οι μορφές φαίνονται να έλκονται παρότι παραμένουν απομονωμένες. Ο κεντρικός μπλοκ φαίνεται να αιωρείται πάνω από τον κατώτερο τομέα, σαν ένα νησί, μια ανάμνηση ή ένα αποσπασμένο θραύσμα που εξακολουθεί να διατηρεί μια αόρατη σχέση με τη γη που βρίσκεται από abajo.

Το έργο χτίζει τη δύναμή του μέσω της αντίθεσης μεταξύ οριζόντιου και κάθετου, πυκνότητας και κενού, σκοταδιού και φωτεινότητας. Οι μακριές γραμμές πάνω και κάτω οριοθετούν τη συνθέση, ενώ ο πυρήνας κεντρικά συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη οπτική δραστηριότητα. Το χρυσό φόντο μετατρέπεται έτσι σε ένα είδος πεδίου ενέργειας που διατηρεί όλα τα στοιχεία σε ισορροπία. Τίποτα δεν φαίνεται να τοποθετείται τυχαία: κάθε κηλίδα, κάθε γραμμή και κάθε διακοπή συνεισφέρουν στο να κατευθύνουν το βλέμμα και να διατηρούν μια συνεχή ένταση.

Τα θερμά χρώματα κυριαρχούν σαφώς στο σύνολο. Το χρυσό, η ώχρα, το κίτρυνο, το κόκκινο και το καφέ θυμίζουν τον ήλιο, την άμμο, τη γη και τη φωτιά. Μπροστά τους, τα μαύρα, γκρι και λευκά προσφέρουν αντίθεση και μια κάποια αίσθηση σκληρότητας. Αυτή η συνύπαρξη μπορεί να μεταδώσει ταυτόχρονα ζεστασιά και σοβαρότητα, ομορφιά και φθορά, γαλήνη και δύναμη. Ο πίνακας φαίνεται να μιλά για μια ουσιαστική και αρχαία φύση, αποστερημένη από λεπτομέρειες διηγημάτων και μετατραπείσα σε μια αλληλουχία στοιχειωδών σημείων.

Η σύνθεση διαθέτει επίσης μια ποιητική διάσταση. Οι μορφές θα μπορούσαν να νοηθούν ως απομεινάρια ενός εξαφανισμένου τοπίου, απομνημονεύματα ενός μακρινού μνήμης ή θραύσματα φανταστικής γεωγραφίας. Ο χρυσός χώρος μπορεί να συμβολίζει τη μετάβαση του χρόνου, μια ατμόσφαιρα φωτός ή ακόμη και ένα κενό μέσα στο οποίο επιπλέουν οι αναμνήσεις. Οι μαύρες γραμμές αποκτούν τότε την όψη ουλών ή δρόμων, ενώ οι κόκκινες και γήινες περιοχές διεγείρουν τη διατήρηση της ύλης σε αντίθεση με την ευθραυσία της μνήμης.

Ο μεγάλος όγκος ελεύθερου χώρου προσκαλεί σε ήρεμη παρατήρηση. Αρχικά, το έργο μπορεί να φανεί απλό, αλλά όταν σταματήσει κανείς εμφανίζονται πολυάριθμες σχέσεις μεταξύ των μορφών: η επάνω γραμμή συναλλάσσεται με τη λωρίδα κάτω, ο κεντρικός πυρήνας ισορροπεί τη ζώνη με κίτρινο και τα μικρά μαύρα σημάδια εισάγουν κίνηση μέσα σε μια δομή κυρίως οριζόντια. Αυτή η οργάνωση επιτρέπει στον πίνακα να αλλάζει ανάλογα με την απόσταση από την οποία παρατηρείται, προσφέροντας πρώτα μια πανοραμική εντύπωση και αποκαλύπτοντας αργότερα μια μεγάλη ποικιλία λεπτομερειών.

Συνολικά, αυτό το πανέμορφο έργο αντιπροσωπεύει έναν αφηρημένο ουπάνου δηλαδή έναν αφηρημένο κόσμο μορφών που αιωρούνται πάνω σε ένα χρυσό υπόβαθρο, όπου το φως, η γη, η ύλη και το κενό σχετίζονται με έναν βαθιά εμπνευσμένο τρόπο. Οι μαύρες ζώνες, οι κόκκινες μάζες, οι κροσσές κίτρινες λάμψεις και η ανάγλυφη γήινη επιφάνεια στο κάτω μέρος δημιουργούν μια ισορροπημένη σύνθεση που μπορεί να θυμίσει φανταστικό τοπίο, αρχαία γεωγραφία ή μνήμη μεταμορφωμένη από τον χρόνο. Το έργο προσκαλεί στην παρατήρηση, στην ερμηνεία και στην ανακάλυψη προσωπικών νοημάτων, μεταδίδοντας ταυτόχρονα δύναμη, μυστήριο, ζεστασιά και μια ισχυρή αίσθηση διατήρησης.