Camillo Gannelli - Braciere

BRACIERE

Υπάρχει ένα έργο τέχνης που δεν το βλέπεις· το νιώθεις στο δέρμα.

Όλα αρχίζουν από το χαμηλό σημείο: ένα βαθύ, πυκνό, υλικό κόκκινο. Δεν πρόκειται για ένα επίπεδο κόκκινο, είναι ένα μείγμα από σπατουλά, από στρώσεις, από βαθουλώσεις. Μοιάζει με καμένη γη, με λειωμένο μέταλλο, ένα πεδίο μετά τη φωτιά. Καθώς ανεβαίνεις προς τα πάνω, το κόκκινο φεύγει προς τα διαυγές, οξειδώνεται, γίνεται ώχρα, αμβρα, ένα θειώδες κίτρινο, σαν να εξατμώνεται η ζέστη.

Η ζωγραφική είναι ολόκληρη πράξη. Διαφαίνονται οι κυκλικές, ευρείς κινήσεις, σαν δρεπάνια σελήνης που σχεδιάστηκαν με το χέρι. Σχηματίζονται διακοπτόμενοι κύκλοι που βγαίνουν στην επιφάνεια και σβήνονται, ίχνη ενός αργού στροβιλισμού. Δεν υπάρχει φιγούρα, υπάρχει μια κίνηση αέρα ζεστού.

Και έπειτα το ευφυές πλήγμα που δένει όλα together: τέσσερα μικρά σχίσματα του τουρκουάζ. Ένα ψυχρό γαλάζιο, σχεδόν ηλεκτρικό, μικροσκοπικό σε σχέση με τη μάζα που αστράφτει. Δεν είναι διακόσμηση, είναι ανάσα. Είναι σταγόνες νερού που σιγοτσιμπάνε στη στάχτη, λωρίδες ουρανού σε μια μέρα σιρόκο.

Γι’ αυτό το έργο λειτουργεί. Χωρίς εκείνο το μπλε θα ήταν μόνο δύναμη. Με εκείνο το μπλε γίνεται ισορροπία. Θέρμος και ψυχρός. Υλικό και φως. Γη και αέρα.

Είναι μια αφηρημένη σύνθεση που θυμίζει το πιο ευγενές ιταλικό Informale, αλλά με τη δική της θερμοκρασία. Δεν είναι δραματικό, είναι ζωτικό. Σου μεταδίδει μια αίσθηση οικιακού και αρχέγονου ζεστού μαζί, σαν να στέκεσαι μπροστά σε φούρνο, σε ένα δειλινό ενός Αυγούστου, σε ένα αναμμένο μπρατσερέ τη νύχτα.

Ένα έργο σε καμβά 50x50 cm σε αυτό το μορφότυπο, μεγαλοπρεπές στη αίσθηση.

Οι φωτογραφίες είναι σκηνές εγκατάστασης για να δώσουν ένα παράδειγμα για το πώς μπορεί να φαίνεται.